Wasze spostrzeżenia dotyczące innych krajów, narodowości, itd.

Nie da się ukryć, że forum Wanda przyciąga również osoby żyjące na emigracji bądź też generalnie częściej bywające zagranicą, na pewno nie brakuje osób mających częstszy kontakt z obcokrajowcami.

Stąd ten wątek i takie moje pytanie do osób żyjących na obczyźnie oraz wszystkich tych, które miały większy kontakt z przedstawicielami innych nacji - co Was zaskoczyło w kontakcie z obcokrajowcami, jakie zwyczaje innych nacji wydały Wam się nietypowe, dziwne, zupełnie inne od naszych?

A może coś w sferze sferze społeczno - kulturowej mocno Was zaskoczyło? Np. w mentalności, wzorcach zachowań, zwyczajach?

Podzielcie się spostrzeżeniami, zawsze będzie miło poczytać i może... podyskutować.

Nie ma tutaj wątku stricte o obcokrajowcach, a jednak ten temat stałe się gdzieś przewija, więc może tutaj będzie warto zebrać różne uwagi i wnioski ;)

To be honest to tak naprawdę trafniejsze pytanie to co nas łączy, bo tak naprawdę kazdy wychował sie w swoim kraju i kazdy z nas inaczej sie ukształtował. jeśli chodzi o europe to wiadomo nie jest egzotycznie ale im dalej w glob mozna sie naprawdę zaskoczyć. Jedna z rzeczy ktora zapadla mi w pamięć to szok kolegi kiedy zostal poproszony o zdjecie butow w domu dla nas naturalne ale dla niego to była prośba tak jak zeby sie rozebrał do gaci

Jak bardzo ludzie z Balkan są do nas podobni. To też Słowianie tylko że południowi a mam wrażenie że w głowie Polaków istnieją tylko Słowianie wschodni czyli Rosja Ukraina itp i zachodni czyli my Czechy i Słowacja. A jest jeszcze kupa krajów słowiańskich, zwłaszcza w pracy mają podobne nastawienie i raczej ciężko pracują:). Ja raczej nie myślałam o tym że mam cokolwiek wspólnego z Bośniakami dopóki ich nie poznałam.

CiotkaRewelacja pisze: ↑czw paź 01, 2026 11:22 pm Jak bardzo ludzie z Balkan są do nas podobni. To też Słowianie tylko że południowi a mam wrażenie że w głowie Polaków istnieją tylko Słowianie wschodni czyli Rosja Ukraina itp i zachodni czyli my Czechy i Słowacja. A jest jeszcze kupa krajów słowiańskich, zwłaszcza w pracy mają podobne nastawienie i raczej ciężko pracują:). Ja raczej nie myślałam o tym że mam cokolwiek wspólnego z Bośniakami dopóki ich nie poznałam.

Tak! Uwielbiam Bułgarów, niesamowicie gościnni ludzie, zawsze jak odwiedzam znajomych czy mam delegację z pracy, to dostaję królewskie traktowanie. Również w restauracjach, dokladanie jedzenia, darmowe szociki, nawiązywanie znajomości, człowiek się czuje, jakby żył w jednej wielkiej wspólnocie. W Polsce to jeszcze czasem na Wschodzie można się spotkać z takim pozytywnym, otwartym na gości doświadczeniem.

Z kolei moja obserwacja po 1,5 roku w Niemczech jest taka, że to są bardzo niedostępni emocjonalnie ludzie. W innym wątku pisałam, że jeśli ktoś przychodzi w odwiedziny do domu (co się niezwykle rzadko zdarza i wymaga wręcz wieloletniej znajomości), to oni wcale nie widzą konieczności zapewnienia choćby małego poczęstunku, nie mówiąc już o pełnym posiłku, na przykład w porze wieczornej. Do obłędu doprowadza mnie jako Polkę rozliczanie się za wszystko - wcale nie należy do sytuacji nietypowych, kiedy po wspólnym wieczorze wysyłają prośbę o PayPal z podliczeniem ile jest się winnym za spożyte „domowe” produkty, nawet jeśli nie było ustalone wcześniej, że to impreza składkowa i nawet jeśli każdy przynosi piwo dla siebie (ale na przykład się skończyło i gospodarz poczęstował swoim). Dla mnie to jest niewyobrażalne.


Również co mnie zaskakuje w Niemcach, to że oni nie znajdują sobie znajomych, przyjaciół w pracy, z którymi spotykaliby się również prywatnie. Bardzo mocno rozgraniczają życie zawodowe od osobistego i nawet, kiedy wyszłam z inicjatywą, że może mogłybyśmy wybrać się razem na jogę z jedną z fajniejszych koleżanek z biura, to dostałam bardzo uprzejmą odmowę. Mnie to szokuje, bo jednak w dorosłym życiu większość nowych przyjaciół zyskałam właśnie w pracy i przerodziło się to w fantastyczne, prywatne relacje, trwające nawet o wiele dłużej, niż samo zatrudnienie. Nie wiem, gdzie ci ludzie znajdują znajomych. Z tego co widzę, emigranci trzymają się razem ze sobą, nawet jeśli pochodzą z różnych krajów, a Niemcy nawet z Niemcami średnio żyją. Dla mnie męczarnia jest tu mieszkać pod kątem życia towarzyskiego.

Na dłuższą metę męczą mnie kontakty z Amerykanami. Wiem, że uwielbiamy wytykać Polakom nadmierną pochmurność czy "szczerość", ale wolę to 100x bardziej niż te ich wymuszoną pozytywność i po prostu jakąs taką perfoamrtywną nieszczerość. Amerykanin bardzo rzadko powie ci coś wprost jeżeli mogłoby to wywołać nawet najmniejszy zgrzyt, w najlepszym wypadku opakuje to w tonę mowy-waty mającej pokazać że tak naprawdę wszystko jest super, nawet jeżeli nie jest.

Francuzi to naród dużej skrajności w podejściu do Polaków - albo trafisz na takiego, który będzie najsympatyczniejszym człowiekiem pod słońcem albo, częściej, na kompletnego buca który z marszu czuje się lepszym człowiekiem. Nie istnieje nic pomiędzy.

Push pisze: ↑czw paź 01, 2026 7:47 pm Nie da się ukryć, że forum Wanda przyciąga również osoby żyjące na emigracji bądź też generalnie częściej bywające zagranicą, na pewno nie brakuje osób mających częstszy kontakt z obcokrajowcami.

Stąd ten wątek i takie moje pytanie do osób żyjących na obczyźnie oraz wszystkich tych, które miały większy kontakt z przedstawicielami innych nacji - co Was zaskoczyło w kontakcie z obcokrajowcami, jakie zwyczaje innych nacji wydały Wam się nietypowe, dziwne, zupełnie inne od naszych?

A może coś w sferze sferze społeczno - kulturowej mocno Was zaskoczyło? Np. w mentalności, wzorcach zachowań, zwyczajach?

Podzielcie się spostrzeżeniami, zawsze będzie miło poczytać i może... podyskutować.

Nie ma tutaj wątku stricte o obcokrajowcach, a jednak ten temat stałe się gdzieś przewija, więc może tutaj będzie warto zebrać różne uwagi i wnioski ;)

Mam całe mnóstwo obserwacji z perspektywy dziecka imigrantów na tułaczce po krajach zachodu. Wyjechałam z Polski jako małe dziecko i mnie bardziej zaskakują takie rzeczy w drugą stronę. Czyli jak pojadę to PL to mnie zaskakuje Polski uśmiech i narzekactwo oraz brak small talków. Zdecydowanie wolę pozytywne podejście amerykańskie albo raczej zachodnie, bo podobnie jest w UK i na zachodzie Europy. Ogromnie mnie męczy trauma dumping, jak z automatu zapytam kogoś jak się masz a on zaczyna mi opowiadać wszystkie złe rzeczy jakie spotkały jego samego i rodzinę do trzeciego pokolenia wstecz.
Jak wyjechałam to najbardziej chyba mnie zaskoczyło jak bardzo inaczej dzieci były traktowane na zachodzie w tzw normalnych domach. I że też była patologia, może nawet gorsza, bo u niektórych w domu były narkotyki a w Polsce to raczej tylko wódka. Ogólnie wszystko się różni w jakimś stopniu.

zimnakawa pisze: ↑czw paź 01, 2026 8:37 pm To be honest to tak naprawdę trafniejsze pytanie to co nas łączy, bo tak naprawdę kazdy wychował sie w swoim kraju i kazdy z nas inaczej sie ukształtował. jeśli chodzi o europe to wiadomo nie jest egzotycznie ale im dalej w glob mozna sie naprawdę zaskoczyć. Jedna z rzeczy ktora zapadla mi w pamięć to szok kolegi kiedy zostal poproszony o zdjecie butow w domu dla nas naturalne ale dla niego to była prośba tak jak zeby sie rozebrał do gaci

Przecież w Polsce to jest raczej norma, że nie zdejmuje się butów, ale to może od regionu czy bańki zależy. U nas (były zabór pruski) się po cichu śmiano (+/- 20 lat temu) z ludzi, którzy przed drzwiami mieszkania mieli takie szafeczki na buty i kapcie nie wiem, ja nie mam problemu ze zdjęciem butów, kiedy jestem u kogoś, ale jeśli ktoś u mnie o tym zapomni, to też luz.

Ja w pierwszych latach poza krajem byłem zdumiony, że śmietnik nie musi znajdować się pod szafką od zlewu.

Co do tych szafeczek jeszcze: mam taką teorię, że zanikły, bo w tamtych czasach po prostu kradło się na potęgę i te buty czasami ginęły, szczególnie w anonimowych mrówkowcach i pato-kamienicach.

SmokAnalog pisze: ↑pn paź 05, 2026 2:13 pm Przecież w Polsce to jest raczej norma, że nie zdejmuje się butów, ale to może od regionu czy bańki zależy. U nas (były zabór pruski) się po cichu śmiano (+/- 20 lat temu) z ludzi, którzy przed drzwiami mieszkania mieli takie szafeczki na buty i kapcie nie wiem, ja nie mam problemu ze zdjęciem butów, kiedy jestem u kogoś, ale jeśli ktoś u mnie o tym zapomni, to też luz.

Ja w pierwszych latach poza krajem byłem zdumiony, że śmietnik nie musi znajdować się pod szafką od zlewu.

Co do tych szafeczek jeszcze: mam taką teorię, że zanikły, bo w tamtych czasach po prostu kradło się na potęgę i te buty czasami ginęły, szczególnie w anonimowych mrówkowcach i pato-kamienicach.

W mojej polskiej bańce też się zdejmowało i to rytualnie. Rytuał przebiegał w taki sposób, że gospodarz namawiał żeby zostawić te buty na nogach a gość zapierał się, że będzie zdejmował. I w końcu po paru minutach „przepychanki” gość zdejmował buty a gospodarz szukał po szafach i podawał mu kapcie. Najbardziej honorowi goście dostawali kapcie gospodarza cieplutkie prosto z jego stóp xd żeby wiedzieli że są tak ważni, że gospodarz będzie popylal po zimnej podłodze żeby im było w stópki ciepło xddd to był ważny element gościnności w tamtej okolicy i czasach a teraz już się raczej tak nie robi.
Na emigracji równie często zdarza się, że ludzie życzą sobie by zdejmować buty co żeby nie zdejmować. Moj mąż też zawsze chce zdejmować a jest z zachodu, bo u niego w okolicach się zdejmowało i tak wyraża się szacunek do czyjegoś domu.

chleb_ze_smalcem pisze: ↑pn paź 05, 2026 1:53 pm Mam całe mnóstwo obserwacji z perspektywy dziecka imigrantów na tułaczce po krajach zachodu. Wyjechałam z Polski jako małe dziecko i mnie bardziej zaskakują takie rzeczy w drugą stronę. Czyli jak pojadę to PL to mnie zaskakuje Polski uśmiech i narzekactwo oraz brak small talków. Zdecydowanie wolę pozytywne podejście amerykańskie albo raczej zachodnie, bo podobnie jest w UK i na zachodzie Europy. Ogromnie mnie męczy trauma dumping, jak z automatu zapytam kogoś jak się masz a on zaczyna mi opowiadać wszystkie złe rzeczy jakie spotkały jego samego i rodzinę do trzeciego pokolenia wstecz.
Jak wyjechałam to najbardziej chyba mnie zaskoczyło jak bardzo inaczej dzieci były traktowane na zachodzie w tzw normalnych domach. I że też była patologia, może nawet gorsza, bo u niektórych w domu były narkotyki a w Polsce to raczej tylko wódka. Ogólnie wszystko się różni w jakimś stopniu.

Co oznacza to inne traktowanie dzieci w tzw. normalnych domach? Możesz rozwinąć?

Push pisze: ↑pn paź 05, 2026 3:00 pm Co oznacza to inne traktowanie dzieci w tzw. normalnych domach? Możesz rozwinąć?

Normalnych, w znaczeniu, że nie dysfunkcyjnych i bez tzw patologii. Na przykład, że te dzieciaki były wożone na przeróżne zajęcia, na spotkania z innymi dziećmi w jakichś fajnych miejscach, zakupy, nocowanki itp. Co chciały, to miały. Było kieszonkowe, wyjazdy do disneylandu na wakacje. Inny poziom życia po prostu. I to, że one w ogóle miały swoje życie. Jak dorośli, tylko mniejsi i dorośli się z nimi liczyli.
W Polsce to było „mogę iść do koleżanki?, to idź, tylko przyjdź o godzinie x”. I nikt się za bardzo nie przejmował czy żyjesz. I była bida tak gdzie mieszkałam więc to zachodnie bogactwo mnie baaaardzo zaskoczyło.
Zachodnie dzieci byly np pytane jak minął im dzień i wysłuchane przez rodziców, jak miały problem to dostawały wsparcie ale to już specyfika mojego otoczenia, że tam dzieci po prostu sobie były i nikt za bardzo nie interesował się nimi i ich sprawami. Jak był problem to było, że dziecko wymyśla i rodzice mają i tak już tyle problemów które są „naprawdę ważne” a nie jakieś wymysły dzieci, więc przeważnie dzieci żyły swoim życiem a rodzice swoim.