Rzeczy które wstyd wam robić a są normalne

mallam pisze: ↑sob kwie 11, 2026 11:08 pm Mam wrazenie ze jakieś 99% z tych "wstydliwych rzeczy" ktore tutaj sa opisywane biorą sie z tego ze macie przeświadczenie ze wszyscy tylko was obserwują i oceniają (jakby nie mieli co robic) a mogę wam przysiąc ze dosłownie 99,9% osób ma wszystkich innych gdzieś i polecam przestawić sie na taki mindset :D zakładam ze wy tez raczej nie patrzycie i nie oceniacie po wszystkich kto co robi wiec skąd założenie ze inni wlasnie tak czynią :D czy wy jak np jesteście na mieście to tez obserwujecie kto jak jest ubrany, kto jak je, kto jak chodzi, cokolwiek? To czemu i inni mają was obserwować i oceniać:)

Ale właśnie po to powstał ten wątek żeby ludzie mogli się wygadać z czegoś co powinno być normalne i nie wstydliwe.
Gdyby się zastanowić to większość pochodzi z wychowania, a ciężko się w dorosłym życiu przestawić jak całe dzieciństwo miało się powtarzane "tak nie wolno bo to wstyd" i wina nie leży w tych osobach tylko w rodzicach.
A czy ludzie nie oceniają? Nie zgodzę się. Ja osobiście na ludzi uwagi nie zwracam za często, ale zdarzało mi się wielokrotnie ze na mnie zwracali więc to nie jest zawsze takie irracjonalne

Pejczyk Pandory pisze: ↑ndz kwie 12, 2026 6:37 am Całe życie byłam bardzo szczupła, takie mam geny plus fakt, że jestem mało odporna na stres a gdy się stresuję nie potrafię nic jeść. Z jakiegoś powodu moja waga była nie raz tematem poruszanym w gronie znajomych, a to, że mam anoreksję, a to, ze mam pasożyty, bo nikt normalny tak nie wygląda. A kiedy w czasie wyjścia ze znajomymi zjadłam całą zapiekankę, to był wielki bulwers ile ja potrafię zeżreć. Podobnie koleżanka że stancji raz zarzucała mi anoreksję, raz widząc mój obiad potrafiła komentować, że jak można tyle wpieprzać.

Niesamowicie mnie zawsze irytuje takie ocenianie "jak tyle jesz i jesteś chuda" albo odwrotnie "musisz się obżerać że masz nadwagę". Ludzie kompletnie nie biorą pod uwagę takich rzeczy jak opisane wyżej. To że się widzi chudą osobę jedzącą porcje jak dla 3 osób to nie znaczy że ona poprzednie 4 dni nie leciała całymi dniami na jednej bułce i mimo tego większego obiadu nie jest nadal grubo poniżej zapotrzebowania kalorycznego, a to że się widzi osobę grubszą jedzącą batona to nie oznacza że ona je tak codziennie, bo może się odchudza i to jej jedyny baton w tygodniu.
Powiem od siebie, NIGDY nie jem śniadań. Nie cierpię jeść rano, niedobrze mi. I całe życie od każdego słyszę "ale jak tak można, ja bym padła z głodu do obiadu". Jakoś nie odpowiadam tym ludziom "a ja bym się porzygała", ale może czas zacząć

mallam pisze: ↑sob kwie 11, 2026 11:08 pm Mam wrazenie ze jakieś 99% z tych "wstydliwych rzeczy" ktore tutaj sa opisywane biorą sie z tego ze macie przeświadczenie ze wszyscy tylko was obserwują i oceniają (jakby nie mieli co robic) a mogę wam przysiąc ze dosłownie 99,9% osób ma wszystkich innych gdzieś i polecam przestawić sie na taki mindset :D zakładam ze wy tez raczej nie patrzycie i nie oceniacie po wszystkich kto co robi wiec skąd założenie ze inni wlasnie tak czynią :D czy wy jak np jesteście na mieście to tez obserwujecie kto jak jest ubrany, kto jak je, kto jak chodzi, cokolwiek? To czemu i inni mają was obserwować i oceniać:)

Ja oceniam. Patrzę na to, jak ludzie są ubrani, co robią, jak jedzą, co i jak mówią — u mnie w domu tak było, i choć bardzo staram się tego pozbyć, to w pierwszym odruchu oceniam, a dopiero w drugim mój mózg walczy. W związku z tym, że oceniam, to oczywiście projektuję i zakładam, że mnie też oceniają. I tak, wiem, że to nie jest fajne ani fair i że, co najważniejsze, nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, no bo co ja mogę wiedzieć o takiej osobie, którą widzę przez 5 sekund, ale tak zostałam wychowana Wiecznie słyszałam "jak można się tak zachowywać, co ona ma na głowie, jak on się ubrał na pogrzeb, ale oni nie mają żadnych książek w domu, jak tak można, wyprostuj się, bo co ludzie o tobie pomyślą" no i nie umiem wyłączyć tego głosu w mojej głowie

okrutnyTapczan pisze: ↑czw kwie 23, 2026 10:40 am Ja oceniam. Patrzę na to, jak ludzie są ubrani, co robią, jak jedzą, co i jak mówią — u mnie w domu tak było, i choć bardzo staram się tego pozbyć, to w pierwszym odruchu oceniam, a dopiero w drugim mój mózg walczy. W związku z tym, że oceniam, to oczywiście projektuję i zakładam, że mnie też oceniają. I tak, wiem, że to nie jest fajne ani fair i że, co najważniejsze, nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, no bo co ja mogę wiedzieć o takiej osobie, którą widzę przez 5 sekund, ale tak zostałam wychowana Wiecznie słyszałam "jak można się tak zachowywać, co ona ma na głowie, jak on się ubrał na pogrzeb, ale oni nie mają żadnych książek w domu, jak tak można, wyprostuj się, bo co ludzie o tobie pomyślą" no i nie umiem wyłączyć tego głosu w mojej głowie

Ale ocenianie samo w sobie nie jest problemem, to naturalny ludzki odruch i każdy kto mówi, że nie ocenia, moja się bardzo z prawdą. Oceniamy non stop, wszyscy :D
Kwestia tego w jakie zachowanie to przekujemy. Nie ma nic w tym złego, że w głowie oceniasz czyjś wygląd czy zachowanie, wszyscy mamy swój zbiór wartości, norm, które mogą "uruchamiać" w nas taką a nie inną ocenę rzeczywistości.
A to czy wypowiemy ocenę, podzielimy się z nią ze światem, bądź też pozwolimy żeby nasza subiektywna wizja była jedyną słuszną i dobrą, to inna sprawa i myślę, że na tym warto się skupiać.

1. Wstydzę się wyrzucac śmieci typu opakowanie po pizzy z mrożonki czy jakimś KFC
2. Nieść do domu papier toaletowy (kupuję małe opakowania, upycham na dnie torby)
3. Jeść wśród ludzi. wszelkie wesela, wyjścia z pracy to dla mnie stres, bo dziubie, nie dojadam, a po godzinie jestem znowu głodna.

No i z rzeczy nie do końca normalnych:
Wstydzę się, że jestem po germanistyce i mówię słabo po niemiecku

okrutnyTapczan pisze: ↑czw kwie 23, 2026 10:40 am Ja oceniam. Patrzę na to, jak ludzie są ubrani, co robią, jak jedzą, co i jak mówią — u mnie w domu tak było, i choć bardzo staram się tego pozbyć, to w pierwszym odruchu oceniam, a dopiero w drugim mój mózg walczy. W związku z tym, że oceniam, to oczywiście projektuję i zakładam, że mnie też oceniają. I tak, wiem, że to nie jest fajne ani fair i że, co najważniejsze, nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, no bo co ja mogę wiedzieć o takiej osobie, którą widzę przez 5 sekund, ale tak zostałam wychowana Wiecznie słyszałam "jak można się tak zachowywać, co ona ma na głowie, jak on się ubrał na pogrzeb, ale oni nie mają żadnych książek w domu, jak tak można, wyprostuj się, bo co ludzie o tobie pomyślą" no i nie umiem wyłączyć tego głosu w mojej głowie

To samo, dziękuję za ładne opisanie Bardzo, ale to bardzo mi to przeszkadza, głównie w pracy. Mierzę swoją miarą i muszę bardzo się pilnować, żeby nie oceniać jednoznacznie czyichś zachowań mogących wynikać z tysiąca powodów innych niż ten, który ja mam w głowie.

Wstydzę się pójść na siłownię bardzo bym chciała, moje ciało tego potrzebuje, ale wstydzę się, bo wydaje mi się, że to miejsce dla młodych, a stare baby 30+ tam nie pasują.
Poza tym- choć chyba to najważniejsze- boję się, że ktoś mnie nagra z ukrycia, że sobie nie radzę lub "patrzcie, gruba dupa myśli, że jeszcze zostanie fitlarwą".
Na serio chciałabym zacząć chodzić na siłownię, ale obecność telefonów komórkowych tam mnie odstrasza. Czuję dyskomfort na myśl, że znajdę się w tle czyjegoś nagrania "body check" i akurat będę robić coś nie tak albo coś śmiesznego, i znajdzie się to w necie.

Jestem po 40, a wstydzę się kupować alkohol

Dzika Afryka pisze: ↑pt kwie 24, 2026 7:44 am Wstydzę się pójść na siłownię bardzo bym chciała, moje ciało tego potrzebuje, ale wstydzę się, bo wydaje mi się, że to miejsce dla młodych, a stare baby 30+ tam nie pasują.
Poza tym- choć chyba to najważniejsze- boję się, że ktoś mnie nagra z ukrycia, że sobie nie radzę lub "patrzcie, gruba dupa myśli, że jeszcze zostanie fitlarwą".
Na serio chciałabym zacząć chodzić na siłownię, ale obecność telefonów komórkowych tam mnie odstrasza. Czuję dyskomfort na myśl, że znajdę się w tle czyjegoś nagrania "body check" i akurat będę robić coś nie tak albo coś śmiesznego, i znajdzie się to w necie.

Moze sprobuj znalezc silownie, kotra jest otwarta bardzo wczesnie do poznych godzin. Ze swojego doswiadczenia wiem,ze w godzinach rannych, poopoludniowych jest najmniej osob i wtedy ten strach jest mniejszy.

Dzika Afryka pisze: ↑pt kwie 24, 2026 7:44 am Wstydzę się pójść na siłownię bardzo bym chciała, moje ciało tego potrzebuje, ale wstydzę się, bo wydaje mi się, że to miejsce dla młodych, a stare baby 30+ tam nie pasują.
Poza tym- choć chyba to najważniejsze- boję się, że ktoś mnie nagra z ukrycia, że sobie nie radzę lub "patrzcie, gruba dupa myśli, że jeszcze zostanie fitlarwą".
Na serio chciałabym zacząć chodzić na siłownię, ale obecność telefonów komórkowych tam mnie odstrasza. Czuję dyskomfort na myśl, że znajdę się w tle czyjegoś nagrania "body check" i akurat będę robić coś nie tak albo coś śmiesznego, i znajdzie się to w necie.

Większość ludzi, chodzących na siłownię, zgodnie ci powie, że w takich miejscach 99% ludzi patrzy tylko na siebie. Te filmowanie, ocenianie innych itd. to domena zagranicznego tiktoka, a i tak jest to mały promil, do tego tacy ludzie w sieci i tak są piętnowani. A śmianie się z grubych dup na siłowni to jak śmianie się z chorego, który przyszedł do lekarza. Byłam parę razy na siłowni, zaliczyłam nawet spektakularny upadek na bieżni i bardzo zaskoczyła mnie ilość ludzi, która podeszła, pomogła, zapytała, czy wszystko w porządku. Bez śmiechów, bez oceniania. Miałam problem z rozkminą jednej maszyny, poprosiłam pierwszego lepszego gościa o pomoc, wytłumaczył wszystko bez problemu i powiedział, że jakbym jeszcze miała jakieś pytania, chętnie pomoże. Choć na siłownię już nie chodzę, to miło wspominam takie momenty. Pocieszał mnie fakt, że wielu ludzi było kiedyś taką ,,grubą dupą'', która przyszła na siłkę i była jak dziecko we mgle. Trzeba się przełamać, a dalej już leci.

Smarkać na ulicy,nie czaję jak chłopy walq gluta z nosa xD przecież to potem można być cały osmarkany, nawet zwykłe wysłuchanie nosa w chusteczkę chigieniczna wiąże się z tym że poleci coś na koszulkę albo ogólnie, masakra

Suplex pisze: ↑pt kwie 24, 2026 8:32 pm Smarkać na ulicy,nie czaję jak chłopy walq gluta z nosa xD przecież to potem można być cały osmarkany, nawet zwykłe wysłuchanie nosa w chusteczkę chigieniczna wiąże się z tym że poleci coś na koszulkę albo ogólnie, masakra

To charchlanie na chodnik nie jest normalne, więc jeśli komuś wstyd to robić, to całe szczęście bo tak właśnie być powinno

mariaow pisze: ↑sob kwie 25, 2026 7:29 pm To charchlanie na chodnik nie jest normalne, więc jeśli komuś wstyd to robić, to całe szczęście bo tak właśnie być powinno

Charchanie, swoją drogą też dresiarze tak robią że siedzą na ławce,krawężniku,schodach i plują pod siebie, zawsze w młodości obsmiewalem kolegów za to

Wstydzę się ćwiczyć przy innych (i zawsze wstydziłam, jeszcze w domu rodzinnym). Teraz ćwiczę tylko wtedy, gdy mąż śpi, albo jest w pracy. Zadyszka, pot i walka o oddech mnie okropnie krępuje. Tak samo wstydzę się biegać w plenerze.