Niepopularne opinie o życiu

Hunde pisze: ↑wt lut 24, 2026 2:45 pm Uwielbiam jazdę na rowerze i nawet lubię chodzić na siłownię ale nie znoszę zajęć że spinningu. Głównie z powodu dyskotekowego charakteru zajęć. Głośne światła, ciemno i migające światła dokładają mi do zmęczenia spowodowanego wysiłkiem fizycznym. Wolałabym cichszą muzykę i jasność jak na całym obiekcie i bez tych stroboskopowych świateł. Nie mam padaczki ale czasem z nadmiaru techno wrażeń mi niedobrze. Pewnie bez ćwiczeń lepiej bym to zniosła ale nadmiar bodźców robi swoje. Byłam na spinningu w kilku siłowniach i w każdej to samo .

agbmrctorakwin pisze: ↑wt lut 24, 2026 2:47 pm Idąc tym tropem myślenia to naukowcy wielokrotnie pokazali również, że gra na instrumencie poprawia neuroplastyczność, pamięć roboczą, koordynację i opóźnia procesy starzenia się mózgu. A jednak mimo pozytywnego wpływu na nasz mózg nikt nie buduje przekazu, że brak gry na instrumencie to niewykorzystana szansa na rozwój intelektualny. Nie ma społecznej presji, że każdy dorosły powinien obowiązkowo ćwiczyć grę na instrumencie 2-3 godziny tygodniowo, bo inaczej "nie dba o mózg”XDD. Nie traktujemy niegrania na instrumencie jako zaniedbania zdrowotnego, tylko rozumiemy, że to jedna z wielu wartościowych aktywności, która nie jest jedyną droga do wspierania funkcji poznawczych. Podobnie jest z ruchem - trening siłowy ma udokumentowane korzyści, tak samo jak cardio, joga, sporty zespołowe, jazda na rowerze (nawet rekreacyjna). To, że coś jest bardzo korzystne, nie oznacza, że każdy musi to robić, ani że inne formy są "niewystarczające”. Promowanie jednej aktywności jako "idealnej opcji" mówi więcej o preferencjach promującego niż o realnych potrzebach całej populacji. Przykład z instrumentami podałam celowo, by pokazać absurd jak by to wyglądało gdyby to inna forma spędzania wolnego czasu była promowana i uważana powszechnie za lepszą od innych. Jest wiele czynności, które wpływają pozytywnie na nasze zdrowie, jednocześnie nie ma człowieka na świecie który wykonywałby je wszystkie - bo to logiczne, że każdy ma swoje preferencje i życie polega na tym że możemy sobie wybierać co będziemy robić a co nie. A jeszcze odnosząc się do argumentu, że rzucając się na rower bez odpowiedniej siły lub mobilności można sobie zrobić krzywdę - to tak samo można zrobić sobie krzywdę zaczynając treningi siłowe na siłowni (a nawet jeszcze większą) nie mając żadnej wiedzy merytorycznej i praktycznej na ten temat, a niestety nie każdego będzie stać na trenera personalnego. Znacznie łatwiej jest jeździć na rowerze, czy pływać rekreacyjnie bez narażania się na kontuzje, niż robić treningi siłowe.

Hunde pisze: ↑wt lut 24, 2026 2:45 pm Uwielbiam jazdę na rowerze i nawet lubię chodzić na siłownię ale nie znoszę zajęć że spinningu. Głównie z powodu dyskotekowego charakteru zajęć. Głośne światła, ciemno i migające światła dokładają mi do zmęczenia spowodowanego wysiłkiem fizycznym. Wolałabym cichszą muzykę i jasność jak na całym obiekcie i bez tych stroboskopowych świateł. Nie mam padaczki ale czasem z nadmiaru techno wrażeń mi niedobrze. Pewnie bez ćwiczeń lepiej bym to zniosła ale nadmiar bodźców robi swoje. Byłam na spinningu w kilku siłowniach i w każdej to samo .

Clairess pisze: ↑wt lut 24, 2026 2:20 pm Niepopularna opinia w kontrze do poprzednich opinii o siłowni.

To dobrze, że mówi się o zaletach treningu siłowego i nie, "jakakolwiek aktywność, basen, przejażdżka na rowerze, spacer" to nie jest substytut.

Pokazują to badania naukowe, mówią o tym zalecenia zdrowotne: ćwiczenia siłowe 2-3 godziny w tygodniu powinny być standardem (w idealnym świecie). Oczywiście spacer czy rower to są nadal bardzo wartościowe aktywności, niektóre z nich to cardio (choć np. powolna jazda na rowerze to bardziej rekreacja nawet bez takiej funkcji), ale nie zastąpią porządnej bazy siłowej. Nie zbudują odpowiednio sprawnych mięśni do intensywniejszego uprawiania innych sportów, nie zapobiegną wystarczająco skutecznie utracie tkanki mięśniowej na starość.
A rzucając się na aktywności typu bieganie albo intensywny rower bez odpowiedniej siły albo mobilności można sobie zrobić naprawdę przykre kontuzje. Do tego wiele osób np. "idzie na basen" nie umiejąc dobrze pływać, pływa żabką dyrektorską tylko nadwerężając szyję, to nie jest zdrowe.

Oczywiście jeśli ktoś miałby siedzieć tylko na kanapie versus wyjść raz w tygodniu na rower to jest to lepsze niż nic, ale mówię o złotym standardzie i o wyśmiewaniu się z ludzi, którzy "chodzą na siłownię, bo to modne i tak mówi lobby" - nie zawsze tak jest.

Nie mówię też o ćwiczeniu nie wiadomo jak dużo albo podnoszeniu kosmicznych ciężarów, tylko o rozsądnym treningu, nawet i z obciążeniem własnego ciała. (Bo zauważyłam mocne skrajności, albo masz być na siłowni 2 razy dziennie albo w ogóle nie chodź, to nie ma sensu, wystarczy spacer).

A już w ogóle mnie drażni (to bardzo osobista opinia, szanuję że ktoś może czuć inaczej) gadanie "po co Ci siłownia, w domu masz krzesła, baniak z wodą, użyj tego". Dla mnie to trochę jak "po co Ci metalowa butelka na wodę, używaj 2137 razy plastikowej po jakimś napoju" albo "po co Ci torba, noś rzeczy w reklamówce foloiowej". Jasne, gdyby nagle mnie rzucono gdzieś na pustkowie to kombinowałabym z wykorzystaniem istniejących przedmiotów, ale po to istnieją siłownie i studia fitness, żeby sobie sprawę ułatwić i ćwiczyć w dogodnych warunkach, mogę sobie zrobić mnóstwo rzeczy ze sztangami, kettlami, bramą; jest więcej miejsca niż w mieszkaniu, lepsza podłoga do ćwiczeń; na sam koniec jest opcja pobytu w saunie (w niektórych siłowniach). Siłka tworzy też otoczenie, w którym człowiek wie, że skupia się 100% na ćwiczeniach (dla mnie to lepsze niż ćwiczenie z pokoju, w którym gotuję, oglądam TV i pracuję zdalnie). Oczywiście rozumiem, że komuś może być wygodniej ćwiczyć w domu, ale oba podejścia mają wady i zalety. Nawet ćwicząc w domu ogarniam sobie jakieś podstawowe hantle czy coś, bo sorry ale ćwiczenie np. z butelkami wody jest dla mnie mega niewygodne na dłuższą metę.

Clairess pisze: ↑wt lut 24, 2026 2:59 pm Porównanie z instrumentem nie jest do końca trafione - człowiek wyewoluował będąc o wiele bardziej aktywnym fizycznie niż dziś, badania szkieletów dawnych populacji pokazuje, że byli oni o wiele silniejsi niż obecni nawet sportowcy. Ruch i poddawnie mięśni obciążeniom to coś, do czego ciało jest dosłownie stworzone. Za to gra na instrumencie to jedna z wielu aktywności zdrowych dla mózgu.

Trening siłowy z obciążeniem własnego ciała albo niewielkim obciążeniem zewnętrzym nie jest jakiś mocno kontuzjogenny ani trudny do opanowania (w sensie zestawu podstawowych ćwiczeń), a jest ważny choćby dla zachowania prawidłowej postawy, miałam na myśli tego typu aktywność, niekoniecznie od razu rzucanie się na wielkie ciężary na siłowni. To drugie to faktycznie zabawa dla pasjonatów i nie coś dla każdego.

Oczywiście można być w nienajgorszej formie TYLKO regularnie pływając albo jeżdżąc na rowerze (i robiąc to poprawnie) i to nadal lepsze niż zupełnie siedzący tryb życia.

stokrotka11 pisze: ↑wt lut 24, 2026 3:28 pm Moim zdaniem, z mojej perspektywy, branża braffittingowa dopasowana jest pod duże biusty. Sklepy w social mediach reklamują się dużymi rozmiarami, influencerki reklamują marki z dużymi rozmiarami, potem w komentarzach i tak jest masa wpisów, że rozmiary z literkami G,H... są najtrudniejsze do znalezienia i nigdzie ich nie ma, nie produkują ich. Ja mam wrażenie, że nie produkuje się najmniejszych rozmiarów (nie "średnich" tylko naprawdę mniejszych) i przy naprawdę drobnej sylwetce można się w przymierzalniach co najwyżej zapłakać. Patrząc na oferty sklepów z bielizną można odnieść wrażenie, że mają asortyment tylko dla pełnych kształtów.

A dwa, to ubraniowe XS nie jest już rozmiarem XS tylko czymś zbliżonym do Mki.

stokrotka11 pisze: ↑wt lut 24, 2026 3:28 pm Moim zdaniem, z mojej perspektywy, branża braffittingowa dopasowana jest pod duże biusty. Sklepy w social mediach reklamują się dużymi rozmiarami, influencerki reklamują marki z dużymi rozmiarami, potem w komentarzach i tak jest masa wpisów, że rozmiary z literkami G,H... są najtrudniejsze do znalezienia i nigdzie ich nie ma, nie produkują ich. Ja mam wrażenie, że nie produkuje się najmniejszych rozmiarów (nie "średnich" tylko naprawdę mniejszych) i przy naprawdę drobnej sylwetce można się w przymierzalniach co najwyżej zapłakać. Patrząc na oferty sklepów z bielizną można odnieść wrażenie, że mają asortyment tylko dla pełnych kształtów.

A dwa, to ubraniowe XS nie jest już rozmiarem XS tylko czymś zbliżonym do Mki.

stokrotka11 pisze: ↑wt lut 24, 2026 3:28 pm Moim zdaniem, z mojej perspektywy, branża braffittingowa dopasowana jest pod duże biusty. Sklepy w social mediach reklamują się dużymi rozmiarami, influencerki reklamują marki z dużymi rozmiarami, potem w komentarzach i tak jest masa wpisów, że rozmiary z literkami G,H... są najtrudniejsze do znalezienia i nigdzie ich nie ma, nie produkują ich. Ja mam wrażenie, że nie produkuje się najmniejszych rozmiarów (nie "średnich" tylko naprawdę mniejszych) i przy naprawdę drobnej sylwetce można się w przymierzalniach co najwyżej zapłakać. Patrząc na oferty sklepów z bielizną można odnieść wrażenie, że mają asortyment tylko dla pełnych kształtów.

A dwa, to ubraniowe XS nie jest już rozmiarem XS tylko czymś zbliżonym do Mki.

MissNobody66 pisze: ↑wt lut 24, 2026 4:36 pm Tak? Powodzenia ze znalezieniem czegoś na większy biust w sieciówie. Jesteśmy mega pokrzywdzone bo wiadomym jest że jak masz duże cycki to masz płacić kupę kasy, a to że gdzieś tam stacjonarnie są jakieś f, g, h w praktyce oznacza że zazwyczaj w parze idzie też jakiś kosmiczny obwód typu 100

lalisa pisze: ↑wt lut 24, 2026 4:31 pm Mam przekonanie, że rodzina jako komórka społeczna zacznie powoli zanikać. Już teraz jest tak, że dzieci wychowują rodzice, a nie cała rodzina/społeczność. Pamiętam jak byłam dzieckiem starsze pokolenie w mojej rodzinie rozmawiało o tym, że jak my młodsze pokolenie dorośniemy to oni się boją, że nie będziemy kultywować wspólnych świąt, nie będziemy blisko itd. Dokładnie tak się stało. Dwóch kuzynów jest mi obojętnych, widzieliśmy się ostatnio rok temu na pogrzebie. Kuzynki nie lubię i nie chcę widzieć na oczy. Oni ze sobą wzajemnie też się nie kontaktują, mieszkają wszyscy w innych miastach. Wśród moich znajomych wiele osób ma złe/obojętne relacje z rodzeństwem i brak kontaktu, już nie mówiąc o dalszej rodzinie. Kiedyś i tak by się spotykali, bo musieliby. Teraz nie mają powodów. Można przeżyć bez tego. U mnie póki dziadkowie żyli to wszyscy byli blisko. Po śmierci dziadków pokolenie moich rodziców było wciąż blisko, ale powoli się luzowało. Moje pokolenie już całkowicie rozdzielone, a w całej rodzinie jest tylko jedno dziecko. Nie czuje, ze mam jakikolwiek wspólny cel z kimkolwiek poza moją mamą.

stokrotka11 pisze: ↑wt lut 24, 2026 4:38 pm To samo mogę powiedzieć o małych rozmiarach. 65C nie znajdziesz w pierwszej lepszej sieciówce.

duppajasio pisze: ↑wt lut 24, 2026 4:42 pm To nie jest niepopularna opinia, Twoje przekonanie pokrywa się z obserwacjami socjologów. Niedawno czytałam o tym rozmowę w książce „Masz to po mnie”. W tej chwili w Polsce rodzina to para plus ewentualne dzieci, a pozostałe relacje, nawet dorosłych dzieci z rodzicami, są luźniejsze. Dalsza rodzina jest już w ogóle na dalekim planie i to się zmieniło w jedno pokolenie. Z perspektywy bardzo rodzinnych osób, bo przecież takie na pewno też są na Wandzie, pewnie tego tak nie widać, ale myślę, że masz rację co do szerszego obrazu społecznego.

Rzeka.chaosu pisze: ↑wt lut 24, 2026 4:55 pm Mnie dziwi, że ludzie często obrażają się na rodzinę czy przyjaciół z byle powodu. Wystarczy poczytać wątki na Wandzie. Mnie nawet do głowy by nie przyszło czepiać się kogoś za takie pierdoły. Ale to wynik indywidualizmu i postrzegania siebie jako pępek świata. Pierwsza większa katastrofa i sami będą szukać kontaktu z ludźmi, rodziną, sąsiadami.

Mam też takie odczucie, że wiele osób zrobiło się "światowcami" i wstydzi się swoich polskich rodzin. Coś zupełnie innego niż np. we Włoszech. Jestem w stanie zrozumieć ludzi wywodzących się z patologii czy toksycznych rodzin, ale nie kumam unikania mamy, babci, kuzynki, bo jest niemodna, nie zna angielskiego, jest "wieśniarą" czy co tam jeszcze potrafią wymyśleć. Serio można być dobrą, pogodną, uczciwą osobą i być odrzuconym przez członka rodziny, bo nie ma się stylu lub siedzi się w domu i nie podróżuje?

Rzeka.chaosu pisze: ↑wt lut 24, 2026 4:55 pm Mnie dziwi, że ludzie często obrażają się na rodzinę czy przyjaciół z byle powodu. Wystarczy poczytać wątki na Wandzie. Mnie nawet do głowy by nie przyszło czepiać się kogoś za takie pierdoły. Ale to wynik indywidualizmu i postrzegania siebie jako pępek świata. Pierwsza większa katastrofa i sami będą szukać kontaktu z ludźmi, rodziną, sąsiadami.

Mam też takie odczucie, że wiele osób zrobiło się "światowcami" i wstydzi się swoich polskich rodzin. Coś zupełnie innego niż np. we Włoszech. Jestem w stanie zrozumieć ludzi wywodzących się z patologii czy toksycznych rodzin, ale nie kumam unikania mamy, babci, kuzynki, bo jest niemodna, nie zna angielskiego, jest "wieśniarą" czy co tam jeszcze potrafią wymyśleć. Serio można być dobrą, pogodną, uczciwą osobą i być odrzuconym przez członka rodziny, bo nie ma się stylu lub siedzi się w domu i nie podróżuje?

iksde12345 pisze: ↑wt lut 24, 2026 5:00 pm Dokładnie, później ludzie sobie uświadamiają, że inni odrzucają siebie nawzajem za te totalne pierdoły i też powstają np lęki społeczne, bo się człowiek nonstop pilnuje czy dobrze stanąłeś albo poczucie "i tak mnie prędzej odrzuci" i jest epidemia samotności i tak się koło toczy. A najlepsze jest to, że najbardziej oceniający z byle powodu sami uważają się za wielce tolerancyjnych i oświeconych (honey, uswiadomie ci coś: tolerancja nie tyczy się tylko osób LGBT ;*)

Rzeka.chaosu pisze: ↑wt lut 24, 2026 5:09 pm Dziś w ścieku informacyjnym przeczytałam opinię, że ktoś chce mieć tylko (!) ładnego partnera, bo chce koniecznie mieć ładne dzieci. Wiem, że niektórzy też myślą, że dzieci odziedziczą po nich nos czy uszy po operacji.

Moja niepopularna opinia jest taka, że nie zawsze ładni ludzie mają ładne dzieci, brzydcy brzydkie. Chodzi mi oczywiście o skrajności, bo raczej większość z nas jest przeciętna, jest piękna po swojemu. Tak samo dziecko wybitnych lekarzy nie musi skończyć jako ktoś wybitny, nawet nie musi być bystre, zaradne, zdolne. Ma większe szanse, ale nie ma gwarancji.

Ogólnie kierowanie się tylko wyglądem przy doborze partnera i planowaniu rodziny jest moim zdaniem ryzykowne. Pisząc to mam też w głowie ludzi, którzy nie są zadowoleni z wyglądu lub cech charakteru swjego potomstwa i niszczą tym dzieciom życie. Czasem można przeczytać historie dorosłych ludzi, którzy byli takimi dziećmi-rozczarowaniami. Dla mnie jest to straszne - ktoś całe dzieciństwo czuł, że nie był wystarczający. Nie chodzi mi o to, żeby nie mieć oczekiwań lub nadziei. Ale po prostu uważam, że takich rzeczy nie można planować.

Rzeka.chaosu pisze: ↑wt lut 24, 2026 5:27 pm O właśnie. Ja mam takie spostrzeżenie, że teraz dużo osób, powiedzy zetek, ale nie tylko, jest bardzo tolerancyjnych jeśli chodzi o LGBT+++++, zwierzęta, mniejszości etniczne, stany psychiczne. Ale te same osoby potrafią hejtować dzieci, osoby starsze. Własciwwie często za sam fakt bycia dzieckiem (i związane z tym cechy - psychika dzieci dopiero się rozwija) lub wiek (i doświadczenia osoby, które wpłynęły na jej psychikę). Gej jest pokrzywdzony przez system i trzeba go głaskać, ale starsza kobieta, która mogła cierpieć po wojnie lub za PRL lub po prostu nie umie funkcjonować w dzisiejszym świecie jest be. Dorosły z dojrzałym układem nerwowym może się czasem załamać, ale dziecku z niedojrzałym układem nerwowym nie wolno zapłakać w autobusie.

Czasem słucham sobie rozmów biurze. Ta sama laska w ciągu 5 minut może zachwalać body positive i zaraz płynnie przejść do chamskiego komentowania wyglądu dziewczyny, która właśnie przeszła. To chyba nie o to chodzi.

lalisa pisze: ↑wt lut 24, 2026 4:31 pm Mam przekonanie, że rodzina jako komórka społeczna zacznie powoli zanikać. Już teraz jest tak, że dzieci wychowują rodzice, a nie cała rodzina/społeczność. Pamiętam jak byłam dzieckiem starsze pokolenie w mojej rodzinie rozmawiało o tym, że jak my młodsze pokolenie dorośniemy to oni się boją, że nie będziemy kultywować wspólnych świąt, nie będziemy blisko itd. Dokładnie tak się stało. Dwóch kuzynów jest mi obojętnych, widzieliśmy się ostatnio rok temu na pogrzebie. Kuzynki nie lubię i nie chcę widzieć na oczy. Oni ze sobą wzajemnie też się nie kontaktują, mieszkają wszyscy w innych miastach. Wśród moich znajomych wiele osób ma złe/obojętne relacje z rodzeństwem i brak kontaktu, już nie mówiąc o dalszej rodzinie. Kiedyś i tak by się spotykali, bo musieliby. Teraz nie mają powodów. Można przeżyć bez tego. U mnie póki dziadkowie żyli to wszyscy byli blisko. Po śmierci dziadków pokolenie moich rodziców było wciąż blisko, ale powoli się luzowało. Moje pokolenie już całkowicie rozdzielone, a w całej rodzinie jest tylko jedno dziecko. Nie czuje, ze mam jakikolwiek wspólny cel z kimkolwiek poza moją mamą.

chleb_ze_smalcem pisze: ↑wt lut 24, 2026 6:24 pm Zgadzam się z tym, że te relacje się rozluźniły i cieszę się, że tak się stało. Dlatego, że z osobami na których mi zależy i tak mam bliskie relacje a z jakimiś kuzynami których nie lubię, fałszywymi pociotkami 5 woda po kisielu i tak nie mam najmniejszej ochoty przebywać. Wydaje mi się, że „za dawnych czasow” część tych kontaktów była wymuszona i relacje utrzymywane „bo tak wypada” a nie z faktycznej potrzeby.