Niepopularne opinie o życiu

Fjoki pisze: ↑pn lut 16, 2026 10:21 pm W szkole niestety nie uczą nas bardzo wielu przydatnych w życiu umiejętności nauka o budowaniu relacji z ludźmi byłaby niesamowicie pomocna.

kiciakociaaa2137 pisze: ↑pn lut 16, 2026 10:21 pm Jest różnica miedzy zachowywaniem podstawowych zasad kultury typu mówienie „dzień dobry” a pieczeniem ciast i próbą zaprzyjaźnienia się z ludźmi, którzy sobie tego nie życzą.

agbmrctorakwin pisze: ↑pn lut 16, 2026 9:13 pm Ja mówię dzień dobry ale nie lubię gdy ktoś obcy do mnie zagaduje, tak samo gdyby ktoś z sąsiadów zaprosiłby mnie na ciasto to grzecznie bym odmówiła i to nie powinno wzbudzać żadnych kontrowersji czy oburzenia. Ludzie mają prawo zgadywać w windzie gdy czują taką potrzebę ale tak samo druga strona ma prawo grzecznie ukrócić rozmowę lub nie być w pełni zaangażowanym. Przez całe życie jako introwertyczka słyszę: "a co ty taka cicha, małomówna" "ktoś tu chyba nie ma humoru" "musisz się po prostu otworzyć" "nie bój się, nikt cię nie ugryzie' itp. Za to gdyby powiedzieć ekstrawertykowi, który ciągle zagaduje i musi być w centrum uwagi że nie każdy może chcieć z nim gadać, że jest zbyt absorbujący lub po prostu żeby się zamknął to od razu oburzenie i obraza, że jak można powiedzieć coś tak "chamskiego".

Fjoki pisze: ↑pn lut 16, 2026 8:11 pm A nie masz wrażenia, że przez to jako ludzie się od siebie oddalamy? Że nie ma takich więzi społecznych jak kiedyś? Rozumiem Twój punkt widzenia, tylko mam wrażenie, że to ma też swoje negatywne strony.

Clairess pisze: ↑wt lut 17, 2026 8:11 am W mojej (pewnie dość popularnej) opinii ludzie zmęczeni tym, co widzieli za dzieciaka (tu: ciągłe natrętne wizyty krewnych i sąsiadów) wpadają w skrajność z drugiego końca spektrum. Tworzy się "pokoleniowa sinusoida", dzieci rodzące się dzisiaj zapewne za 20 lat będą odtwarzały rytuały różnych herbatek i small talków.

U mnie nie było ciągłych wizyt krewnych, relacji z sąsiadami, bo moi rodzice - zmęczeni czymś takim z własnego dzieciństwa - ukrócili to (jak na tamte czasy dość postępowo). I co? Z jednej strony jestem wdzięczna, że ominęły mnie te gorsze aspekty, ale z drugiej czułam się przez to chwilami wyalienowana i dziś sama dążę do np. posiadania relacji z sąsiadami.
I nie chodzi mi absolutnie o zaprzyjaźnianie się (choć jeśli trafi się fajna osoba to czemu nie?) ani narzucanie się.
W dzisiejszych czasach nie potrzebujemy też często przysług typu pożyczenie cukru.
Natomiast uważam, że warto znać (tzn. wiedzieć jak wyglądają, być oficjalnie zapoznanym) najbliższych sąsiadów, móc zgadać się w razie problemów z administracją budynku albo awarii, poprosić o zerknięcie na drzwi w razie wyjazdu. Ewentualnie powymieniać się przysługami zrobienia czegoś przy zwierzakach domowych (w razie wyjazdu posiadanie kogoś takiego na miejscu to złoto).

Widzę, że coraz więcej osób z mojego pokolenia wykazuje podobne inicjatywy i bardzo mnie to cieszy.

Rzeka.chaosu pisze: ↑wt lut 17, 2026 9:46 am Bliska mi osoba była takim dzieckiem. Jej mama spotykała się tylko z ciocią i babcią. Jedyne dziecko poza szkołą, z którym miała kontakt to była kuzynka. Znajomi z dzieciństwa to pani fryzjerka, ludzie z warzywniaków czy biblioteki. Dopiero w liceum zaczęła nadrabiać, ale jej mama i tak nie akceptowała gości. Miała trudną pracę, po której chciała odpoczywać w ciszy.

Ta osoba ma do mamy straszny żal, bo przełożyło się to wszystko na rekacje społeczne, różne umiejętności. Nadal ma trudności w nawiązywaniu kontaktów, takie odczucie typu "wszyscy obcy". To poszło dalej, bo mimo urody i inteligencji długo miała problemy z poznaniem kogoś do związku. Przez wąski krąg znajomych i trudności w tzw. small talkach była skazana na facetów z sieci. Wielu ją oszukało, wykorzystało. Obecnie jest samodzielna, ale ma starzejącą się i niesamodzielną mamę na głowie. Mama nie ma żadnych znajomych, a potrzebuje towarzystwa, pomocy w zakupach lub urzędzie. Nie mieszkają razem, więc ta mama ciągle do niej wydzwania. Gdyby to nie było tak straszne, to byłoby śmieszne.

astronautka123 pisze: ↑wt lut 17, 2026 10:52 am Nawiązuje do do pierwszej części - o trudnosci w zawieraniu znajomości. No bez przesady, jak można mieć żal do matki, że się nie umiało relacji nawiązać? Przecież większość relacji nawiązujesz w szkole (wcale nie musisz się z nikim spotykać w domu), na podwórku, swatanie chyba już też nie jest praktykowane?

Oczywiście to bardzo pobieżny opis ich relacji ale to nie brzmi jakby było zdrowo między nimi a temat zawierania znajomości jest tylko pretekstem lub jednym z wielu powodów konfliktu.

agbmrctorakwin pisze: ↑sob lut 14, 2026 12:10 am Rozumiem, że każdy może mieć inne preferencje dotyczące spędzania wolnego czasu, ale robienie z tego wykładu o upadku intelektualnym kobiet i wiązanie plecenia wianków z brakiem klasy to po prostu snobizm i bez podstawne uważanie się za lepszą od innych XDD Można nie trawić kiczu czy "szamańskich filozofii", ale dorabianie do tego ideologii o "sieczce w głowie” tylko dlatego, że ktoś bawi się inaczej niż ty, świadczy jedynie o twojej potrzebie dowartościowania się cudzym kosztem. Z resztą w sytuacji wianków sama przyznałaś, że chodzi głównie o nazwę bo gdyby tą samą czynność nazwać po prostu kursem florystycznym to byłoby już wszystko ok;) Ale it's not that deep, to tylko zabawa.
Prawdziwa klasa, o której tak chętnie wspominasz, polega na tym, że nie trzeba wylewać wiadra pomyj na innych, żeby poczuć się mądrzejszą, a twoja zapowiedź psucia komuś zabawy to po prostu szczyt chamstwa, a nie żaden dowód na intelektualną wyższość. I tak, jesteśmy na forum o niepopularnych opiniach więc masz prawo do wyrażenia swojej, jednak mogłabyś zrobić to nie umniejszając innym - bo wcale nie jesteś od nich lepsza. Ta cała wypowiedź miała klimat tak protekcjonalnego snobizmu, że aż trudno uwierzyć w to rzekome wysokie IQ bo inteligentny człowiek zazwyczaj rozumie, że stopień skomplikowania rozrywki nie definiuje wartości człowieka.

lalisa pisze: ↑sob lut 14, 2026 12:51 am Może oceniam tylko przez swój pryzmat, ale uważam, że nie ma czegoś takiego jak "cieszenie się szczęściem innych". A już na pewno nie wtedy, kiedy ludzie zwykle używają tego powiedzenia. Bo kiedy go używają? Kiedy jesteś w dupie. Kiedy ci się nie układa. Najczęściej porównując twoją sytuację do sytuacji osoby na której ci nie zależy i która ma lepiej. Przykładowo starasz się o dziecko od 3 lat, a twoja koleżanka właśnie powiedziała, że zaszła w ciążę lekką ręką. Trzeba się cieszyć jej szczęściem. Masz depresję i ledwo ogarniasz, a twoja koleżanka ma super życie i właśnie dostała awans. Ja się nie cieszę w takiej sytuacji cudzym szczęściem, a raczej mnie to frustruje. Teraz jest wymóg wspierania wszystkich i cieszenia się szczęściem wszystkich.

GapaGlapa pisze: ↑pn lut 16, 2026 11:22 pm Ja jako introwertyk ogromnie się cieszę, że minęły już czasy, że sąsiad, wujek, szwagier bez pytania ładował się na chatę w celach towarzyskich.

I jestem tak trochę po środku, no bo zdaje sobie sprawę , że nie da się przeżyć życia samemu, ale ja w towarzystwie koszmarnie się męczę, tzn. godzinka-dwie na kawę i ploteczki jak najbardziej, powyżej dwóch godzin jestem zmęczona, zmuszam się do rozmowy, a kolejny dzień odreagowuje milcząc

astronautka123 pisze: ↑wt lut 17, 2026 10:52 am Nawiązuje do do pierwszej części - o trudnosci w zawieraniu znajomości. No bez przesady, jak można mieć żal do matki, że się nie umiało relacji nawiązać? Przecież większość relacji nawiązujesz w szkole (wcale nie musisz się z nikim spotykać w domu), na podwórku, swatanie chyba już też nie jest praktykowane?

Oczywiście to bardzo pobieżny opis ich relacji ale to nie brzmi jakby było zdrowo między nimi a temat zawierania znajomości jest tylko pretekstem lub jednym z wielu powodów konfliktu.

Rzeka.chaosu pisze: ↑wt lut 17, 2026 11:21 am Napiszę bez szczegółów, ogólnikowo z oczywistych powodów. Nie rozwijałam tego, ale po prostu większość bliskich relacji tworzyła się w zabawie po szkole, a jej nie wolno było wychodzić. Nie mogła zapraszać koleżanek ani odwiedzać dzieci. Dopiero w liceum - jako starsza, samodzielna - mogła normalnie wyjść do innych dzieciaków. Mama uczyła ją postawy "wszyscy obcy, nie wiadomo, kto co ma w głowie", więc dopiero w liceum zrozumiała, że niekoniecznie.
Ja uważam, że jej ta postawa przekazana przez mamę została do dziś, co często widać nawet podczas zwykłego wyjścia na kawę. To ja zawsze jestem tą, która zapyta obcych ludzi czy można krzesło itp. Ona też to widzi, bo przez to nie zagadała do wielu fajnych ludzi, pomimo okazji. A pracuje nad sobą od dawna. I myślę, że dobrze się rozumiemy, bo sama miałam taki etap zdziczenia, ale u mnie to był wynik nieśmiałości. A ona nie była nieśmiała, tylko zdystansowana.

BobikPeryskop pisze: ↑ndz lut 15, 2026 7:27 am Wczoraj wróciłam do domu z chłopakiem bo zostaliśmy na noc (każde z nas u swoich rodziców) wróciliśmy razem do mieszkania... Pomijam to że nie usłyszałam nic bo chyba myśli że nie obchodzimy albo "po *uj" jak on to mówi na wszystko.. weszliśmy w ciszy, nic zero ja cos poukładałam on usiadł do telewizora i przedstawiam nasz dialog
-Trzeba zamknąć okno już
-Nie proszę poczekaj jeszcze chwilkę
-Boze ty takie głupie rzeczy robisz tylko chcesz się kłócic po *uj tu przyjechałaś
No i właśnie.... Okno zawsze jest uchylone w ten sposób, dobrze wie że nie lubię inaczej i tylko mu to przeszkadza wtedy kiedy...nie wiem, po mojej odpowiedzi dostaje podobna odpowiedź. Wyszukuje takiego pytania żeby móc się przyczepić uwierzcie mi że ja to zauważyłam nie dlatego że robię tak samo....nie jestem czepialska... nie mam o co nawet, to taki fajny chłopak ale takie loty ma długo pogorszyło się po pewnych sprawach rodzinnych, trochę ma problemy z praca. Nie tłumacze go, tylko staram się mniej więcej przedstawić obraz... Ja nie zrobiłam nic złego. Dlaczego w ten sposób mnie traktuje? Pytam tutaj bo wczoraj po tych słowach wzięłam głęboki oddech i poleciały mi wielkie łzy z oczu, wstał spojrzał na mnie i powiedział
-Co ty robisz coś ci do oka wpadło?
Wiedział że poleciały mi łzy bo poprawiłam poduszkę żeby nie widział że płacze... Bardzo nie chce się z nim rozstawać i bardzo proszę dziewczyny które przechodzą dziwne relacje lub są po, JAK MAM ZACZYNAC ROZMOWE? Czasem się boje ze na mnie na krzyczy a ja już nie mam tyle siły zeby, się sprzeczać. Odwracam się i po prostu lecą mi łzy i mam cały dzień z głowy a nawet dwa ja drugiego dnia sobie przypomnę te przykre rzeczy... Nie mogę odejsc teraz nie mam gdzie spać w domu moja chora mama leży w moim pokoju jest bardzo chora już na leczeniu paliatywnym, po nocy tylko troszkę się ogarnia i mieszkanie i idzie do mojego "pokoju" mieszkałam w kawalerce z rodzicami całe życie a od 8 lat mieszkam tutaj z chłopakiem i nawet nie wyobrażam sobie powrotu....nie wiem...moja mama też miała problem w związku była przemoc nie potrafila odejść. Czy to moze mieć jakiś związek z przeszłością?
Nie oczekuję też współczucia jakiegoś na maksa że jestem biedna, jestem wiem o tym. Jestem biedna i głupia myślę sobie że nie potrafię tego związku utrzymać żeby facet mnie tak nie traktował powinnam się zmienić może? Dlaczego on tak mnie traktuje... dlaczego ja nie potrafię odejść i jest jak mysz pod miotłą na jego zawołanie i na jego rozkazy...
Wczoraj były walentynki ale chyba nie obchodzimy tego dnia..

kiciakociaaa2137 pisze: ↑wt lut 17, 2026 11:26 am To o czym piszesz zupełnie nie ma związku z tematem. Nikt nie wspominał tu o rodzicach z zaburzeniami (a kobieta z twojej opowieści ewidentnie takie ma), którzy w każdej obcej osobie widzieli wroga, tylko o przesadnie bliskich relacjach z sąsiadami. Serio, to ze ktoś woli kupić wiertarkę niż pożyczyć ją od sąsiada nie czyni automatycznie z nikogo dzikisa.

Rzeka.chaosu pisze: ↑wt lut 17, 2026 9:46 am Bliska mi osoba była takim dzieckiem. Jej mama spotykała się tylko z ciocią i babcią. Jedyne dziecko poza szkołą, z którym miała kontakt to była kuzynka. Znajomi z dzieciństwa to pani fryzjerka, ludzie z warzywniaków czy biblioteki. Dopiero w liceum zaczęła nadrabiać, ale jej mama i tak nie akceptowała gości. Miała trudną pracę, po której chciała odpoczywać w ciszy.

Ta osoba ma do mamy straszny żal, bo przełożyło się to wszystko na rekacje społeczne, różne umiejętności. Nadal ma trudności w nawiązywaniu kontaktów, takie odczucie typu "wszyscy obcy". To poszło dalej, bo mimo urody i inteligencji długo miała problemy z poznaniem kogoś do związku. Przez wąski krąg znajomych i trudności w tzw. small talkach była skazana na facetów z sieci. Wielu ją oszukało, wykorzystało. Obecnie jest samodzielna, ale ma starzejącą się i niesamodzielną mamę na głowie. Mama nie ma żadnych znajomych, a potrzebuje towarzystwa, pomocy w zakupach lub urzędzie. Nie mieszkają razem, więc ta mama ciągle do niej wydzwania. Gdyby to nie było tak straszne, to byłoby śmieszne.

PEONIA pisze: ↑pn lut 16, 2026 10:48 pm O matko strasznie współczuję w sensie, że musisz słuchać takich głupich tekstów.
Dajmy ludziom być kim są i szanujmy ich granice. Też mnie to denerwuje i staram się stawać w obronie bo to nie jest fair.
Masz prawo być introwertykiem i żyć zgodnie z tym.
Ludzie którzy walą takie teksty to nie szanują czyiś granic i chcą się dowartościować. Serio już ja na własnym przykładzie doświadczyłam i jakbyś była ekstrawertykiem to by się czepiali innych rzeczy.
Miałam tak kiedyś w pracy jak byłam bardzo młoda „ohh przyszła nasza gwiazda”, „trajkocze i trajkocze, buzia się nie zamyka ( niby w żartach), no to uznałam, że widocznie im przeszkadza moja ekspansywność i jestem uciążliwa postanowiłam się stonować, nie zamilknąć i się obrazić ale się wyciszyć bo widocznie im przeszkadzam w pracy . I co wtedy „chyba się obraziłaś”, „zadziera nosa” „nie odzywa się do nas” „ a co ona taka cicha” nawet szefowej płakali w rękaw że się nie integruje z nimi i mogłabym się otworzyć to nie chodzi o Twój charakter bezpośrednio przy takich tekstach

GapaGlapa pisze: ↑pn lut 16, 2026 11:22 pm Ja jako introwertyk ogromnie się cieszę, że minęły już czasy, że sąsiad, wujek, szwagier bez pytania ładował się na chatę w celach towarzyskich.

I jestem tak trochę po środku, no bo zdaje sobie sprawę , że nie da się przeżyć życia samemu, ale ja w towarzystwie koszmarnie się męczę, tzn. godzinka-dwie na kawę i ploteczki jak najbardziej, powyżej dwóch godzin jestem zmęczona, zmuszam się do rozmowy, a kolejny dzień odreagowuje milcząc

dziwnerzeczy pisze: ↑wt lut 17, 2026 12:16 pm Zgadzam się w sumie z Nietzsche i "nienawidzę tych, którzy kradną moją samotność, nie oferując w zamian prawdziwego towarzystwa", tylko akurat u mnie może to nie jest nienawiść, ale szybkie wypalenie.

dziwnerzeczy pisze: ↑wt lut 17, 2026 12:16 pm Ja jestem introwertyczką ale dużo zależy od osoby, bo są takie z którymi chce się rozmawiać godzinami i takie, które trzeba sobie trochę dawkować.

Zgadzam się w sumie z Nietzsche i "nienawidzę tych, którzy kradną moją samotność, nie oferując w zamian prawdziwego towarzystwa", tylko akurat u mnie może to nie jest nienawiść, ale szybkie wypalenie.

Lubię jak ktoś opowiada o tym co przeczytał, obejrzał, co zrobił, ugotował i jak mu to smakowało i jakie wywołało w nim uczucia, albo czego ciekawego się dowiedział, ale takie pogawędki o rachunkach i życiu i jak wszystko drożeje mnie bardzo męczą jeśli pojawiają się zbyt często.