Niepopularne opinie o życiu

lalisa pisze: ↑śr sty 14, 2026 11:36 am W każdej z nas są dwa wilki
A tak serio to nie wyklucza się to. Grażynki mogą narzekać na swój wygląd, ale i tak będą pisały komentarze, że Dowborowa jest pomarszczona, a one mają zero zmarszczek. Ten tekst "mam 40 lat i wciąż pytają mnie o dowód" to klasyk komentarzy na Pudelku pod każdym artykułem o młodej dziewczynie, która zdaniem komentatorek wygląda staro (np. Roksana Węgiel).

Z drugiej strony zauważyłam, że jak kobieta mówi np. "mam 35 lat", to ludzie mają potrzebę powiedzenia "nie wyglądasz!", nawet jak to nieprawda i tak jakby ten wiek był jakąś obrazą. Moja mama wygląda na swój wiek, a nawet prawdę mówiąc starzej, bo otyłość postarza. Natomiast ona sama uważa, że wygląda młodziej i jako wyglądającą starzej od siebie wskazuje swoją koleżankę, która faktycznie może ma więcej zmarszczek wokół oczu, ale ogólnie wygląda super, jest wysoką, atrakcyjną kobietą pomimo wieku. Więc czasem to po prostu kwestia zazdrości. Ale nie ma nic żałośniejszego niż starsza kobieta, która siedzi przy młodych i oczekuje, że będą piać z zachwytu nad jej młodym wyglądem i nie dowierzać, że ma 35/45/55 lat. Miałam taką w pracy i jak kiedyś powiedziała, że ona wie, że nie widać różnicy wieku między nami (wówczas ja 23, ona 38), to myślałam, że yebnę.

Hunde pisze: ↑śr sty 14, 2026 1:24 pm Często tłuszcz ten w twarz to naturalny wypełniacz zmarszczek. Może stąd przekonanie Twojej mamy o młodym wyglądzie? Tak samo to, że okrągłe twarze są uznawane za bardziej dziecięce? Otyłe kobiety są dłużej mniej pomarszczone. Natomiast drugi podbródek i sama sylwetka z nadwagą nie odmładzają wcale .

emily3000 pisze: ↑ndz sty 04, 2026 11:46 pm +1. ADHD ma najczęściej potężne, szkodliwe skutki w obszarach np.edukacji czy finansów, a dla wielu samodiagnozujących osób jest śmieszkowaniem „mam hiperfokus, ojej tyle zapominam”

Limonene pisze: ↑śr sty 14, 2026 1:49 pm dopiero zaczęłam czytać więc odpowiadam na stary post ale boooże jak mnie to wkurza. ADHD mi dosłownie rujnuje życie w niektórych aspektach i krew mnie zalewa jak widzę na instagramie memy "ja i moje ADHD" bo ktoś zapomniał gdzie położył klucze albo ma trzydniową fazę na rozwiązywanie krzyżówek. W dodatku przez to wszystko się boję komukolwiek powiedzieć o moim ADHD bo zawsze słyszę "teraz to każdy ma" albo "no ja chyba też bym się musiał zdiagnozować". A ja mam 32 lata i diagnozę dostałam w wieku 9, nie wiem jakim cudem moja mama to ogarnęła, ale jakoś zauważyła te nietypowe zachowania i stwierdziła, że to sprawdzi z psychologiem i psychiatrą. Więc jak widzę to romantyzowanie zaburzeń to naprawdę wzbiera we mnie złość. Ostatnio nawet usłyszałam, jak ktoś powiedział, że chciałby, żeby jego dziecko miało ADHD "bo mieliby wspólny temat do rozmów"

Limonene pisze: ↑śr sty 14, 2026 2:53 pm No i tak ogólnie podsumowując mogę powiedzieć, że całe życie się wstydzę xd bo cały czas jest nad moją głową coś co akurat zrobiłam czego "normalny" człowiek by nie zrobił i jest mi głupio. I ciężko mi ocenić czy mogę jakąś sytuację opowiedzieć jako zabawną (np. że wracałam na tym nieszczęsnym rowerze bez powietrza) czy ktoś już uzna mnie za nieodpowiedzialną i głupią (bo chciałam jechać autem bez zderzaka)

Jennifer pisze: ↑śr sty 14, 2026 3:04 pm Twój komentarz zniknął, ale na szczęście zdążyłam przeczytać, Dziękuję ci za to, że się tym podzieliłaś, znacznie bardziej teraz rozumiem, z czym musicie się mierzyć. Wstyd sie przyznać, ale patrzyłam na ADHD przez pryzmat influencerek, z których większość pewnie nawet nie ma postawionej diagnozy. Teraz już rozumiem, że ADHD to coś więcej niż łapanie się 10 hobby na raz i zapominalstwo.

Jennifer pisze: ↑śr sty 14, 2026 3:04 pm Twój komentarz zniknął, ale na szczęście zdążyłam przeczytać, Dziękuję ci za to, że się tym podzieliłaś, znacznie bardziej teraz rozumiem, z czym musicie się mierzyć. Wstyd sie przyznać, ale patrzyłam na ADHD przez pryzmat influencerek, z których większość pewnie nawet nie ma postawionej diagnozy. Teraz już rozumiem, że ADHD to coś więcej niż łapanie się 10 hobby na raz i zapominalstwo.

Limonene pisze: ↑śr sty 14, 2026 2:53 pm No i tak ogólnie podsumowując mogę powiedzieć, że całe życie się wstydzę xd bo cały czas jest nad moją głową coś co akurat zrobiłam czego "normalny" człowiek by nie zrobił i jest mi głupio. I ciężko mi ocenić czy mogę jakąś sytuację opowiedzieć jako zabawną (np. że wracałam na tym nieszczęsnym rowerze bez powietrza) czy ktoś już uzna mnie za nieodpowiedzialną i głupią (bo chciałam jechać autem bez zderzaka)

berry blast pisze: ↑śr sty 14, 2026 3:12 pm Już poleciał Twój wpis ale zdążyłam przeczytać. Tak właśnie sobie wyobrażam ADHD - totalne zakręcenie, roztrzepanie i chaos. Mam w pracy dziewczynę która twierdzi że ma ADHD a jednocześnie jest nieco flegmatyczna, wykonuje swoje obowiązki ale nie w jakimś super tempie. I potem wiesz, człowiek się zastanawia czy inny nie nadużywa takiej diagnozy wobec siebie.

Limonene pisze: ↑śr sty 14, 2026 2:53 pm No i tak ogólnie podsumowując mogę powiedzieć, że całe życie się wstydzę xd bo cały czas jest nad moją głową coś co akurat zrobiłam czego "normalny" człowiek by nie zrobił i jest mi głupio. I ciężko mi ocenić czy mogę jakąś sytuację opowiedzieć jako zabawną (np. że wracałam na tym nieszczęsnym rowerze bez powietrza) czy ktoś już uzna mnie za nieodpowiedzialną i głupią (bo chciałam jechać autem bez zderzaka)

Brida pisze: ↑śr sty 14, 2026 11:01 am To ja w tym wątku odniosę się do poprawiania ludzi w internecie :D Powyżej jest napisane "cyfra" podczas gdy 45 to liczba. Ale właśnie nie czepiam się, bo chodzi o to, żeby komunikat wybrzmiał. Dlatego ludzie poprawiający innych w internecie chcą chyba tylko podbudować swoje ego, bo serio - czy ktoś napisze "ilość krzeseł wynosi..." czy "liczba krzeseł wynosi..." nie ma znaczenia, bo pomimo, że tylko jedna forma jest poprawna, to wypowiedź jest zrozumiała. Też mnie często oczy bolą od błędów ortograficznych i gramatycznych, ale jak można zrozumieć o co komuś chodzi to po co sobie strzępić język? Moja niepopularna opinia brzmi, że język będzie ewoluował raczej w kierunku upraszczania, a nie zadowalania "profesorów Miodków", bo ma służyć ludziom, a nie odwrotnie

PEONIA pisze: ↑śr sty 14, 2026 3:15 pm Po aspergerze , autyzmie i wysokiej wrażliwości przyszedł czas na ADHD. (które oczywiście są realnymi problemami, żeby nie było)

Przeleć insta czy tik toka to wszystko świadczy teraz o ADHD - masz dużo znajomych - adhd, jesteś samotnikiem - adhd, nie możesz się skupić -adhd, skupiasz się i zapomiansz o całym świecie - adhd, spóżniasz się notorycznie - adhd, jesteś zawsze przed czasem - adhd.

Kilku moich znajomych też już się też zdiagnozowało samo na tik toku i tak jak piszesz o koleżance z pracy - ostatnie co bym o nich powiedziała to, że mają ADHD.

dziwnerzeczy pisze: ↑śr sty 14, 2026 12:21 pm Pozytywne nastawienie do ludzi i świata jest, moim zdaniem, korzystne nie tylko dla zdrowia, ale też dla wyglądu i zachowania świeżości w późniejszym wieku.
Mam parę starszych koleżanek z pracy (tuż przed emeryturą) i parę starszych znajomych.
Te które są radosne, uśmiechnięte, ciekawe ciebie i twojej historii w celu wymiany doświadczeń życiowych wyglądają dużo lepiej niż te, które są właśnie skrzywione i wiecznie niezadowolone.

Po czasie charakter (albo historia człowieka) też trochę wypisuje się na twarzy i ciele.

again pisze: ↑śr sty 14, 2026 3:54 pm Tak samo z tym że ktoś w rozmowie z osobą z ADHD powie że może i on powinien się zdiagnozować - to niekoniecznie musi być na wyrost, jest duże grono osób, szczególnie kobiet, które nigdy nie były zdiagnozowane co nie znaczy że ADHD nie mają.

Limonene pisze: ↑śr sty 14, 2026 4:30 pm Z tym mi raczej chodziło o to jak ktoś mi w ten sposób odpowiada takim tonem sugerujacym że moja diagnoza to błahostka i teraz każdy ma. Taka rozmowa w tonie "umyłam ostatnio okna" "no też bym musiała w końcu umyć swoje" ale na temat ADHD

again pisze: ↑śr sty 14, 2026 4:38 pm A rozumiem, przepraszam, inaczej to odebrałam i wzięłam do siebie i poczułam się urażona

berry blast pisze: ↑śr sty 14, 2026 9:39 am Ale millenialsi to nie są tylko 40-latkowie. Starsza definicja wskazuje że to może być nawet zakres do roku 2000 i ich miałam na myśli.

g_girl pisze: ↑śr sty 14, 2026 6:48 pm Ktoś tutaj wspomniał o USA, więc przy okazji chciałam zauważyć jak często stawiamy ten kraj jako jakiś wzorzec to mnie osobiście triggeruje (nie wiem w jakimś stopniu ta opinia jest niepopularna) Społeczeństwo USA nigdy nie grzeszyło wiedzą ogólną, jedzą śmieci, głosują na polityków jakich widzimy (przy czym co do ostatnich punktów Polacy ostatnio są nie lepsi), ich kraj nie oferuje ani dobrej opieki medycznej, ani wsparcia dla osób słabszych(bądź po prostu nie-milionerów), nie dbają o ekologię, ich konsumpcjonizm osiągnął już dawno granice absurdu, są odpowiedzialni za konflikty zbrojne. Wydaje mi się że jednak mamy trochę więcej do zaoferowania i nie powinniśmy stawiać się na niższej pozycji, a jak już chcemy coś ulepszać to może lepiej równać do takiej Szwajcarii czy Norwegii?

Rzeka.chaosu pisze: ↑śr sty 14, 2026 7:35 pm Miałam epizod wspópracy z ludźmi między innymi ze stanów. Branża IT, ludzie z USA koordynowali projekt. To była dorywcza praca znaleziona w sieci. Takich ja jak były dziesiątki. Moim zdaniem byli bardzo skuteczni i wydajni, efektywni, od razu osiągali cel. Potrafili tak zdefiniować problem, że rozwiązanie przychodziło samo. Do tego dużą uwagę przykładali do komunikacji - pod tym względem mieli bardzo wysokie standardy. Dbali o to, żeby zwięźle wyjaśnić co chcą osiągnąć, co poprawić. Robili to bardzo kulturalnie. Byłam wtedy gówniarą, dużo rzeczy robiłam słabo, ale feedback zawsze był zachęcający, a nie dołujący. W porównaniu z naszym polskim zwyczajem forwardowania wszystkiego (trzeba się przedzierać przez maile, żeby znaleźć jedno drobne info potrzebne do pracy) to była master klasa. Dla mnie to był wzór działania i odbiło się to potem na moim podejściu w pracy.

Limonene pisze: ↑śr sty 14, 2026 1:49 pm dopiero zaczęłam czytać więc odpowiadam na stary post ale boooże jak mnie to wkurza. ADHD mi dosłownie rujnuje życie w niektórych aspektach i krew mnie zalewa jak widzę na instagramie memy "ja i moje ADHD" bo ktoś zapomniał gdzie położył klucze albo ma trzydniową fazę na rozwiązywanie krzyżówek. W dodatku przez to wszystko się boję komukolwiek powiedzieć o moim ADHD bo zawsze słyszę "teraz to każdy ma" albo "no ja chyba też bym się musiał zdiagnozować". A ja mam 32 lata i diagnozę dostałam w wieku 9, nie wiem jakim cudem moja mama to ogarnęła, ale jakoś zauważyła te nietypowe zachowania i stwierdziła, że to sprawdzi z psychologiem i psychiatrą. Więc jak widzę to romantyzowanie zaburzeń to naprawdę wzbiera we mnie złość. Ostatnio nawet usłyszałam, jak ktoś powiedział, że chciałby, żeby jego dziecko miało ADHD "bo mieliby wspólny temat do rozmów"