Spotkania z rodzinami z dziećmi

Waxap1 pisze: ↑czw wrz 17, 2026 11:13 am Trochę żalpost, ALE, Wandy jak oceniacie spotkania na które zapraszacie rodziców z dziećmi - bez różnicy czy to Wasi znajomi, z którymi znacie się od lat i Wam i im pojawiły się dzieci, czy to jacyś rodzice z grupy przedszkolnej/szkolnej, z kościoła, itp. Podzielcie się sytuacjami na NIE po których stwierdzacie, że nie warto mieć gości

Mam wrażenie, że wśród naszych znajomych nie ma (przepraszam że użyje tego słowa) normalnych dzieci poza jedną parą z którą lubimy się spotykać (i z ich dzieckiem), reszta to jakiś dramat

- zapraszamy na kolację znajomych z dziećmi, w menu klasycznie - albo kurczak, albo spaghetti, to co w większości dzieci i dorośli lubią. dzieci tych znajomych nie zjadły u nas NIGDY (nawet nie spróbowały - w domu i swoich placówkach jedzą normalnie) żadnego obiadu, natomiast jak przychodzi czas deseru to wpier*alaja tak, że brakuje dla nas i dla moich dzieci. Np raz podalismy deser, w tym ananasa, matka tych synów odłożyła sobie na swój talerz (podejrzane xD) od razu jak tylko go postawiłam na stół, obracam się na moment, żeby zrobić kawę i w międzyczasie te ich dzieci dosłownie pochłonęły go w CAŁOŚCI, zostały pojedyncze kawałeczki, pchali do buzi dwoma rękami (!!!!!) i ona nie zwróciła im uwagi, że np nakłada się na swój talerz, że są inni itp, ja tak głośno powiedziałam, słuchajcie moje dzieci też chcą spróbować, mój mąż jeszcze nie jadł, ani ja… a rodzice tych dzieci NIC! Wiedzieli że tak się stanie skoro sama sobie odłożyła, ale w dupie z moimi dziećmi i nami xd. Jak to jest możliwe że jakiś 3 i 5 latek zjadają całego ananasa na raz?! My jako rodzina byśmy męczyli dwa dni

każde spotkanie z większością z rodzin z dziećmi które przychodzą wygląda jak jakiś horror. I dosłownie i w przenośni. Cały dom jest zmasakrowany porozrzucanymi Zabawkami, nie jest tak, że usiądą na podłodze pobudują z Lego pobawia się w jakąś bazę - ciągle jest absolutne szaleństwo, hałas, krzyki, bieganie po domu, trzaskanie drzwiami, wycie jak syrena, wbieganie do pomieszczeń w których nasze dzieci normalnie się nie bawią.

Np. ich dzieci wysunęły wszystkie szuflady z szafy - od dołu pozostała taka przestrzeń przez którą można było się prześlizgnąć na tył tej szafy - weszli od tyłu na te szuflady wysunięte i nam je wyłamali, po prostu zawiasy nie wytrzymały ich ciężaru

Albo nasz synek dostał nowy wymarzony pojazd na urodziny i to dziecko wzięło i wyrwało mu taką część która się tak sama delikatnie automatycznie zwijała., chwilę po urodzinach

Były też takie spotkania podczas których wchodzili nam do garderoby oraz do pralni i np. wypieprzali z półek wszystkie ubrania , więc po którejś już z rzędu takiej akcji, od wejścia ustalaliśmy granicę że np. nie wchodzimy do pralni, że nie wchodzimy do sypialni, czy do garderoby.

Te ich dzieci są jak jakieś szatany, ciągle w ruchu, potrafią przejechać 40 km na rowerze, ciągle jedzą słodkie, ciągle wrzeszcxą - ja bym się wykończyła mając takie dzieci i jestem wykończona po 2 h spotkania z nimi. Muszą mieć docisk tak szurają na maksa mocno autami po parkiecie, jejku

Znowu kolejni - mają totalnie inną tolerancję na pisk i krzyk niż ja i ich dzieci ciągle piszczą i krzyczą i wszystko tak wymuszają oraz na wszystko tak reagują. Po ostatnim spotkaniu byłam tak wykończona tym nadmiarem wysokiego natężenia dźwięku, że poszłam i płakałam, mój mózg był jakby ktoś go przemielił przez maszynkę do mięsa, i mimo że to nasi serdeczni przyjaciele, spotykamy się od lat, to przez ich dzieci naprawdę nie mam ochoty już na ani jedno więcej spotkanie.

Nie chce oceniać czy ich wychowanie jest złe, czy raczej moja postawa - tylko po prostu nastawić się na subiektywne przedstawienie historii które was osobiście doprowadza do szału i przez które czujecie że jakaś część was umiera po takich spotkaniach i nie macie ochoty na nie już nigdy więcej. Można się przerzucać tym kto lepiej wychowuje dzieci, tym że one mają zaburzoną integrację sensoryczną albo że mają ADHD - nie mnie to oceniać, chodzi mi o wasze osobiste granice. Czy tylko u nas takie szaleństwa? Może to domena chłopców i w większości mamy na spotkaniach płeć męska? A może napiszecie mi, że to rzeczywiście tak wygląda i dzieci po prostu tak się bawią?

iri1979 pisze: ↑czw wrz 17, 2026 11:19 am Nie zapraszam ludzi z dziećmi do mojego domu. Czasem kuzynka wpadnie z 6-latkiem i jak już pójdą to jedyne co mam w głowie to: ku*wa, w końcu ten bachor poszedł. Nie lubię jak dziecko robi chlew w moim domu, dotyka wszystkiego, a rodzice nic. Jak jestem u kogoś kto ma dzieci to mi wszystko jedno, bo to nie mój cyrk nie moje małpy.

Idalciks pisze: ↑czw wrz 17, 2026 11:30 am Ludzi z tak zachowującymi się dziećmi do domu się po prostu nie zaprasza. Szanujmy się trochę ;) Nie widzę sensu takich wizyt. A że ludzie teraz dzieci hodują, a nie wychowują, to jest oczywiście od lat. Moje dzieci od małego mają powtarzane, że jak są u kogos w domu to nie włazi się do sypialni, nie szpera po szafkach, nie łazi wszędzie, nie wrzeszczy.
Teraz część dzieci to jest po prostu dzicz. A potem rodzice mają pretensje że w szkole są problemy, że jak to nauczyciel nie potrafi zapanować nad klasą, i na potęgę załatwiają orzeczenia.

Waxap1 pisze: ↑czw wrz 17, 2026 11:22 am Tylko Ty nie masz dzieci, tak? Szanuję jak najbardziej, mi chodzi o sytuacje, gdzie i ja mam dzieci i ktoś ma dzieci i trochę dla tych dzieci to spotkanie, a trochę dla rodziców - żeby nie oszaleć samemu w czterech kątach we własnym sosie. Po prostu takie ogólne podtrzymywanie relacji międzyludzkich z tym, że już jak się ma dzieci

Waxap1 pisze: ↑czw wrz 17, 2026 11:13 am Trochę żalpost, ALE, Wandy jak oceniacie spotkania na które zapraszacie rodziców z dziećmi - bez różnicy czy to Wasi znajomi, z którymi znacie się od lat i Wam i im pojawiły się dzieci, czy to jacyś rodzice z grupy przedszkolnej/szkolnej, z kościoła, itp. Podzielcie się sytuacjami na NIE po których stwierdzacie, że nie warto mieć gości

Mam wrażenie, że wśród naszych znajomych nie ma (przepraszam że użyje tego słowa) normalnych dzieci poza jedną parą z którą lubimy się spotykać (i z ich dzieckiem), reszta to jakiś dramat

- zapraszamy na kolację znajomych z dziećmi, w menu klasycznie - albo kurczak, albo spaghetti, to co w większości dzieci i dorośli lubią. dzieci tych znajomych nie zjadły u nas NIGDY (nawet nie spróbowały - w domu i swoich placówkach jedzą normalnie) żadnego obiadu, natomiast jak przychodzi czas deseru to wpier*alaja tak, że brakuje dla nas i dla moich dzieci. Np raz podalismy deser, w tym ananasa, matka tych synów odłożyła sobie na swój talerz (podejrzane xD) od razu jak tylko go postawiłam na stół, obracam się na moment, żeby zrobić kawę i w międzyczasie te ich dzieci dosłownie pochłonęły go w CAŁOŚCI, zostały pojedyncze kawałeczki, pchali do buzi dwoma rękami (!!!!!) i ona nie zwróciła im uwagi, że np nakłada się na swój talerz, że są inni itp, ja tak głośno powiedziałam, słuchajcie moje dzieci też chcą spróbować, mój mąż jeszcze nie jadł, ani ja… a rodzice tych dzieci NIC! Wiedzieli że tak się stanie skoro sama sobie odłożyła, ale w dupie z moimi dziećmi i nami xd. Jak to jest możliwe że jakiś 3 i 5 latek zjadają całego ananasa na raz?! My jako rodzina byśmy męczyli dwa dni

każde spotkanie z większością z rodzin z dziećmi które przychodzą wygląda jak jakiś horror. I dosłownie i w przenośni. Cały dom jest zmasakrowany porozrzucanymi Zabawkami, nie jest tak, że usiądą na podłodze pobudują z Lego pobawia się w jakąś bazę - ciągle jest absolutne szaleństwo, hałas, krzyki, bieganie po domu, trzaskanie drzwiami, wycie jak syrena, wbieganie do pomieszczeń w których nasze dzieci normalnie się nie bawią.

Np. ich dzieci wysunęły wszystkie szuflady z szafy - od dołu pozostała taka przestrzeń przez którą można było się prześlizgnąć na tył tej szafy - weszli od tyłu na te szuflady wysunięte i nam je wyłamali, po prostu zawiasy nie wytrzymały ich ciężaru

Albo nasz synek dostał nowy wymarzony pojazd na urodziny i to dziecko wzięło i wyrwało mu taką część która się tak sama delikatnie automatycznie zwijała., chwilę po urodzinach

Były też takie spotkania podczas których wchodzili nam do garderoby oraz do pralni i np. wypieprzali z półek wszystkie ubrania , więc po którejś już z rzędu takiej akcji, od wejścia ustalaliśmy granicę że np. nie wchodzimy do pralni, że nie wchodzimy do sypialni, czy do garderoby.

Te ich dzieci są jak jakieś szatany, ciągle w ruchu, potrafią przejechać 40 km na rowerze, ciągle jedzą słodkie, ciągle wrzeszcxą - ja bym się wykończyła mając takie dzieci i jestem wykończona po 2 h spotkania z nimi. Muszą mieć docisk tak szurają na maksa mocno autami po parkiecie, jejku

Znowu kolejni - mają totalnie inną tolerancję na pisk i krzyk niż ja i ich dzieci ciągle piszczą i krzyczą i wszystko tak wymuszają oraz na wszystko tak reagują. Po ostatnim spotkaniu byłam tak wykończona tym nadmiarem wysokiego natężenia dźwięku, że poszłam i płakałam, mój mózg był jakby ktoś go przemielił przez maszynkę do mięsa, i mimo że to nasi serdeczni przyjaciele, spotykamy się od lat, to przez ich dzieci naprawdę nie mam ochoty już na ani jedno więcej spotkanie.

Nie chce oceniać czy ich wychowanie jest złe, czy raczej moja postawa - tylko po prostu nastawić się na subiektywne przedstawienie historii które was osobiście doprowadza do szału i przez które czujecie że jakaś część was umiera po takich spotkaniach i nie macie ochoty na nie już nigdy więcej. Można się przerzucać tym kto lepiej wychowuje dzieci, tym że one mają zaburzoną integrację sensoryczną albo że mają ADHD - nie mnie to oceniać, chodzi mi o wasze osobiste granice. Czy tylko u nas takie szaleństwa? Może to domena chłopców i w większości mamy na spotkaniach płeć męska? A może napiszecie mi, że to rzeczywiście tak wygląda i dzieci po prostu tak się bawią?

Kufelpiwa pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 11:07 am Cześć mam pytanie na Wasz pogląd sytuacji.
Mam takich członków rodziny, którzy mają dwójkę dzieci w wieku szkolnym 1-3 podstawówki. Bardzo lubią u nas się gościć. Ich dzieci skaczą nam po kanapie, chodzą po stole - oni niby uwagę im zwracają ale te dzieci mają to w d… i robią ciągle to samo. Sama czasem zwrócę im uwagę by nie tupali bo pod nami mieszkają inni ludzie którym może to przeszkadzać - ja jestem taka, że szanuję innych i sama bym nie chciała by mi ktoś z sąsiadów tak życie uprzykrzał.
Od ich matki usłyszałam że przesadzam.
Często są też problemy z jedzeniem - cokolwiek nie przygotuje ciągle tym dzieciom coś nie pasuje - a to bułka z masłem nie taka, a to masło za mało maślane, a to że na stole nie ma płatków z mlekiem.
Zaglądają nam do lodówki i np pytają czy mogą zjeść jakiś jogurt - ja mówię, ze okej, ale niech zje ten jogurt. Dziecko mówi, że dobrze. W między czasie robię pizze i to dziecko pyta się mnie czy też będzie mogło zjeść tą pizzę. Ja, że oczywiście, ale niech zje najpierw jogurt bo ustaliliśmy, że może go wziąć, ale ma zjeść do końca. Niestety dziecko nie zjadło jogurtu i powiedziałam, że skoro nie może już jogurtu bo jest pełne to pizzy też nie będzie jadło bo jak się nie ma miejsca na jedną rzecz to na drugą też. Wjeżdża pizza na stół i pyta czy może pizzę - ja na to, tak jak zje jogurt- awantura - a mama mówi chodź dam Ci pizzę.
Zastanawiam się czy serio jest coś ze mną nie tak, czy się uwzięłam i jestem okropna, ale przestałam ich zapraszać i się odsunęłam bo czuję brak szacunku w moim własnym domu. Moje granice notorycznie są przekraczane.
Kolejna sprawa.
Czy to normalne że ktoś oferuje mi się że przyniesie mi ciasto jak przychodzi w gości i po wizycie przychodzi i mówi że zabiera je z powrotem?
Tak samo na wigilię, przyszli z ciastem zabrali, a potem mi wypomniano, że w ciąży dużo jem bo zjadłam 2 kawałki jakiegoś ciasta.
Zapraszają do siebie i mówią, że zrobili dużo jedzenia bo dużo jem, albo przy wszystkich, że dużo jem i ona by tyle nie zjadła (matka tych dzieci).
Mój mąż uważa, że przesadzam, że takie uwagi to nic złego, a zachowanie tych dzieci podsumowuje, że bez przesady to tylko dzieci i to normalne że czasem biegają po stole.

Dodam, że u innych zachowują się podobnie, łażą po kanapie za innych plecami, klepią po pupie ciocię i wujków, mojej córce kazały wąchać swoje stopy.

Raz teściowa zaprosila nas wszystkich na obiad do restauracji, oczywiście jedzenie dla dzieci, które sobie zamówiły było nie takie i ciągle coś nie pasuje- dostali na wynos to podrzucili nam te resztki i uciekli podsumowując, że jestem w ciąży i dużo jem to mam to zjeść.

Ich syn udawał że podstawia mi spluwę do głowy i strzela, a gdy zwróciłam mu uwagę, że to tak nie ładnie jego mama dla śmiechu zrobiła to samo.

Jestem z konserwatywnej rodziny i czasem mam bardziej surowy pogląd, ale no ja nie wiem czysto ze mną jest coś nie tak…

Barasia pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 11:36 am Co za prosiaki... Nie no, serio. Mamuśka ci pociska, że dużo jesz (co to w ogóle za idiotyczne komentowanie? Niech patrzy na siebie), jej dzieciory wchodzą na głowę, wykorzystują Ciebie i Twój dom jako darmowy plac zabaw i knajpę.

Nie przesadzasz, nie jesteś przewrażliwiona. Jesteś normalna, a Twój pogląd wcale nie jest "bardziej surowy", po prostu jest normalny. Odetnij ich, bo szkoda, żeby Twoje dzieciaki jeszcze zaczęły podpatrywać ich zachowania. A Twój mąż może po prostu nie musi potem po nich sprzątać, albo nie przygotowuje posiłków i dlatego go nie wkurza kręcenie nosem jaśnie państwa.

Kufelpiwa pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 11:49 am No to brat mojego męża i jest bardziej przychylny. Często próbuje zrozumieć ich zachowanie lub usprawiedliwić, że nie mieli tego na myśli czy coś, ale ciężko mi znaleźć wytłumaczenie, na to, że ktoś komentuje ile jem- ja wgl nie patrzę ile kto je i nie zwracam na to uwagi bo mam to gdzieś. Mi jest przykro że reszta rodziny to toleruje i akceptuję i ja wychodzę na kogoś czepialskiego jak ktoś przekracza moje granice

Kufelpiwa pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 12:12 pm Tak, dziękuję. Szczerze zaczynałam wierzyć, że to ze mną jest coś nie tak. Bo nikt inny tego problemu nie widzi.
Ja przestałam ich zapraszać - oni też nas nie zapraszają więc nie czuję zobowiązania. Nie chcę czuć się źle w swoim własnym domu a tak właśnie się czuję po ich wizytach lub wgl jak są gdzieś w pobliżu.
Ciesze sie, że inni mają podobne zdanie bo serio w pewnym momencie myślałam, że serio jestem problemem…

chleb_ze_smalcem pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 1:00 pm Współczuję ci tego do jakiej rodziny weszłaś. To już nawet nie są tylko niegrzeczne i prostackie zachowania, oni są zwyczajnie agresywni i zdrowo po*ni. Chroniłabym siebie i swoje dzieci i unikała kontaktu z nimi jak ognia. Natomiast większy problem to twój mąż, skoro nie widzi nic złego i usprawiedliwia ich.

Kufelpiwa pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 1:18 pm Reszta jest a porządku, tylko oni są niestety tacy ;(
Mój mąż chyba jest zaślepiony ;(

chleb_ze_smalcem pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 1:32 pm Pewnie bratowa wniosła takie głupie zachowania skoro ona cię chamsko komentuje i jeszcze zachęca dzieci do okazywania ci braku szacunku. Podziwiam za cierpliwość, gdyby mi zaczęła przystawiać palce do głowy imitując strzał, dostałaby ode mnie strzał ale w mordę z liścia. Sorry za chamstwo ale czasem an chama tylko chamstwo pomaga. Skakania po stole już nawet nie skomentuję.

Kufelpiwa pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 1:47 pm No kurcze dziękuję. Serio myślałam, że jestem sztywniarą
U mnie w domu takie zachowania byłyby nie do pomyślenia. Ja jak w gości szłyśmy nie ważne czy do bliskich czy dalekich nigdy moi rodzice nie musieli mi zwracać uwagi bym zeszla ze stołu czy nie skakała po kanapie. Dla mnie takie coś jest oczywiste.
Z tym strzałem też uważam, że to chamstwo, udawanie że się do kogoś strzela jest słabe - nawet jak nie ma się prawdziwej broni.

chleb_ze_smalcem pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 1:53 pm Komentowanie tego ile ktoś je też jest chamskie. Szczególnie do kobiety w ciąży. Myślę, że bratowa cię nie lubi z jakiegoś powodu i to jest część problemu. Nikt normalny tak nie komentuje innych. Ona do pozostałych członków rodziny też jest taka?

Waxap1 pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 2:54 pm Najgorszy sort człowieka ta bratowa - dzieci bez granic, ona też odhamowana, skoro pozwala tak się zachowywać dzieciom. Nie jesteś sztywna, w sumie podobny problem jak my mieliśmy tych znajomych, zwłaszcza w kwestii jedzenia oraz zachowania jak zwierzęta na wizytach. Później Ty ponosisz koszty - sprzątania, wyrzucania jedzenia, agresywnych zachowań i po spotkaniu czujesz się wyczerpana. O komentarzach odnośnie jedzenia, że ona to wprost mówi że zjadłaś dwa kawałki, to już jest dla mnie wyższy level bycia spierd*lonym trzeba mieć coś z głową, naprawdę.

Dobrze, że uciekłaś; jeśli resztę rodziny obgaduje, to Ciebie również, takim ludziom trzeba postawić mur obojętności, nie zapraszać, zachować polityczną poprawność. Cokolwiek byś jej nie powiedziała - że Ci przykro, że chciałabyś, żeby jej dzieci lepiej się w Twoim domu zachowywały, to ona by odwróciła kota ogonem, zrobiła z siebie ofiarę, wyciągnęłaby sytuacje z przeszłości kiedy to Twoje dzieci by się zachowywały i czułabyś się jeszcze gorzej niż jakbyś tego nie powiedziała.


Trzymaj dystans, wszystko z Tobą ok