Kolejność urodzenia/rodzeństwo

waltherp99 pisze: ↑pt maja 15, 2026 7:31 pm U mnie właśnie odwrotnie niż stereotypowo, bo jestem tym drugim dzieckiem ze sporą różnicą wieku i zawsze czułam się pomijana, nie zadbana emocjonalnie. Pod względem materialnym oczywiście miałam lepiej niż starsze rodzeństwo, bo czasy były inne. Natomiast ta sfera "duchowa", zwykła czułość, a raczej jej brak, pozostawialy wiele do życzenia czego skutki odczuwam w dorosłości. Nie mogę nawet patrzeć na zdjęcia w rodzinnych albumach, gdy jeszcze nie było mnie na świecie - rodzeństwo ma odbitki gdzie przytula się do mamy, widać szczęście i przywiązanie. A potem są moje i po prostu uwiecznienie mechanicznej opieki, czyli jakieś karmienie przy stole, kąpiel, zero emocji.

Push pisze: ↑pt maja 15, 2026 11:59 pm Jestem jedynaczką i zawsze byłam wdzięczna rodzicom za brak rodzeństwa. Nigdy nie chciałam mieć siostry, a już życie będąc jednym z trojga dzieci, jawi mi się zawsze jako trudne.
Po prostu mam tak introwertyczny charakter i wysoką potrzebę uwagi ze strony rodziców, że nie wyobrażam sobie dzielić tego dodatkowo z bratem i siostrą :D

Push pisze: ↑pt maja 15, 2026 11:59 pm Jestem jedynaczką i zawsze byłam wdzięczna rodzicom za brak rodzeństwa. Nigdy nie chciałam mieć siostry, a już życie będąc jednym z trojga dzieci, jawi mi się zawsze jako trudne.
Po prostu mam tak introwertyczny charakter i wysoką potrzebę uwagi ze strony rodziców, że nie wyobrażam sobie dzielić tego dodatkowo z bratem i siostrą :D

chleb_ze_smalcem pisze: ↑pt maja 15, 2026 11:26 pm Tak. Młodsze rodzeństwo miało dużo łatwiejszy start. O wiele częściej pobłażane, wiecznie trzymanie za rączkę i usprawiedliwianie. Oraz o wiele, wiele mniej obowiązków i niższe wymagania. W sumie można powiedzieć, że po prostu miało normalniejsze dzieciństwo i wczesną dorosłość. Żyło im się bardziej beztrosko w porównaniu do mnie a i tak wiecznie mieli „pod górkę” w swoim własnym mniemaniu. Ja nie miałam tych samych problemów co oni, bo zwyczajnie nie miałam na te problemy czasu.

arya pisze: ↑sob maja 16, 2026 11:17 am A może to jest właśnie kwestia perspektywy? I każde z rodzeństwa myśli, że to ono miało najgorzej

Aleksandra_18 pisze: ↑sob maja 16, 2026 1:51 pm Ja jestem jedynaczką, ale mój narzeczony ma nieco ponad rok młodszą siostrę i mimo tak małej różnicy widać odmienne podejście. U nich było inaczej niż w wielu polskich rodzinach w tamtych czasach (że brat to syfiący książę na włościach, a siostra/siostry po nim sprzątają przy aprobacie mamusi) - to na niego była nakładana dużo większa presja pod względem nauki, obowiązków domowych itd w porównaniu do jego siostry. Ona to typowa córeczka tatusia i widać mocno, że jest tym bardziej lubianym dzieckiem, mimo że sprawiała kłopoty. Mój narzeczony zawsze był tym grzecznym i dobrze uczącym się. Według rodziców narzeczonego to siostra ma zawsze pod górkę (nie jest tak) i starszy brat ma jej we wszystkim pomagać, bo to brat. W drugą stronę niestety to nie działa.

arya pisze: ↑sob maja 16, 2026 5:28 pm Myślę, że nie jest to wcale rzadki schemat. Ja akurat znam kilka przykładów, gdzie chłopak był pierworodnym ale dziewczynka urodziła się dużo później. Cała rodzina skupiona na niej a brat szedł w odstawkę. Niestety w efekcie chłopak, który był nastolatkiem i potrzebował rodziców a nie dostawał uwagi, trafił w złe towarzystwo, uzależnienia. Oczywiście rodzice nie widzieli winy w sobie.
Wspomniałaś o "córeczce tatusia", myślę, że to też jest ciekawe zjawisko. Budowanie zdrowej relacji z dzieckiem płci przeciwnej jest bardzo ważne, niestety obserwuję pewien schemat, w którym rodzic przelewa uczucia na syna lub córkę w sytuacji złej relacji z partnerem/małżonkiem.

Lkjhgfd pisze: ↑śr lip 29, 2026 11:49 pm Ja byłam typowym trzecim dzieckiem. Moje rodzeństwo miało dziecięcy pokój, swoje małe łóżka, swoje meble, kupowane ubrania itp., a ja jak się urodziłam to tylko miałam swoje łóżeczko, potem spałam z mamą lub ojcem na wersalce, później moje rodzeństwo zostało rozdzielone na dwa pokoje i wersalka została wstawiona do jednego z nich i spałam tam z siostrą, ubrania miałam po nich, nawet chłopięce po bracie, i ogólnie dostawałam to co skapnęło, mało kiedy coś było stricte pode mnie. Jak rodzeństwo szło do szkoły to był wielki temat w domu, przygotowania, emocje (ja widziałam tylko/aż zdjęcia, bo byłam mała), a jak później ja poszłam do I kl to brat szedł do gimnazjum, siostra miała egzamin 6-klasisty, więc podstawówka już nie była na tapecie, za to gimnazjum było nowością, siostra też się podłapała po bracie, bo po roku byli porównywani do siebie i każdy się emocjonował jak to będzie wyglądać, jak on sobie poradzi, czy ona będzie mieć lepsze wyniki itp. Jak skończyłam 1-3 i zaczęła się poważniejsza szkoła, więcej przedmiotów, oceny, to to już też było passe x2, a brat szedł do liceum, siostra egz. gimnazjalny, potem ja szłam do gimnazjum, siostra matura, brat na studia, to już w ogóle było ciekawe, bo rodzice na studiach nie byli, więc chętnie jeździli razem z nim składać papiery. Ja swoje do gimnazjum poszłam sama złożyć i to nawet nikt mi nie powiedział gdzie ta szkoła jest tylko miałam wytłumaczone "tam do końca drogi, potem skręć i idź aż trafisz na szkołę" xd
Brat zawsze był taką dumą rodziny, wszystko początkował, był pierwszy, siostra szła z nim łeb w łeb, mieli podobne oceny, szli do tych samych szkół, a ja już byłam taka tylko do odhaczenia, bo trzeba było mnie wysłać tam czy siam.
O rodzeństwo rodzice dbali, pilnowali prac domowych i nauki, uczyli gotowania, odpowiedzialności, dawali im kary, wymagali, siostra była mega pilnowana, żeby na czas wróciła do domu, z kim się zadaje, gdzie chodzi, rodzice znali wszystkich ich znajomych i rodziców znajomych, a ja? A ja "lazłam za nimi", żeby się nie zapodziać, nikt mi szkoły nie pilnował, nie musiałam się uczyć, mogłam wagarować, łaziłam z kim chciałam i gdzie chciałam, nie miałam obowiązków w domu, nikt mnie nie karał, nikt nie miał pojęcia jak choćby się nazywali moi znajomi.
Rodzeństwu się wydawało, że jestem rozpieszczana, bo nic nie muszę, wszystko mogę, a ja zawsze czułam się po prostu odrzucona i zazdrościłam koleżankom, które były wołane przez mamy do domu, jak mnie przedstawiały rodzicom itp., po prostu kogoś to obchodziło.

A, i klasycznie, rodzeństwo ma milion zdjęć, z uroczystości, ze zwykłych dni, z kąpieli, na nocniku, poprzebierani, a ja mam tylko z chrzcin, 1. urodzin i komunii, i to tylko dlatego, że chrzestny je robił xD Nie mam ani jednego takiego zwykłego zdjęcia z wtorku w bodziaku i ze ścierką na głowie. Gdyby nie byli katolikami to w ogóle nikt by mnie nie fotografował xd
Na bale przebierańców oni też mieli kostiumy, mama im szyła, a ja raz poszłam w długiej sukience przebrana za "księżniczkę", bez korony, ani niczego, bo po co, kazali mi mówić , że jestem księżniczką, bo po samej kiecce nie było za bardzo widać xd a drugi raz miałam puchaty zielony sweter przebrana za choinkę xd nawet bombek mi nie doszyli, ani nic.

Ale długie wyszło xd No ale w skrócie, ten mem z trzecim dzieckiem na kocyku w kącie to idealne odwzorowanie xd

misiuniapysiunia pisze: ↑ndz sie 16, 2026 12:54 am Jestem drugim dzieckiem, tym samym najmłodszym. Często czułam się pomijana, pod takim względem, że moje opinie niewiele znaczyły. Zdarzało się, gdy coś mówiłam, że rodzice mi nie odpowiadali. No bo co ważnego mogę mieć do powiedzenia jako ta młodsza. W dorosłości też się tak czuję. Zapewne jest to też kwestia charakteru moich rodziców, ale mam wrażenie, że opinia mojej siostry znaczy więcej. Jest słuchana. Mnie odechciało się już mówić cokolwiek. Wiem, że dostanę co najwyżej zdawkową odpowiedź

Bubbleteabubble pisze: ↑wt sie 18, 2026 3:34 pm Jestem trzecia, rodzice zapomnieli nauczyć mnie jeździć na rowerze xD Zorientowali się jak byłam nastolatką, ale zupełnie nie mieli do tego cierpliwości więc… nie umiem jeździć na rowerze.