Mój mąż się nawrócił

Google podpowiada mi tylko punkty widzenia katolików... więc zaczynam tutaj.

Mój mąż ma sporo problemów i od lat proszę go o pójście na terapię. Zamiast tego zaczał chodzić do kościoła. Ja jestem niepraktykująca i nie mam zamiaru się nawracać. Mąż do kościoła wczesniej nie chodził nigdy. Serio, chyba na I Komunii skonczył. Teraz nagle pości i biega na Msze, przy czym jeszcze nie idzie do kościoła obok, tylko szuka po mieście, gdzie mu najbardziej pasuje duchowość.

Mnie to wnerwia. Nie zabraniam, nie robię afer i nie będę, ale to wpływa na naszą relację. Nie jestem do komca przekonana czy to faktycznie kościół czy nie inna kobieta, ale wiem, że jak zaproponuję że pójdę razem z nim, to pójdzie normalnie i będzie się normalnie zachowywał.

Mam mętlik w głowie, bo nie pisałam się na święte obrazki w mieszkaniu i piątkowy post. Nie chciałam tak żyć i dalej nie chcę. Nie wiem co robić.

Jeszcze dodam, że od czasu tego nawrócenia cięzko się z nim rozmawia. Przyłapałam go kilka razy na kłamstwie, kiedyś jak był "w kościele" płacił kartą w kfc. Czasem sam zapomina o tym kościele, ja mu przypominam jak coś planujemy. A jak nie przypominam, to nie idzie.
Każda moja proba rozmowy jest ucinana. I to nie, że ja go zniechęcam, ale nawet jak zapytam, do jakiego kościola idzie to on nie mówi.

Dlatego mo wyje alarm w głowie coraz bardziej i już nie wiem czy wpadam w paranoję czy nie.

Jeśli przyłapałaś go na kłamstwie i to takim, że miał być w swoim ukochanym kościele, a prawdopodobnie był w kfc to zdecydowanie jest coś nie tak.
Może spróbuj któregoś razu iść za nim jak będzie szedł do „kościoła”.
A z komunikacją zawsze był problem czy tylko ten temat ucina?

Zamontuj urządzenie śledzące w samochodzie albo włącz mi lokacje w telefonie, to się dowiesz gdzie chodzi. Swoją drogą, kłamstwo na nawrócenie, tego jeszcze nie słyszałam xd

patinek pisze: ↑czw lip 02, 2026 5:47 pm Jeśli przyłapałaś go na kłamstwie i to takim, że miał być w swoim ukochanym kościele, a prawdopodobnie był w kfc to zdecydowanie jest coś nie tak.
Może spróbuj któregoś razu iść za nim jak będzie szedł do „kościoła”.
A z komunikacją zawsze był problem czy tylko ten temat ucina?

Tylko ten temat ucina. Chociaż jak próbowałam pocisnąć w kwestii terapii albo jego kłamstw w sprawie pieniędzy, to było podobnie. Właściwie każdy jakiś poważniejszy temat. W sensie możemy rozmawiać o wyjeździe na wakacje czy o remoncie domu, ale jak zapytam go ile ma na koncie, to już mi nie chciał odpowiadać.

Dziwne, że ma takie tajemnice. Od zawsze tak jest? Ile lat jesteście razem? A w sprawie kościoła, to pytałaś go jakie były czytania, kazanie na mszy? On na prawdę jest zainteresowany i aktywnie uczestniczy, czy raczej ściemnia?

Grubo.. nie wiem czy dla mnie to by nie był "deal breaker" gdyby osoba, z którą się związałam nagle zmieniła pogląd na tak fundamentalną kwestię.
A z jakiego powodu go namawiałaś na terapię?

Vaxi_bllom pisze: ↑pt lip 03, 2026 10:35 am Dziwne, że ma takie tajemnice. Od zawsze tak jest? Ile lat jesteście razem? A w sprawie kościoła, to pytałaś go jakie były czytania, kazanie na mszy? On na prawdę jest zainteresowany i aktywnie uczestniczy, czy raczej ściemnia?

9 lat. Wcześniej nie miałam podstaw do doszukiwania się takich tajemnic więc nie wiem.

Barasia pisze: ↑pt lip 03, 2026 11:55 am Grubo.. nie wiem czy dla mnie to by nie był "deal breaker" gdyby osoba, z którą się związałam nagle zmieniła pogląd na tak fundamentalną kwestię.
A z jakiego powodu go namawiałaś na terapię?

Jesteśmy po trudnych przejściach okołociążowych, ja i jedno dziecko ledwo przeżyliśmy, drugie dziecko zmarło. Ja mam ptsd i nerwicę, byłam w terapii.
Po wyjściu ze szpitala dziecko musiało być pod kontrolą lekarzy praktycznie cały czas, więc rok macierzynskiego i rodzicielskiego spędziłam latając po gabinetach, fizjoterapiach itd, a w międzyczasie on miał wyrąbane.
Przestał cokolwiek robić w domu,zaczął mieć takie depresyjne stany, że patrzył w ścianę 30min bez reakcji, a dziecko w tym czasie rozbiło na podłodze szklany dzbanek i on nic, nie reagował. Ja rozumiem, że nasze przejścia na niego wpłynęły, ale on nie chce porozmawiać nawet ze mną na ten temat. Poszedł w drugą stronę, nie zajmuje się dzieckiem, nie ogarnia domu, ukrywa część kasy, siedzi i gra w gry komputerowe, a teraz zaczął chodzić do kościoła. Do tego zalecza wszystkie smutki kompulsywnym jedzeniem.
Ja nawet myślalam, że to moze neurologiczne, ale też nie pójdzie. On do żadnego lekarza nie pójdzie. I już nie wiem, co mam robić. Już kij tam z małżeństwem, które jest w stanie rozsypki, ale jak mu pomóc jako człowiekowi?

On za wszystko obwinia dziecko. Bo przez to wszystko musialam poświęcić dziecku max energii, a że wszystko robiłam sama, to nie miałam czasu dla męża, a moja nerwica to kwestia "wymyslania sobie problemów" i powinnam "po prostu przestać wymyślać". Tymczasem dziecko funkcjonuje dobrze i będzie w przyszłości samodzielnym i samowystarczalnym człowiekiem dzięki temu, że ten czas mu poświęciłam. Dla mnie to mega ważne i jestem tu naprawdę dumna z tego, jak ogarnęłam wszystkie problematyczne rzeczy (obecnie 4latek). Nie zamieniłabym tego na to, co proponowal mąż, czyli "niech sam się ogarnie w swoim tempie, a my udawajmy, że go nie ma".
Poza tym na litość wszechświata, to był czas, który ja też miałam wyjęty z życia. Zero odpoczynku, zero czasu dla siebie, kina, książki, wszystko jak w zegarku, żeby zdążyć, żeby drzemka, terapia jedzenia, jazda do fizjo, 10 pobudek w nocy, no mnie też to męczyło, chociaż słowa nie mówiłam.

Loko Foko pisze: ↑pt lip 03, 2026 12:11 pm Jesteśmy po trudnych przejściach okołociążowych, ja i jedno dziecko ledwo przeżyliśmy, drugie dziecko zmarło. Ja mam ptsd i nerwicę, byłam w terapii.
Po wyjściu ze szpitala dziecko musiało być pod kontrolą lekarzy praktycznie cały czas, więc rok macierzynskiego i rodzicielskiego spędziłam latając po gabinetach, fizjoterapiach itd, a w międzyczasie on miał wyrąbane.
Przestał cokolwiek robić w domu,zaczął mieć takie depresyjne stany, że patrzył w ścianę 30min bez reakcji, a dziecko w tym czasie rozbiło na podłodze szklany dzbanek i on nic, nie reagował. Ja rozumiem, że nasze przejścia na niego wpłynęły, ale on nie chce porozmawiać nawet ze mną na ten temat. Poszedł w drugą stronę, nie zajmuje się dzieckiem, nie ogarnia domu, ukrywa część kasy, siedzi i gra w gry komputerowe, a teraz zaczął chodzić do kościoła. Do tego zalecza wszystkie smutki kompulsywnym jedzeniem.
Ja nawet myślalam, że to moze neurologiczne, ale też nie pójdzie. On do żadnego lekarza nie pójdzie. I już nie wiem, co mam robić. Już kij tam z małżeństwem, które jest w stanie rozsypki, ale jak mu pomóc jako człowiekowi?

On za wszystko obwinia dziecko. Bo przez to wszystko musialam poświęcić dziecku max energii, a że wszystko robiłam sama, to nie miałam czasu dla męża, a moja nerwica to kwestia "wymyslania sobie problemów" i powinnam "po prostu przestać wymyślać". Tymczasem dziecko funkcjonuje dobrze i będzie w przyszłości samodzielnym i samowystarczalnym człowiekiem dzięki temu, że ten czas mu poświęciłam. Dla mnie to mega ważne i jestem tu naprawdę dumna z tego, jak ogarnęłam wszystkie problematyczne rzeczy (obecnie 4latek). Nie zamieniłabym tego na to, co proponowal mąż, czyli "niech sam się ogarnie w swoim tempie, a my udawajmy, że go nie ma".
Poza tym na litość wszechświata, to był czas, który ja też miałam wyjęty z życia. Zero odpoczynku, zero czasu dla siebie, kina, książki, wszystko jak w zegarku, żeby zdążyć, żeby drzemka, terapia jedzenia, jazda do fizjo, 10 pobudek w nocy, no mnie też to męczyło, chociaż słowa nie mówiłam.

O kurczę. Naprawdę wielkie brawa dla Ciebie, że postawiłaś na swoim i dzięki temu dziecko zostało "wyprowadzone na prostą", to naprawdę najważniejsze.
Niestety nie wiem co doradzić w kwestii męża... Możesz zastosować do niego jego własną radę na temat dziecka "niech sam się ogarnie w swoim tempie, a my udawajmy, że go nie ma", ale chyba to nie jest najlepsze wyjście z sytuacji. Z drugiej strony z tego co piszesz to taki typ osoby, której nie przetłumaczysz...a do tego jest dorosły.
Przemyśl też sobie na ile jego decyzje mogą mieć wpływ na Ciebie i dziecko (np czy macie wspólny majątek i będziesz odpowiadała za jego ew kiepskie decyzje, czy jesteś w stanie utrzymać się sama z dzieckiem), bo skoro ukrywa część finansów i ogólnie dziwnie się zachowuje, to bym po prostu różne scenariusze rozważała. Fajnie, że chcesz mu pomóc, miłe, że rozumiesz, że wasze przejścia na niego wpłynęły.. ale na Ciebie też wpłynęły. A on jest dorosły. Nie da się pomóc komuś, kto pomocy nie chce.

Możesz jeszcze popróbować z nim pogadać bez nerwów. Nie wiem jaki macie ogólnie kontakt. Ale bym spróbowała chyba na jakiś czas drażliwe tematy odłożyć na bok, a z nim spróbować odnowić relację partnerską (zainteresować się nim nie by go zmienić, a tak po prostu), żeby odbudować zaufanie między wami, bo na bank po obu stronach go już nie ma. A nie weźmiemy poważne słów osoby, której nie ufamy choćby nie wiem jak oświecone rzeczy mówiła.

Loko Foko pisze: ↑pt lip 03, 2026 12:11 pm Jesteśmy po trudnych przejściach okołociążowych, ja i jedno dziecko ledwo przeżyliśmy, drugie dziecko zmarło. Ja mam ptsd i nerwicę, byłam w terapii.
Po wyjściu ze szpitala dziecko musiało być pod kontrolą lekarzy praktycznie cały czas, więc rok macierzynskiego i rodzicielskiego spędziłam latając po gabinetach, fizjoterapiach itd, a w międzyczasie on miał wyrąbane.
Przestał cokolwiek robić w domu,zaczął mieć takie depresyjne stany, że patrzył w ścianę 30min bez reakcji, a dziecko w tym czasie rozbiło na podłodze szklany dzbanek i on nic, nie reagował. Ja rozumiem, że nasze przejścia na niego wpłynęły, ale on nie chce porozmawiać nawet ze mną na ten temat. Poszedł w drugą stronę, nie zajmuje się dzieckiem, nie ogarnia domu, ukrywa część kasy, siedzi i gra w gry komputerowe, a teraz zaczął chodzić do kościoła. Do tego zalecza wszystkie smutki kompulsywnym jedzeniem.
Ja nawet myślalam, że to moze neurologiczne, ale też nie pójdzie. On do żadnego lekarza nie pójdzie. I już nie wiem, co mam robić. Już kij tam z małżeństwem, które jest w stanie rozsypki, ale jak mu pomóc jako człowiekowi?

On za wszystko obwinia dziecko. Bo przez to wszystko musialam poświęcić dziecku max energii, a że wszystko robiłam sama, to nie miałam czasu dla męża, a moja nerwica to kwestia "wymyslania sobie problemów" i powinnam "po prostu przestać wymyślać". Tymczasem dziecko funkcjonuje dobrze i będzie w przyszłości samodzielnym i samowystarczalnym człowiekiem dzięki temu, że ten czas mu poświęciłam. Dla mnie to mega ważne i jestem tu naprawdę dumna z tego, jak ogarnęłam wszystkie problematyczne rzeczy (obecnie 4latek). Nie zamieniłabym tego na to, co proponowal mąż, czyli "niech sam się ogarnie w swoim tempie, a my udawajmy, że go nie ma".
Poza tym na litość wszechświata, to był czas, który ja też miałam wyjęty z życia. Zero odpoczynku, zero czasu dla siebie, kina, książki, wszystko jak w zegarku, żeby zdążyć, żeby drzemka, terapia jedzenia, jazda do fizjo, 10 pobudek w nocy, no mnie też to męczyło, chociaż słowa nie mówiłam.

A ja będę brutalna - brzmi to jak typowy duży chłopiec, który po urodzeniu dziecka jest pokrzywdzony, bo stracił całą atencję kobiety i ma "doła". A co z tym kościołem i kfc to od razu pomyślałam, że może i się "nawrócił", ale może poznał tam jakąś małolatę i teraz z nią randkuje z kfc.

Sorry że to napiszę, ale jaki gnojek z niego. Twoje problemy go nie obchodzą, bo sobie wymyślasz, chore dziecko go nie obchodzi, nic nie robi w domu i jeszcze cie na bank oklamuje. I to ty z dzieckiem jestescie winni, bo sie mężem nie zajmujesz. Jasne, nawet gnój może mieć depresję i jesli kiedyś był inny, to może być coś neurologicznego, ale skoro on sobie nie daje pomóc, to nic nie poradzisz. Jak to czytam, to bym go zaraz kopnęła w dupę. Ale nie wiem na ile sobie na to teraz możesz pozwolić.

Borowiknieszlachetny pisze: ↑pt lip 03, 2026 6:09 pm Sorry że to napiszę, ale jaki gnojek z niego. Twoje problemy go nie obchodzą, bo sobie wymyślasz, chore dziecko go nie obchodzi, nic nie robi w domu i jeszcze cie na bank oklamuje. I to ty z dzieckiem jestescie winni, bo sie mężem nie zajmujesz. Jasne, nawet gnój może mieć depresję i jesli kiedyś był inny, to może być coś neurologicznego, ale skoro on sobie nie daje pomóc, to nic nie poradzisz. Jak to czytam, to bym go zaraz kopnęła w dupę. Ale nie wiem na ile sobie na to teraz możesz pozwolić.

Mogę, tylko martwię się, że on z teściową wtedy się odpalą o opiekę i wywalczą faktycznie, to będzie dramat dla dziecka. W sensie uważam, że przy takim jego podejściu dziecko nie jest przy nim bezpieczne, ale nie mam na to dowodów poza własnymi słowami
Już moglabym odpuścić alimenty, jeżeli zgodziłby się dobrowolnie zrzec praw rodzicielskich, ale taka rozmowa byłaby już deklaracją, a nie wiem czy psychicznie jestem już w tym miejscu a nie widzę za bardzo puszczenia dziecka z nim na wakacje albo w ogóle konsultować szkoły czy coś, skoro w sumie już teraz nic nie konsultuję, bo jego nie interesuje przedszkole, zajęcia dodatkowe itd.

Gdybym wiedziała, że on będzie z tych nieobecnych ojców i nie będzie robił problemów, to odeszłabym już teraz.

Loko Foko pisze: ↑pt lip 03, 2026 12:11 pm Jesteśmy po trudnych przejściach okołociążowych, ja i jedno dziecko ledwo przeżyliśmy, drugie dziecko zmarło. Ja mam ptsd i nerwicę, byłam w terapii.
Po wyjściu ze szpitala dziecko musiało być pod kontrolą lekarzy praktycznie cały czas, więc rok macierzynskiego i rodzicielskiego spędziłam latając po gabinetach, fizjoterapiach itd, a w międzyczasie on miał wyrąbane.
Przestał cokolwiek robić w domu,zaczął mieć takie depresyjne stany, że patrzył w ścianę 30min bez reakcji, a dziecko w tym czasie rozbiło na podłodze szklany dzbanek i on nic, nie reagował. Ja rozumiem, że nasze przejścia na niego wpłynęły, ale on nie chce porozmawiać nawet ze mną na ten temat. Poszedł w drugą stronę, nie zajmuje się dzieckiem, nie ogarnia domu, ukrywa część kasy, siedzi i gra w gry komputerowe, a teraz zaczął chodzić do kościoła. Do tego zalecza wszystkie smutki kompulsywnym jedzeniem.
Ja nawet myślalam, że to moze neurologiczne, ale też nie pójdzie. On do żadnego lekarza nie pójdzie. I już nie wiem, co mam robić. Już kij tam z małżeństwem, które jest w stanie rozsypki, ale jak mu pomóc jako człowiekowi?

On za wszystko obwinia dziecko. Bo przez to wszystko musialam poświęcić dziecku max energii, a że wszystko robiłam sama, to nie miałam czasu dla męża, a moja nerwica to kwestia "wymyslania sobie problemów" i powinnam "po prostu przestać wymyślać". Tymczasem dziecko funkcjonuje dobrze i będzie w przyszłości samodzielnym i samowystarczalnym człowiekiem dzięki temu, że ten czas mu poświęciłam. Dla mnie to mega ważne i jestem tu naprawdę dumna z tego, jak ogarnęłam wszystkie problematyczne rzeczy (obecnie 4latek). Nie zamieniłabym tego na to, co proponowal mąż, czyli "niech sam się ogarnie w swoim tempie, a my udawajmy, że go nie ma".
Poza tym na litość wszechświata, to był czas, który ja też miałam wyjęty z życia. Zero odpoczynku, zero czasu dla siebie, kina, książki, wszystko jak w zegarku, żeby zdążyć, żeby drzemka, terapia jedzenia, jazda do fizjo, 10 pobudek w nocy, no mnie też to męczyło, chociaż słowa nie mówiłam.

Nie pomagać,musi sam się ogarnąć, jak mu zaczniesz pomagać to pociągnie Cię w dół, a potem i tak odejdzie prędzej czy pozniej. Pomyśl o życiu bez niego i zacznij się zabezpieczać żeby w razie w nie zostać na lodzie. Dorosły człowiek to jest i powinien zadbać o siebie, Ciebie i przede wszystkim dziecko.

Loko Foko pisze: ↑pt lip 03, 2026 12:11 pm

On za wszystko obwinia dziecko.

Całościowo chłop jest redflagiem, natomiast to stwierdzenie sprawia, że powinien znaleźć się na śmietniku historii.

Poza tym, chłop już teraz nic nie robi w domu/przy dziecku. Nie wygląda na takiego, który po rozwodzie chciałby być zaangażowanym tatusiem ;) Pewnie rozprawa byłaby brudna, zwłaszcza jeśli, zgodnie z Twoimi obawami, włączy się teściowa, ale koniec końców Ty i dziecko wyjdziecie z tej sytuacji zwycięsko.

Jeśli masz z kim pogadać o sytuacji, to mów o wszystkich złych rzeczach, które robi Twój mąż- nie bądź w tym sama.