Adopcja dziecka

Limonene pisze: ↑wt kwie 07, 2026 7:26 pm Mam adoptowaną córkę, możecie zadawać pytania xd

Limonene pisze: ↑wt kwie 07, 2026 7:26 pm Mam adoptowaną córkę, możecie zadawać pytania xd

gunernialne pisze: ↑wt kwie 07, 2026 7:30 pm Były momenty, że żałowałaś?

lalisa pisze: ↑wt kwie 07, 2026 7:34 pm Jak to jest z wyborem dziecka? Ktoś wybiera ciebie, że nadajesz się na rodzica akurat tego dziecka czy możesz przyjść gdzieś i porozmawiać z dziećmi, zobaczyć z którym masz jakaś więź? Sorry jak zadaję głupie pytania. Kiedyś byłam w domu dziecka z pracy, zawoziliśmy jakieś prezenty od firmy i pamietam, ze te dzieci mnie obskoczyły, walczyły o moją uwagę i innych osób. Ciężko mi sobie wyobrazic wygodne warunki do poznanian tych dzieci inaczej niż sam na sam. Ciężko w ogóle przebywać w takim miejscu widząc jak te dzieci lgną do każdego, a jednocześnie nie można im dawać nadziei.

Limonene pisze: ↑wt kwie 07, 2026 7:26 pm Mam adoptowaną córkę, możecie zadawać pytania xd

mariaow pisze: ↑śr kwie 08, 2026 10:05 am Jak jest z tym traktowaniem dziecka jak „swoje”, czujesz to, czy nie ale np. nie masz z tym problemu? Oraz czy chcesz żeby dziecko od początku wiedziało, że jest adoptowane?

Limonene pisze: ↑śr kwie 08, 2026 11:43 am To jest coś czego się bałam, że nie będę umiała zaakceptować tego i będę się czuła jak obca baba. Mieliśmy to szczęście, że zakochaliśmy się w córce od razu na piewrszym spotkaniu, tj. ja musiałam trochę dojść do siebie i tak po 3 dniach od spotkania byłam pewna, ale mój mąż był sprzedany w pierwszej sekundzie. Szczerze mówiąc teraz, po ponad półtora roku czuję jakbym ją urodziła. Nie mam oczywiście porównania, no ale to jest moja córka i koniec. Czasem mam tylko wątpliwości co do imienia, ja chciałam zostawić to które miała, ale mąż bardzo chciał zmienić bo mu się nie podobało. I ostatecznie zmieniliśmy, zostawiliśmy to poprzednie jako drugie. To jest jedyna kwestia w jakiej mnie nachodzą czasem wątpliwości. Ale też nie wiemy nawet kto to oficjalne imię nadał – czy to byli rodzice biologiczni, pani w urzędzie czy położna ze szpitala.
Wiedzieć będzie od początku o wszystkim, to kwestia jej tożsamości i pochodzenia, no i nie chcę jej w niczym okłamywać. Jeśli nie bedzie wiedziała od początku to w którymś momencie musiałaby przyjść ta "wielka rozmowa" która by zburzyła cały świat. Chcemy żeby to było coś normalnego i naturalnego, więc mamy jakieś tam książeczki o adopcji, a na ścianie wisi jej zdjęcie z lekarzami i położnymi ze szpitala, jak pyta kto to to mówię, że to wujkowie i ciocie ze szpitala w którym mieszkała zanim poznała mamę i tatę. Tyle na razie jej chyba wystarczy jak na jej wiek (ma trochę ponad dwa latka) bo i tak wszystko koduje w głowie i na święta jak ktoś coś opowiadał o szpitalu to wykrzyknęła "o! A ja kiedyś mieszkałam w szpitalu" xD tak że tyle wie na razie, pewnie pojawi się więcej pytań z wiekiem jak zauważy, że ktoś jest w ciąży albo że jej kuzynka wygląda identycznie jak swoja mama, a ona nie jest do nas w ogóle podobna.

Roma555 pisze: ↑czw kwie 23, 2026 9:59 am Jejku piękne, aż się wzruszyłam

Sama myślę o dziecku, a swoje nie wiem czy będę mogła mieć ze względu na endometrioze.
Czasem myślę o adopcji, ale nie mam nawet ślubu z partnerem, a do tego chyba trzeba mieć dłuższy staż małżeński, czy to się zgadza? W ogóle jakie są wymagania?

Limonene pisze: ↑czw kwie 23, 2026 10:50 am ślub trzeba mieć, ale stażu wg ustawy nie ma określonego. Ośrodki oczywiście podchodzą do wszystkich indywidualnie, ale też jest sporo par, które jest ze sobą 15,20 lat bez ślubu, a wzięli go tydzień przed złożeniem papierów do ośrodka tylko po to, żeby wszystko prawnie było ogarnięte. My byliśmy niecały rok po ślubie, 8 lat razem, dla ośrodka liczył się cały staż związku. Wymagań finansowych nie ma, ale wiadomo że jakieś dochody trzeba mieć, też się zwyczajowo mówi że tyle, żeby się nie łapać na zasiłek od MOPS. ALe to też nie jest w ustawie określone. Co do mieszkania/domu to może być wynajmowany, może być zamieszkiwanie przy rodzinie, ważne, żeby było gdzie mieszkać i zeby dziecko miało swój kącik - niekoniecznie pokój. Panie też są wyrozumiałe i same nam mówiły, że jesli przychodzi do nich para i chce adoptować 2 dzieci ale mieszka w kawalerce 30 metrów to przecież one nie są na tyle nieludzkie, żeby wymagać od nich żeby najpierw kupili mieszkanie z pokojami dla wszystkich dzieci a potem w ogóle zaczęli kurs. Tym bardziej, że na początku i tak zalecają spanie z dzieckiem w jednym łóżku, a na swój pokój przyjdzie czas.

Generalnie ja się staram trochę odczarować tę drogę :D było trochę wysiłku i poświęcenia, bo najpierw przez pół roku raz w miesiącu spotkania diagnostyczne, potem kwalifikacja na kurs, który miał 13 spotkań raz w tygodniu od 9 rano. Tak że urlopy w pracy, dojazdy itd. Niedawno też zmieniła się ustawa i przygotowanie pary do adopcji nie powinno trwać dłużej niż 4 miesiące, my nie mieliśmy ograniczeń czasowych i wyszedł prawie równy rok. Ale no przed pójściem do ośrodka byłam przerażona, naczytałaąm się jakie to są problemy z psychologami, że trzeba uważać na każde słowo, że będą maglować czemu nie ma się biologicznych dziec itd. Nic takiego nie było. Na każde spotkanie diagnostyczne szłam przerażona, a wychodziłam czując się jakby mnie ktoś przez godzinę przytulał, panie były przekochane, wyrozumiałe, dużo tłumaczyły, dużo zadawały pytań ale nie oceniały. Na kursie ju.ż było trochę inaczej, bo tu skupiali się na dziueciach, na tym co one mogą przeżyć, jaki jest bagaż doświadczeń, na co mamy być gotowi. Ale też bez oceniania, krzywych spojrzen. Jedno spotkanie mi najbardziej utkwiło w głowie, gdzie była mowa o dzieciach z domów alkoholowych. Mój ojciec jest alkoholikiem i bardzo się bałam o tym mówić, żeby nie dostać dyskwalifikacji (wszystko przez to co się naczytałam w internecie wcześniej...). A na tym spotkaniu były przedstawiane historie jakichś dzieci (oczywiście anonimowo) i na końcu prowadząca powiedziała coś w stylu "nie bójcie się dzieci z domów alkoholowych, to są kochane dzieciaki. Miały narzucone różne role w rodzinie, opiekuna, kozła ofiarnego, bywały niewidzialne, ale to wspaniałe dzieci i zasługują na dobrych rodziców. To nie ich wina, że rodzice piją". I to mnie tak uderzyło, że jaka ja głupia byłam starając się ukryć to z jakiej rodziny pochodzę, a tutaj jestem na kursie i ktoś stara się mnie przekonać, że dzieci takie jak ja są wartościowe i nie powinno się ich oceniać przez pryzmat rodzica. Zbeczałam się tam oczywiście, ale też sama potrzebowałam takich słów. Ogólnie kurs bardzo dużo nam dał wiedzy psychologicznej o rozwoju dziecka, u nas akurat ta część o krzywdach w domu biologicznym się nie przydała (na razie, planujemy więcej dzieci więc nigdy nic nie wiadomo) bo córka była zostawiona w szpitalu, ale było też sporo par 40/50+ którzy adoptowali starsze dzieci, które już sporo pamiętają.

Tak że dużo czasu i zaangażowania, trochę papierkowej roboty było, ale w mojej ocenie nie był to aż taki wysiłek jak się wszędzie stereotypowo określa. Jak komuś mówię, że adoptowaliśmy , to wszyscy patrzą z takjim współczuciem, ze pewnie musieliśmy się szarpać, walczyć, udowadniać że jesteśmy godni - nic takiego nie było. Oczywiście były diagnozy, pytania czasem niewygodne, ale to nie było tak, że byliśmy pod ostrzałem kogoś, kto się nad nami wywyższa.