Powody zakończenia waszych przyjaźni

1- osoba którą jeszcze nazywam przyjacielem- znamy się od niemowlęcia, mieszkałyśmy razem w bloku więc ta przyjaźń wyszła naturalnie. Potem rozkwitła i czułam, że na prawdę mam na kogo liczyć, rozmawiałyśmy codziennie, zwierzałyśmy się sobie itp. Pierwszy raz się posypało, jak wyprowadziłam się do innego miasta, wtedy kontakt nam się trochę urwał ale dalej była na moich urodzinach itp. potem coś się posypało ja miałam też taki dziwny okres w życiu i np. zdarzały mi się określenia takie jak uka itp ale wcześniej było to dosyć swobodne, po tym coś się posypało, przestałyśmy rozmawiać. Potem były jej 18 urodziny czułam urazę i wrzuciłam jej na tablicę zdjęcie jak pokazuje środkowy palec, jej rodzina to religijni protestanci. Potem kilka lat miałyśmy przerwę. Znowu wróciłam do rodzinnej miejscowości. Dzięki niej. Ona mnie wyciągnęła z toksycznego związku i zapewniła mi wsparcie. Było dobrze przez jakiś rok. Potem jej toksyczny chłopak zaczął ją izolować od rodziny i znajomych. Potem pomagałam ja. Wyszła z tego, wyprowadziła się, między nami było trochę lepiej.

Potem była jedna sytuacja którą zapamiętałam- nasza wspólna koleżanka (ona nas zapoznała) przyjechała na 2 dni, ona razem ze swoja młodszą siostrą i tamtą laską wyszły sobie w tango beze mnie. Nawet się nie przywitała na żywo. To bolało. A potem olewanie mnie dla innych pseudo koleżanek, które potem ją wystawiały czy coś było więcej. Wspólnie spędziłyśmy Halloween było ok, potem z jej strony wyszły inicjatywa żebyśmy zapisały się razem na jakieś zajęcia dodatkowe- zapoponowałam pilates ale nie wypaliło, tzn. jej się nie podobało więc po miesiącu był koniec. Potem moje urodziny, zrobiła mi niespodziankę i zabrała do restauracji, bo wiedziała że siedzę sama w łóżku. Serio myślałam, że będzie lepiej. Potem nadszedł nowy rok i wycofanie. Okazało się w lutym że wrociła znowu do tej spierdoliny życiowej która ją bije. Przez tego typa pozbyła się kota, razem z jej siostrą próbujemy ustalić co ona z nim zrobiła. Kontakt oczywiście jest już urwany, na urodziny nawet nie wiedziałam co mam jej życzyć więc napisałam tylko "wszystkiego najlepszego", bo któregoś roku dostałam opierdol od jej najukochańszego, że w moich życzeniach urodzinowych dla mojej przyjaciółki on nie został wspomniany. No skandal.



2. Osoba którą poznałam w pracy- od początku czułam, że będziemy się przyjaźnić i tak się stało. Na początku zaczęłyśmy się spotykać po pracy na jakieś drinki, jedzenie, potem były pikniki i nocowanki u niej no i tak jakoś się zacieśniło. Potem stwierdziła, że chce zmienić oddział pracy na taki w większym mieście i wyprowadziła się razem z chłopakiem. Z jej chłopakiem nasze relacje zawsze były pozytywne, nie było jakiś dziwnych spięć czy oskarżeń jak powyżej xd

Zaczęło się sypać chyba mocniej kiedy ja straciłam pracę i byłam w dosyć ciężkim momencie życia miałam wrażenie, że przytłacza ją moja niska energia i ogólnie wspieranie. Zaprosiła mnie wtedy do siebie do miasta żeby mogła mi odpocząć głowa i było w sumie okay potem. Następnie znalazłam pracę i powróciłam do normalnego "życia" . Któregoś razu w wakacje umówiłyśmy się, że przyjedzie do mnie i spędzimy dzień na plaży, jakiś piknik albo obiad. Okazało się, że przyjechała z nim nawet mi o tym nie wspominając xd

Od tego czasu zaczęło się właśnie takie wpychanie tego chłopaka na siłe wszędzie się spotykałyśmy.
W zeszłym roku zaproponowała, że poeci ze mną do Londynu na Beyonce, bo u mojej siostry, która tam mieszka niestety nie było dla mnie miejsca, żeby mnie przenocować. Ważne, że było dla jej chłopaka, który przyjeżdzał co 2 miesiące xd mniejsza. Byłam jej za to ogromnie wdzięczna i wzruszona, ale oczywiście musiał zostać też wepchnięty jej chłop, który nawet nie jest fanem- z reszta ona tez nie. Tam chyba nastąpiło załamanie, bo poszło też troche o kasę- ja chciałam mieć wymienioną walutę i ograniczać się tylko do płatności w funtach, oni woleli to robić inaczej, ogólnie denerwują mnie bardzo rzeczy typu ja zapłacę a ty mi przelej i ona to wie xd jakby niech każdy płaci sam za siebie? No i było kilka takich sytuacji, że ona coś kupiła już a potem było zrób mi przelew a ja chciałam mieć tą płatność w funtach a nie robić jakieś alpejskie kombinacje. Potem idziemy sobie na miasto, ja idę wolniej bo obtarły mnie buty, a oni 100-150 metrów przede mną i nawet nie raczą zaczekać, fantastyczni znajomi na prawdę. Generalnie jej tłumaczenia, żeby wziąć tego chłopaka do Londynu były takie że "przecież tam jest tak niebezpiecznie i on nas obroni" nom faktycznie to dlatego zdecydowałaś się zostawić koleżankę samą w obcym kraju? xd

Generalnie po tym wyjeździe wstawiłam na tik toka zdjęcia z koncertu i dostałam informację, że mam je usunąć, bo jej się nie podoba jak ona wygląda. Spytałam, czy mogę to dać na prywatne albo zarchiwizować, bo no to były wspomnienia. Usłyszałam, że mam to kategorycznie usunąć. Tak zrobiłam i wspomniałam, że jej treści na tik toku też nie są za bardzo friendly, bo wstawiła tam filmik z filtrem krzywego nosa i podpisała, że jest taka wdzięczna, że ona się urodziła z takim ładnym, ja niestety mam obrzydliwy i kompleks mocny. Więc powiedziałam, że nie ma problemu ale ten filmik tez ma zrzucić. Nie pokłóciłyśmy się ani nic, wysyłałyśmy sobie na co dzień tik toki, ale któregoś dnia po prostu ją zghosowałam, bo była w stosunku do mnie pasywno-agresywna. Zaczęłam sprzedawać rzeczy na Vinted, to dostawałam tik toki prześmiewcze o pseudo business woman z vinted? Albo treści typu "that one friend who thinks everything is aestethic", w Londynie faktycznie vbyło tak, że zatrzymywałam się żeby zrobić zdjęcia, ale chyba każdy normalny człowiek by poczekał na znajomego, a nie wybijał jak peleton do przodu. Potem złozyła mi życzenia urodzinowe, które napisał chat GPT i tam też były jakieś dziwne aluzje do vinted czy coś, albo żeby m znajdowała super wyprzedarze w sephorze, gdzie wielkokrotnie mnie np. wcześniej za to krytykowała, bo wg. niej to były głupie zakupy.


Bardzo długo, ale w końcu wyrzuciałam to z siebie. Sama już nie wiem czy problem jest we mnie czy w innych. Jestem w spektrum autyzmu, ta druga też to u siebie podejrzewa jeśli to ma jakieś znaczenie.

Ogólnie próbowałam odbudować znajomość z przyjaciółką z dzieciństwa. Niestety cały czas byłam notorycznie „zlewana”. Co mam na myśli? Odpisywanie mi co miesiąc. Dla mnie problemem nie jest odpisywanie co kilka dni, czy po tygodniu, bo ostatecznie jesteśmy dorosłymi ludźmi, mamy pracę i obowiązki. Ale gdy nie mogłam doprosić się odwiedzi po miesiącu, za każdym razem było to samo: przepraszanie, że ma tyle nauki na studiach i tyle rzeczy, gdzie ja pracując na 2 etaty byłam w stanie jej odpisać w rozsądnym terminie. Zawsze była ta sama śpiewka - nie miałam czasu, nie mogłam odpisać. Zawsze był problem z ustaleniem terminu spotkania - raz nawet gdy się umówiłyśmy to spotkania w danym dniu mi nie potwierdziła. Czułam się mocno zlana i w pewnym momencie czar prysł. Napisałam jej, że oczekuję szczerości i tego jak ona traktuje naszą znajomość, że nie obrażę się, jeśli nie ma ochoty spędzać ze mną czasu (ostatecznie nie musi przecież mnie lubić). Do dziś mi nie odpisała

1. Przyjaciółka z liceum- lataliśmy po imprezach, piłyśmy piwo, tańczyłyśmy po całych nocach. Przyjaźń zakończyła sie kiedy jej facet uszkodził cos należące do mnie i to w taki sposób ze mi również mogło sie cos stać. Bardzo sie tym przestraszyłam, nie usłyszałam przepraszam, sama musialam sie prosić o pieniadze na naprawe. Opowiedziala znajomym inna historie na ten temat, w ogole okazało sie ze ma dużo do powiedzenia na moj temat. Kiedy to sie wydarzyło to dostałam histerii, ogolnie sytuacja byla niebezpieczna a nawet nie dostałam kolejnego dnia telefonu czy wiadomości z pytaniem jak sie czuje. Jakoś po tej sytuacji nie mialam ochotę na kontynuowanie znajomości ale ponieważ mialam problem z asertywnością to nawet nie powiedziałam ze.mi to nie odpowiada. Kilka lat później powysyłała mojemu facetowi zdjęcia z imprez na ktprw chodziliśmy w liceum i no bylo widac ze cos tam piłyśmy. Wysłała te zdjęcia i pisala mu jaka to jestem patologia. Później to do mnie miała pretensje ze nie chce sie z nia spotkać i opowiadała wspólnym znajomym jaka to jestem beznadziejna i jak zle ją potraktowalam. Po jakims czasie zaproponowała spotkanie, oczywiscie nic nie powiedziala ze cokolwiek zrobiła zle, jeszcze mi powiedziala ze przytyłam. Nie skomentowałam, bylam miła. Spotkałyśmy sie jeszcze raz z inna wspólną znajoma, zachowywały sie jakby mnie nie bylo wiecej spotkań tez nie bylo. Ogólnie uświadomiło mi to ze to co dla mnie bylo przyjaźnią to dla niej bylo tylko żartem i powodem do naśmiewania sie ze mnie

2. Przyjaciolka ze studiow- spędzałyśmy całe dnie razem bo akurat zadna z nas nie byla w zwiazku. Serio od rana do nocy razem. Super sie rozumiałyśmy itd. W koncu ona znalazła sobie faceta a mi zrobiło sie przykro ze ciągle.kogos nie mam wiec ona ciągle robiła mi jakies przytyki na ten temat, potrafiła zaczac ten temat wsrod innych osób. Mówiłam jej wielokrotnie ze sobie tego nie życzę ale w kolko i w kolko bylo to samo. Opowiedzialam jej jedna rzecz ze swojego zycia ktora była dla mnie bardzo bolesna a okazało sie ze ona poinformowała o tym nasze inne przyjaciółki mimo ze mowilam jej ze tego nie chce. Po wielu kłótniach o to ze nie umie sie zachowywac i jej zachowanie sprawia mi przykrość zakończyłyśmy znajomość. Próbowała sie do mnie odzywać, pogodzić sie, zapraszała mnie na spotkanie ale kontakt sie urwał i nie mamy go do dzisiaj.

perelka1 pisze: ↑ndz kwie 19, 2026 5:39 pm Ogólnie próbowałam odbudować znajomość z przyjaciółką z dzieciństwa. Niestety cały czas byłam notorycznie „zlewana”. Co mam na myśli? Odpisywanie mi co miesiąc. Dla mnie problemem nie jest odpisywanie co kilka dni, czy po tygodniu, bo ostatecznie jesteśmy dorosłymi ludźmi, mamy pracę i obowiązki. Ale gdy nie mogłam doprosić się odwiedzi po miesiącu, za każdym razem było to samo: przepraszanie, że ma tyle nauki na studiach i tyle rzeczy, gdzie ja pracując na 2 etaty byłam w stanie jej odpisać w rozsądnym terminie. Zawsze była ta sama śpiewka - nie miałam czasu, nie mogłam odpisać. Zawsze był problem z ustaleniem terminu spotkania - raz nawet gdy się umówiłyśmy to spotkania w danym dniu mi nie potwierdziła. Czułam się mocno zlana i w pewnym momencie czar prysł. Napisałam jej, że oczekuję szczerości i tego jak ona traktuje naszą znajomość, że nie obrażę się, jeśli nie ma ochoty spędzać ze mną czasu (ostatecznie nie musi przecież mnie lubić). Do dziś mi nie odpisała

Mam identyczną historię. Przyjaciółka nie jest w stanie odpisać na wiadomość przez 2-3 tyg, ciagle twierdzi, że jest tak zajęta, czas tak szybko pędzi, ona ma tyle rzeczy na głowie. Ustalmy, że wszyscy mamy swoje obowiązki, ale przez kilka dni jesteś w stanie znaleźć 1-2 min aby odpisać coś w telefonie (choćby stojąc w kolejce w sklepie). Przez długi czas jej wierzyłam a potem przyszło otrzeźwienie, że jak ktoś chce, to jest w stanie to zrobić i znaleźć chwilę a te jej teksty to tylko wymówki. Tygodniami ustalanie terminu spotkania, oczywiście pod jej kalendarz aż w końcu coś we mnie pękło i stwierdziłam, że tylko ja się staram w tej relacji, mimo, że nie była wobec mnie niemiła albo niewłaściwie się zachowała tylko właśnie przeciąganie tego wszystkiego było już smutne dla mnie. Napisałam jej wiadomość, że sprawia mi to przykrość, że pisanie na dany temat tygodniami jest męczące, bo ja odpisuje w ciągu jednego dnia a ona po 3 tygodniach i zaczynam stwierdzać, że to brak szacunku do drugiej strony. Jak ktoś chcę to szuka sposobu, a jak ktoś nie chce to szuka wymówki. I, że to ułuda przyjaźni w takim razie. Do dzisiaj mi nie odpisała i nawet finalnie nie odczytała tej mojej wiadomości od serca na messengerze, także piszę to abyś wiedziała, że nie jesteś sama i takie historie z kumpelami zdarzają się notorczynie niestety. Ściskam

U nas było tak, że były 3 pary, wszyscy w wieku 25-27, z tego samego środowiska. Dwie z par połączyły ogromne pieniądze – o ile sama pochodzę z zamożnej rodziny (dostaliśmy chociażby mieszkanie na start), zarabiamy przyzwoicie jak na relatywnie młode osoby (oboje ok. 10k brutto) i w ogóle nie mamy na co narzekać, tak w przypadku tej czwórki w grę wchodziły naprawdę fortuny od rodziców, praca u nich zapewniona na wieki wieków, samochody za kilkaset tysięcy, loty biznes klasą, mieszkania za przynajmniej bańkę.

Rzeczy fajne, ale jako, że również nie pochodzimy z najbiedniejszych rodzin przez parę lat nie było aż takiego dystansu, faktycznie było ich stać na dużo więcej, ale nie mieliśmy najmniejszego problemu finansowego, aby nie wiem, iść razem do lepszej restauracji czy wyjechać wspólnie do jakiegoś Slowhopu czy czegoś podobnego. Funkcjonowało to normalnie, zwykła paczka znajomych.

Traktowanie z góry zaczęło się po ślubach obu tych par – zaczęliśmy oboje czuć, że dziewczyny po wkupieniu się w te bogate familie zaczęły stopniowo odpalać będąc we dwie delikatny, subtelnie zawoalowany tryb „you can’t sit with us”. Odbyliśmy wspólnie długą rozmowę i oboje uznaliśmy, że on będzie pewnie spotykać się dalej z kumplami, ale jako cała paczka raczej wygasimy tę znajomość, a przynajmniej bardzo ograniczymy, bo zrobiło się to dość toksyczne.

perelka1 pisze: ↑ndz kwie 19, 2026 5:39 pm Ogólnie próbowałam odbudować znajomość z przyjaciółką z dzieciństwa. Niestety cały czas byłam notorycznie „zlewana”. Co mam na myśli? Odpisywanie mi co miesiąc. Dla mnie problemem nie jest odpisywanie co kilka dni, czy po tygodniu, bo ostatecznie jesteśmy dorosłymi ludźmi, mamy pracę i obowiązki. Ale gdy nie mogłam doprosić się odwiedzi po miesiącu, za każdym razem było to samo: przepraszanie, że ma tyle nauki na studiach i tyle rzeczy, gdzie ja pracując na 2 etaty byłam w stanie jej odpisać w rozsądnym terminie. Zawsze była ta sama śpiewka - nie miałam czasu, nie mogłam odpisać. Zawsze był problem z ustaleniem terminu spotkania - raz nawet gdy się umówiłyśmy to spotkania w danym dniu mi nie potwierdziła. Czułam się mocno zlana i w pewnym momencie czar prysł. Napisałam jej, że oczekuję szczerości i tego jak ona traktuje naszą znajomość, że nie obrażę się, jeśli nie ma ochoty spędzać ze mną czasu (ostatecznie nie musi przecież mnie lubić). Do dziś mi nie odpisała

Mam to samo, tylko od 3 lat nie otrzymałam odpowiedzi! W bardzo trudnej życiowo sytuacji.
Z inną przyjaciółką nie mam kontaktu z kilku różnych powodów, których bym nie chciała tu ujawniać, bo są bardzo charakterystyczne.
Obecnie mam dobrego kumpla, faceta, ale tu z kolei się zastanawiam, czy on nie zaczyna czegoś czuć do mnie. Przykładowo dostałam na walentynki liścik z napisem "dla najlepszej kobiety" a zapytany o co chodzi powiedział, że tylko mnie jednej ufa i o mnie pomyślał w dniu dla bliskich osób.
Gdzie jest ta przyjaźń

W sumie nic oryginalnego raczej nie napiszę - wiele moich przyjaźni poluzowało się naturalnie z czasem, z powodu wyprowadzek do innych miast/krajów, z powodu tego że ktoś wszedł w związek a komuś urodziło się dziecko. Na przestrzeni lat miałam też kumpli, których uważałam za bliskie mi osoby - ale okazywało się, że tak naprawdę dążyli do związku ze mną, a gdy ja nie chciałam, to kontakt się urywał (z tego powodu niestety niebardzo wierzę w damsko-męskie przyjaźnie).
Zazdroszczę ludziom, którzy mają przyjaciół jeszcze z czasów liceum, szkoły podstawowej a nawet przedszkola. Obecnie mam małe grono najbliższych znajomych, każdy z nich mieszka w innym mieście, więc częstotliwość spotkań też jest taka sobie. W dodatku każdy z nich jest tak naprawdę z innego środowiska, nie wyobrażam sobie, żeby dogadali się, gdybym zaprosiła ich gdzieś wszystkich razem. O ile oni nie mają problemu z zabieraniem mnie do swoich znajomych (co bardzo doceniam), o tyle mnie to blokuje.
Czasem myślę sobie, że to ja sama też mam problem z utrzymywaniem przyjaźni przez mój lękowy styl przywiązania. W dorosłym życiu wydaje mi się, że udało mi się nad tym popracować (przynajmniej jeśli chodzi o przyjaźnie, bo wciąż mam ten problem jeśli chodzi o romantyczne relacje). Nawiązanie nowej bliższej znajomości (nie mówiąc już o przyjaźni) w obecnym wieku wydaje mi się w ogóle nierealne

Przeczytałam praktycznie cały wątek i muszę przyznać, że jest coś pocieszającego w tym, jak uniwersalne jest doświadczenie utraty przyjaciela...

Mogę się podzielić jak to wyglądało u mnie:
1 - dobre kilkanaście lat przyjaźni. Poznała chłopaka, a raczej nastawiała się na samotne życie - bardzo ją wspierałam, szczególnie przy niezdrowym otoczeniu (kontrolujący rodzic, którego musiała utrzymywać...). Chłopak też wydawał się w porządku, do czasu - zaczął bardzo forsować ślub, a jednocześnie własne życie zawiesił. Rzucił studia, wziął dziekankę potem, nie miał pracy, i im mniej robił, tym bardziej zależało mu na ślubie. Generalnie uważam, że nie powinno się wtykać nosa w nieswoje decyzje, ale gdy mowa o przyjaźni, uznałam że moim moralnym obowiązkiem jest sugestia, żeby poczekać aż chłopak stanie na nogi i dać sobie ten rok czy dwa, ponieważ ona sama już miała na swoich barkach sporo (jak to utrzymanie ww rodziny). Ostatecznie wzięli ślub jeszcze szybciej niż planowali, nawet byłam świadkową

Jeszcze zdążyłam ich odwiedzić - ale to mnie zmroziło. Facet w domu, dzieci nie mają. Ona pracuje z jakiejś kanciapy na poddaszu przy najtańszym biurku z ikei. On gra we własnym dużym pokoju z wielkim ładnym biurkiem i dwoma monitorami Bez pracy jak wspominałam, tylko przeglądał internet i zamawiał rzeczy na jej kartę. Przed moim wyjazdem wyszłyśmy na miasto i przyznała, że musi po prostu oszczędzać, bo w połowie miesiąca zostało jej kilkaset złotych... Zarabiała dobrze muszę zaznaczyć, ale jeśli tylko jedna osoba zarabia to bywa ciężko, szczególnie jeśli ktoś ma lekką rękę do wydawania (a ona żyła zawsze skromnie). Aż osłupiałam i powiedziałam, że może powinien jej mąż iść do pracy. Od tamtej pory przestała mi odpisywać, miałyśmy jedną przelotną konwersację, a po kilku miesiącach po udostępnieniu posta z opinią, z którą się nie zgadzała (nawet to nie było specjalnie kontrowersyjne według mnie) usunęła mnie z większości social mediów. Z perspektywy czasu myślę, że powinnam to traktować jako bliskie koleżeństwo i nie mówić tego, co uważam... Chociaż nie uważam żebym ją krytykowała (jak piszę to były ok. 3 sytuacje w okresie roku) to rozumiem, że kwestionowanie takich wyborów może mocno zaboleć. No ale dziś oni są chyba szczęśliwi, przynajmniej z tego co widzę w internecie. Może kiedyś uda nam się pojednać, bo to jedyna relacja w moim życiu zakończona na kanwie jakiejś niezgody

2 - właściwie to wciąż zastanawiam się nad tą relacją, ale czuję że mój kumpel nie ceni tej relacji tak jak ja. Myślałam o nim przyjaciel, ale między nami jest po prostu dziwnie. Nie pamiętam, kiedy zaproponował spotkanie, inicjatywa zawsze leży po mojej stronie, chociaż na spotkaniach mamy fun. We wsparciu mam push-pull od niego - czasem przyjedzie 100km żeby być przy mnie w ważnej chwili, a przy kryzysie bliskiej mi osoby w rodzinie (nie było wiadomo czy przeżyje po wypadku, bardzo to przeżyłam i był pierwszą osobą, do której zadzwoniłam) nie odzywał się tydzień i potem nie zapytał ani jak się czuję, ani nawet czy X żyje... Umawialiśmy się na wspólny wyjazd zimą, a miesiąc później powiedział, że już był tam (w międzyczasie) z koleżanką. I ogólnie niby tyle rozmawialiśmy, a jednocześnie o swoim życiu praktycznie nic nie mówił - właściwie to całkiem niesamowite, że można znać kogoś kilkanaście lat i tak mało o nim wiedzieć. Ale w żadnej innej relacji w moim życiu nie czuję takiego zagubienia odnośnie mojej wartości w tej relacji, to chyba mówi samo za siebie i od tamtego czasu nabrałam dystansu, a jemu to nie przeszkadza i tyle

3 - bliska koleżanka ze studiów, odrzucała zaproszenia na spotkania, po prostu. Zarobiona dziewczyna, ale gdy wyprawiłam przyjęcie urodzinowe i powiedziała że nie da rady, bo ma zaoczne zajęcia następnego dnia na 9 to we mnie pękło - była osoba mająca tak samo zajęcia ale na 8, a ktoś inny pociąg z samego rana i się pojawiły, a po prostu względnie szybko wyszły. Ale uświadomiłam sobie, że jeśli ktoś szuka wymówki, żeby nie poświęcić mi 3h raz na pół roku to chyba nie ma o co walczyć. Chociaż nadal mamy kontakt, to po prostu raz na x czasu wyjdziemy na kawę, gdy jestem w okolicy - nadal się lubimy, ale zrzuciłam z siebie presję na bliższą relację, to po prostu znajoma

U mnie różnie, będzie krótko

Pierwsza - z czasów szkoły podstawowej - naturalnie rozeszły się nasze drogi, ale nadal się lubimy

Druga - z tych samych czasów - zawsze miała duże kółko znajomych i dla mnie w pewnym momencie zabrakło miejsca, odpuściłam

Trzecia - z czasów szkoły średniej - poznała chłopaka, zakochała się i nie miała dla mnie czasu. To był moment, kiedy wszystkie koleżanki z naszej paczki miały kogoś, a ja się czułam mega samotna. Potem był między nami konflikt i do dziś bardzo żałuję utracenia tej przyjaźni...

Teraz mam dylemat na zakończeniem długoletniej przyjaźni, bo jestem już zmęczona wszystkim tym, co ostatnio odwala

Przyjaźń od dziecka, trwała jakieś 10 lat. Znalazła chłopaka i zaczęłyśmy spotykać się coraz rzadziej. Miała dla mnie coraz mniej czasu, bo liczył się chłopak (który swoją drogą niespecjalnie mnie lubił), a potem nowi znajomi. Zawsze zalatana, nie można było złapać z nią kontaktu. Potrafiła mi nie odpisywać całymi dniami, potem tygodniami, tłumacząc się że zapomniała, że obowiązki. Ale jednocześnie spędzała czas z innymi znajomymi, dla których jednak znajdywała czas. Naprawdę starałam się być wyrozumiała i wielokrotnie mówiłam jej, że rani mnie takim traktowaniem. Były obietnice poprawy, ale nic z nich nie wyszło. Ostatnie kilka lat próbowałyśmy to reanimować, ale zaczęłam dostrzegać że jesteśmy dwiema zupełnie różnymi osobami. Gdy się spotykałyśmy, ona siedziała w telefonie pisząc z innymi. Moje żarty już nie były śmieszne. Wspólny vibe gdzieś uleciał. To już nie była ta sama dziewczyna. W końcu po prostu się poddałam i przestałam inicjować kontakt. A ona już nie pisała. I tak oto dziewczyna, która była dla mnie jak siostra, była ogromną częścią mojego dzieciństwa, a nawet całego życia, która miała być kiedyś moją świadkową, jest mi obca. Nie widziałyśmy się od ponad czterech lat. Dalej za nią tęsknię.

pluszowydinozaurek pisze: ↑pn lip 06, 2026 5:24 pm Przyjaźń od dziecka, trwała jakieś 10 lat. Znalazła chłopaka i zaczęłyśmy spotykać się coraz rzadziej. Miała dla mnie coraz mniej czasu, bo liczył się chłopak (który swoją drogą niespecjalnie mnie lubił), a potem nowi znajomi. Zawsze zalatana, nie można było złapać z nią kontaktu. Potrafiła mi nie odpisywać całymi dniami, potem tygodniami, tłumacząc się że zapomniała, że obowiązki. Ale jednocześnie spędzała czas z innymi znajomymi, dla których jednak znajdywała czas. Naprawdę starałam się być wyrozumiała i wielokrotnie mówiłam jej, że rani mnie takim traktowaniem. Były obietnice poprawy, ale nic z nich nie wyszło. Ostatnie kilka lat próbowałyśmy to reanimować, ale zaczęłam dostrzegać że jesteśmy dwiema zupełnie różnymi osobami. Gdy się spotykałyśmy, ona siedziała w telefonie pisząc z innymi. Moje żarty już nie były śmieszne. Wspólny vibe gdzieś uleciał. To już nie była ta sama dziewczyna. W końcu po prostu się poddałam i przestałam inicjować kontakt. A ona już nie pisała. I tak oto dziewczyna, która była dla mnie jak siostra, była ogromną częścią mojego dzieciństwa, a nawet całego życia, która miała być kiedyś moją świadkową, jest mi obca. Nie widziałyśmy się od ponad czterech lat. Dalej za nią tęsknię.

Nic dzis smutniejszego nie przeczytam trzymaj się

iksde12345 pisze: ↑pn lip 06, 2026 11:06 pm Nic dzis smutniejszego nie przeczytam trzymaj się

Dziękuję 🩷 nie jest tak źle, mam sporo przyjaciół i dobrych znajomych wokół siebie, ale jednak więź z najlepszą przyjaciółką jest szczególna, a ja jestem sentymentalna

Hej jestem tu nowa. Mieszkam w Anglii i kiedys mialam przyjaciółke ktora na swoje nieszczęście poznala faceta z Pakistanu. Mają razem dziecko. Od tamtego momentu jej partner zaczął stosowac wobec niej przemoc, czego nie raz bylam swiadkiem slyszac jak wyzywa ja przez telefon i poniza. Wielokrotnie namawialam ja na rozstanie. Niestety bez skutecznie. Tego dnia, gdy nasza przyjazn się zakonczyla ona napisala do mnie spanikowana "ze mam dzwonic na policje,bo jej chlopak grozi,ze zabierze ich syna do rodzicow, a ja chcial pobic". Zrobilam to zadzwonilam na policje i gdy bylam w trakcie skladania zeznan i podawania jej danych, odlaczylam się i widzę wiadomosc "nie dzwon na policje, nic sie nie stało "
No zamurowalo mnie,kiedy juz bylo po fakcie. Na koniec tej akcji policja aresztowala jej ex, ale na drugi dzien go wypuscili bo moja ex kumpela zlozyla na posterunku zeznania"ze nic się nie stało ". Zrobiła ze mnie wariatke,ktora chce rozwalić jej związek i tak zakończyła się nasza przyjaźń. Od tamtej pory wiem tylko tyle,że wzięła z nim ślub i przeszła na Islam. Jej nie jest mi.szkoda,to jej świadomy wybór, że woli żyć z oprawca,a każdego kto próbuje jej pomóc łącznie z rodziną uważa za wrogow,ale najbardziej szkoda mi jej synka, który jest świadkiem tej przemocy

LiliaRose pisze: ↑wt lip 07, 2026 11:44 am Hej jestem tu nowa. Mieszkam w Anglii i kiedys mialam przyjaciółke ktora na swoje nieszczęście poznala faceta z Pakistanu. Mają razem dziecko. Od tamtego momentu jej partner zaczął stosowac wobec niej przemoc, czego nie raz bylam swiadkiem slyszac jak wyzywa ja przez telefon i poniza. Wielokrotnie namawialam ja na rozstanie. Niestety bez skutecznie. Tego dnia, gdy nasza przyjazn się zakonczyla ona napisala do mnie spanikowana "ze mam dzwonic na policje,bo jej chlopak grozi,ze zabierze ich syna do rodzicow, a ja chcial pobic". Zrobilam to zadzwonilam na policje i gdy bylam w trakcie skladania zeznan i podawania jej danych, odlaczylam się i widzę wiadomosc "nie dzwon na policje, nic sie nie stało "
No zamurowalo mnie,kiedy juz bylo po fakcie. Na koniec tej akcji policja aresztowala jej ex, ale na drugi dzien go wypuscili bo moja ex kumpela zlozyla na posterunku zeznania"ze nic się nie stało ". Zrobiła ze mnie wariatke,ktora chce rozwalić jej związek i tak zakończyła się nasza przyjaźń. Od tamtej pory wiem tylko tyle,że wzięła z nim ślub i przeszła na Islam. Jej nie jest mi.szkoda,to jej świadomy wybór, że woli żyć z oprawca,a każdego kto próbuje jej pomóc łącznie z rodziną uważa za wrogow,ale najbardziej szkoda mi jej synka, który jest świadkiem tej przemocy

Mam nadzieje, że zgłosiłaś do odpowiednich służb, że dziecko jest świadkiem przemocy i wychowuje się w patologicznym domu.

chleb_ze_smalcem pisze: ↑wt lip 07, 2026 1:53 pm Mam nadzieje, że zgłosiłaś do odpowiednich służb, że dziecko jest świadkiem przemocy i wychowuje się w patologicznym domu.

Tak zgłaszałam to dwa razy. Niestety za kazdym razem uchodzilo im to na sucho. Ja nie mam.dowodow na to oprocz swoich słów, a oni oboje przed opieką i policja udają szczęśliwa pare. Ale myślę,że kiedyś wpadną... widocznie moja ex kumpela kocha takie ekstremalne przeżycia, a,że wychowuje dziecko w patologii to jest naprawdę smutne

Miałam przyjaciółkę, nazwijmy ją Marlena, którą poznałam z racji tego, że w naszej paczce jeden chłopak był z nią w związku. Widywałyśmy się na początku co wakacje, bo oni mieszkali zagranicą, ale podczas tego tygodnia razem naprawdę byłyśmy jak zaginione siostry, jednak z uwagi na odległość nie utrzymywałyśmy na codzień kontaktów.
Wszystko zmieniło się, gdy oni wrócili do Polski i zamieszkali w tym samym mieście. W końcu ekipa była w komplecie, więc spotykaliśmy się często. Ja często ją odwiedzałam tak po prostu na kawę, bo mieszkałyśmy niedaleko siebie. Gdy nasz wspólny znajomy z paczki rozstał się z dziewczyną i po jakimś czasie związał się z inną, znaną nam przez jedną z dziewczyn z paczki, nazwijmy ją Kasia, zaczęło się robić dziwnie. Marlena zaczęła najeżdżać na Kasie, że wiesniara, że niech oni się rozstaną, że ona nie potrafi się zachować w towarzystwie. Zgadzałam się z nią, bo Kasia też mi nie przypadła do gustu, ale przecież to nie mi oceniać wybory życiowe innych ludzi, na wspólnych imprezach z nią po prostu nie rozmawiałam. Za to Marlena po każdym weekendzie, gdy mieliśmy do czynienia z Kasią, pisała do mnie o tym jak to Kasia gada głupoty i nie można jej słuchać. Zaczęłam obserwować potem coś innego - jestem emocjonalnym tamponem Marleny. Kłóci się z chłopakiem? Odzywa się. Chce ponarzekać na życie? Pisze do mnie. Nie inicjuje spotkań, jest dość bierna, to ja zabiegam o tę znajomość. Czara przelala się na urodzinach jednego kolegi z paczki, kiedy upiła się i mówi do Kasi „OMG KASIA JESTEŚ MOIM SPIRIT ANIMAL”. Ja oczy w słup, dosłownie tydzień wcześniej narzekała mi, jak to Kasia znowu ją wkurzyła swoim zachowaniem. Uznałam że naprawdę taka relacja mi nie jest potrzebna, bo byłam 100% przekonana, że skoro ona obgaduje kogoś, a potem się z nim spoufala, to ja jestem też na 100% obgadywana potem do kogoś innego.

Dafneeee12 pisze: ↑wt lip 21, 2026 11:17 pm Miałam przyjaciółkę, nazwijmy ją Marlena, którą poznałam z racji tego, że w naszej paczce jeden chłopak był z nią w związku. Widywałyśmy się na początku co wakacje, bo oni mieszkali zagranicą, ale podczas tego tygodnia razem naprawdę byłyśmy jak zaginione siostry, jednak z uwagi na odległość nie utrzymywałyśmy na codzień kontaktów.
Wszystko zmieniło się, gdy oni wrócili do Polski i zamieszkali w tym samym mieście. W końcu ekipa była w komplecie, więc spotykaliśmy się często. Ja często ją odwiedzałam tak po prostu na kawę, bo mieszkałyśmy niedaleko siebie. Gdy nasz wspólny znajomy z paczki rozstał się z dziewczyną i po jakimś czasie związał się z inną, znaną nam przez jedną z dziewczyn z paczki, nazwijmy ją Kasia, zaczęło się robić dziwnie. Marlena zaczęła najeżdżać na Kasie, że wiesniara, że niech oni się rozstaną, że ona nie potrafi się zachować w towarzystwie. Zgadzałam się z nią, bo Kasia też mi nie przypadła do gustu, ale przecież to nie mi oceniać wybory życiowe innych ludzi, na wspólnych imprezach z nią po prostu nie rozmawiałam. Za to Marlena po każdym weekendzie, gdy mieliśmy do czynienia z Kasią, pisała do mnie o tym jak to Kasia gada głupoty i nie można jej słuchać. Zaczęłam obserwować potem coś innego - jestem emocjonalnym tamponem Marleny. Kłóci się z chłopakiem? Odzywa się. Chce ponarzekać na życie? Pisze do mnie. Nie inicjuje spotkań, jest dość bierna, to ja zabiegam o tę znajomość. Czara przelala się na urodzinach jednego kolegi z paczki, kiedy upiła się i mówi do Kasi „OMG KASIA JESTEŚ MOIM SPIRIT ANIMAL”. Ja oczy w słup, dosłownie tydzień wcześniej narzekała mi, jak to Kasia znowu ją wkurzyła swoim zachowaniem. Uznałam że naprawdę taka relacja mi nie jest potrzebna, bo byłam 100% przekonana, że skoro ona obgaduje kogoś, a potem się z nim spoufala, to ja jestem też na 100% obgadywana potem do kogoś innego.

Pewnie do tej Kaśki gadała na ciebie. Takie są te żmijki.

chleb_ze_smalcem pisze: ↑śr lip 22, 2026 1:24 pm Pewnie do tej Kaśki gadała na ciebie. Takie są te żmijki.

No teraz są wielkimi psiapsi jak ja znikłam z orbity x D