Matko, jestem tyle na tym forum a praktycznie nie znam nicków użytkowników xD123wiosna123 pisze: ↑sob mar 21, 2026 3:08 pm Podziwiam czytanie nazw użytkowników ktorym odpowiadasz. Mi tylko zdarzyło sie zwrócić uwagę jak widzialam jakies zabawne zdjecie użytkownika. Nigdy nawet nie patrze komu odpowiadam bo w sumie vo to zmieni
Kiedys tak, teraz chyba już mniej.
Też tak mam. Albo np nie wiem czy wstyd, ale stresuje mnie wejście do lokalu/sklepu którego nie znam. Wstydzę się pytać potem czy coś jest, bo tego nie widzę i może pomyślą sobie ze jestem jakaś nie tego xDMissNobody66 pisze: ↑wt mar 31, 2026 4:03 pm Ja się wstydzę publicznie podchodzić do rzeczy których (jeszcze) nie potrafię obsłużyćnp. załóżmy że nie potraficie obsłużyć no nie wiem automatu na napoje to ja jestem osobą która z niego nie skorzysta chyba że nie będzie kompletnie nikogo w pobliżu i będę mogła w spokoju rozkminić co i jak do czego
No ale co to za problem spytać kogoś z obsługi gdzie jest toaleta xdchleb_ze_smalcem pisze: ↑śr kwie 01, 2026 12:14 pm Szukanie toalety w nowej restauracji czy barze to dla mnie taka rzecz. Zawsze mam w głowie, że będę chodzić i szukać jak głupia albo nie trafię i będę stać na środku zawstydzona. Czemu? Nie wiem. Nigdy nie zdarzyło mi się jeszcze tego nie ogarnąć a dalej jest to dla mnie niekomfortowe.
Bo tak pewnie jestJennifer pisze: ↑ndz kwie 05, 2026 3:10 pm W przypadku jakiejś niezobowiązującej rozmowy np. small talk w pracy, spotkana przypadkowo na ulicy długo niewidziana koleżanka, gdy w moją stronę pada pytanie typu co u ciebie słychać/jak minął weekend/wakacje, wstydzę się mówić coś więcej niż w porządku/dobrze. Jestem tu rozdarta, bo mam wrażenie, że jak właśnie udzielę krótkiej odpowiedzi, to ta osoba pomyśli, że nie chcę z nią rozmawiać. Natomiast gdy chcę powiedzieć coś więcej, to mam wrażenie że osoba pytająca z grzeczności zadała mi takie pytanie i wcale nie jest zainteresowana tym, co mam do powiedzenia. Zdarzyło mi się kilka razy opowiedzieć w dwóch, trzech zdaniach, że np. byłam w weekend na koncercie, było fajnie, podobało mi się, to miałam - może niesłuszne - wrażenie, że ta druga osoba ma totalnie w rzyci to, co mówię i jest tym znudzona.
Czasami wstyd mi przyznawać, że byłam w jakimś luksusowym miejscu, restauracji, hotelu, itd., bo mam wrażenie, że ktoś może pomyśleć, że się przechwalam. Będąc na wakacjach, gdy znajomi pytają, gdzie miałam nocleg, rzucam coś w stylu a wiecie, jakiś tam hotel niedaleko centrum i zmieniam temat.
i nie chodzi mi o przytyk konkretnie do Ciebie tylko bardzo często taki small talk nie jest wykonywany z faktycznej ciekawości tylko z grzeczności i im prędzej człowiek to zrozumie i zacznie miec wywalone tym lepiej i łatwiej, możesz na takie cos odpowiedzieć dosłownie cokolwiek (czy nawet wrecz to "a w porzadku a jak u ciebie") bo i tak nikt nie pomysli ze sie przechwalasz czy cos, bo i tak każdy również ma wywalone :D polecam takie podejście bo jest mega wyzwalające
mimo że bez problemu wpieprzę sama pół tortu.Mam dokładnie to samo, nienawidzę pytań typu "jak ci mija dzień" czy "co porabiałaś" bo nigdy nie wiem co odpowiedzieć. Pal licho jak faktycznie coś porabiałam, ale co mam odpowiadać w randomowy dzień? Że naczynia do zmywarki włożyłam, pranie zrobiłam albo zakupy w spożywczaku? Też mam wrażenie że nikt nie chce tego słuchać a ja mam do wyboru albo to, albo odpowiedzieć "nic" a wtedy czuje ze wychodzę na chamidło lub kogoś kto nie ma nic ciekawego do opowiedzeniaJennifer pisze: ↑ndz kwie 05, 2026 3:10 pm W przypadku jakiejś niezobowiązującej rozmowy np. small talk w pracy, spotkana przypadkowo na ulicy długo niewidziana koleżanka, gdy w moją stronę pada pytanie typu co u ciebie słychać/jak minął weekend/wakacje, wstydzę się mówić coś więcej niż w porządku/dobrze. Jestem tu rozdarta, bo mam wrażenie, że jak właśnie udzielę krótkiej odpowiedzi, to ta osoba pomyśli, że nie chcę z nią rozmawiać. Natomiast gdy chcę powiedzieć coś więcej, to mam wrażenie że osoba pytająca z grzeczności zadała mi takie pytanie i wcale nie jest zainteresowana tym, co mam do powiedzenia. Zdarzyło mi się kilka razy opowiedzieć w dwóch, trzech zdaniach, że np. byłam w weekend na koncercie, było fajnie, podobało mi się, to miałam - może niesłuszne - wrażenie, że ta druga osoba ma totalnie w rzyci to, co mówię i jest tym znudzona.
Czasami wstyd mi przyznawać, że byłam w jakimś luksusowym miejscu, restauracji, hotelu, itd., bo mam wrażenie, że ktoś może pomyśleć, że się przechwalam. Będąc na wakacjach, gdy znajomi pytają, gdzie miałam nocleg, rzucam coś w stylu a wiecie, jakiś tam hotel niedaleko centrum i zmieniam temat.
moja matka tak często powtarzała mi "powinno ci być za to wstyd" albo "wstyd mi za ciebie" że sama już nie wiem za co człowiek powinien się wstydzić a za co nie xdberry blast pisze: ↑wt mar 17, 2026 5:04 pm ale chyba mówi się to w sytuacji gdy się coś przeskrobie, skłamie, ukradnie.
a nie w sytuacji - no co Ty Jasiu?! kupiłeś papier toaletowy?! mójboże co ludzie pomyślą, że kupę robisz, wstydziłbyś się!111
To akurat sporo kobiet-millenialsów dotyczy
Też się zaliczam do tego grona i pamiętam, jak na wyjeździe w gronie znajomych koleżanki po zjedzeniu pół kajzerki mówiły jakie to one nie są pełne... Ja dla odmiany zawsze jadłam tyle, żeby się najeść. W efekcie nasłuchałam się lata temu od chłopaka (exa, żeby nie było), że przy ludziach powinnam mniej jeść, bo mu wstyd Nakładam sobie tyle, ile zjem i to, na co mam ochotę. Jeśli dostaję danie na talerzu np. podczas imprezy z obsługą kelnerską - zjadam to, na co mam ochotę. Zdarza mi się odmówić całego dania np. przystawki.ELLI3 pisze: ↑śr kwie 08, 2026 2:10 pm Pytanie głównie do osób którym rodzice powtarzali coś w stylu "trzeba zjeść wszystko z talerza, bo wstyd zostawiac", jak sobie radzicie zaproszeni w gości na obiad w momencie kiedy nie jesteście już głodni a na talerzu zostało?
Bo ja przez ten nacisk w dzieciństwie jestem przyzwyczajona na co dzień w dorosłym życiu do raczej "dziubania" obiadu, w stylu naloze sobie, zjem trochę i za 2-3h odgrzeje i dokończę. Wiadomo, w gościach tak nie zrobię. Zawsze mi głupio bo nigdy nie potrafię zjeść takiego obiadu u kogoś w całości i ciągle mam pytania w stylu "ale nie smakuje Ci??", a ja nie wiem jak wytłumaczyć że po prostu szybko czuje się zapchana bo zawsze jak próbowałam wyjaśniać to słyszałam "ojoj no ale to zwyczajna porcja, jesz jak wróbelek, nie można tak", a ja zwyczajnie nie potrafię inaczej jeść niż "na raty".
Ktoś ma jakieś tipy żeby gospodarzowi nie sprawiać przykrosci?
Bycie "najedzonym" to wbrew pozorom nie jest dobry stan, powinno sie jeść tyle zeby przestać czuć głód a wszystko ponad to to juz przejedzenie, ale nie w sensie ze to wstyd b9 nobody cares tylko trzeba po prostu obserwowac swoj organizm zeby nie miec pozniej problemow zdrowotnych z zoladkiem (i mowie to jako osoba otyła wiec zgodnie ze stereotypami niby jem mega duzo, a wlasnie (stety niestetyAlessa pisze: ↑śr kwie 08, 2026 2:11 pm To akurat sporo kobiet-millenialsów dotyczy
) mam mały zoladek i bardzo często czuje sie mega przejedzona)
nie wyobrażam sobie zjeść wszystkiego tylko dlatego, że ktoś mi nałożył. kiedyś ciotka nałożyła żołądki z ziemniakami. że się tam nie shaftałam to cud. zjadłam trochę ziemniaków i tylko tych czystych, co sosu nie dotykały.ELLI3 pisze: ↑śr kwie 08, 2026 2:10 pm Pytanie głównie do osób którym rodzice powtarzali coś w stylu "trzeba zjeść wszystko z talerza, bo wstyd zostawiac", jak sobie radzicie zaproszeni w gości na obiad w momencie kiedy nie jesteście już głodni a na talerzu zostało?
Bo ja przez ten nacisk w dzieciństwie jestem przyzwyczajona na co dzień w dorosłym życiu do raczej "dziubania" obiadu, w stylu naloze sobie, zjem trochę i za 2-3h odgrzeje i dokończę. Wiadomo, w gościach tak nie zrobię. Zawsze mi głupio bo nigdy nie potrafię zjeść takiego obiadu u kogoś w całości i ciągle mam pytania w stylu "ale nie smakuje Ci??", a ja nie wiem jak wytłumaczyć że po prostu szybko czuje się zapchana bo zawsze jak próbowałam wyjaśniać to słyszałam "ojoj no ale to zwyczajna porcja, jesz jak wróbelek, nie można tak", a ja zwyczajnie nie potrafię inaczej jeść niż "na raty".
Ktoś ma jakieś tipy żeby gospodarzowi nie sprawiać przykrosci?
O, to teżFikolMikol pisze: ↑sob kwie 11, 2026 8:47 pm Bardzo wstydzę się używać nowych sprzętów na siłowni, jakich nie znam.
Boję się że zrobię coś głupiego, spadnie mi coś na głowę, każdy będzie się gapił.
Albo po prostu że będę używać ze złą postawą, robiąc źle ćwiczenie i ktoś będzie się na mnie patrzeć i oceniać.
Całe życie byłam bardzo szczupła, takie mam geny plus fakt, że jestem mało odporna na stres a gdy się stresuję nie potrafię nic jeść. Z jakiegoś powodu moja waga była nie raz tematem poruszanym w gronie znajomych, a to, że mam anoreksję, a to, ze mam pasożyty, bo nikt normalny tak nie wygląda. A kiedy w czasie wyjścia ze znajomymi zjadłam całą zapiekankę, to był wielki bulwers ile ja potrafię zeżreć. Podobnie koleżanka że stancji raz zarzucała mi anoreksję, raz widząc mój obiad potrafiła komentować, że jak można tyle wpieprzać.Alessa pisze: ↑śr kwie 08, 2026 2:11 pm To akurat sporo kobiet-millenialsów dotyczy
Moja mama tak robi częstomallam pisze: ↑sob kwie 11, 2026 11:08 pm Mam wrazenie ze jakieś 99% z tych "wstydliwych rzeczy" ktore tutaj sa opisywane biorą sie z tego ze macie przeświadczenie ze wszyscy tylko was obserwują i oceniają (jakby nie mieli co robic) a mogę wam przysiąc ze dosłownie 99,9% osób ma wszystkich innych gdzieś i polecam przestawić sie na taki mindset :D zakładam ze wy tez raczej nie patrzycie i nie oceniacie po wszystkich kto co robi wiec skąd założenie ze inni wlasnie tak czynią :D czy wy jak np jesteście na mieście to tez obserwujecie kto jak jest ubrany, kto jak je, kto jak chodzi, cokolwiek? To czemu i inni mają was obserwować i oceniać:)
albo sąsiadki. Potem jest się obgadywanym na pół bloku. Teraz już staram się mieć to gdzieś ale no...Zgadzam się, że to najbardziej zależy od tego, kto i gdzie nas wychował. "Co ludzie pomyślą" to smutna rzeczywistość wieeeelu dzieciaków, no i potem mamy co mamy.
