Powody zakończenia waszych przyjaźni

Rzeka.chaosu pisze: ↑pt sty 23, 2026 6:08 pm Już ci pisałam, że nie pisałam do ciebie, odpisywałam zupełnie innej dziewczynie. I tak naprawdę zupełnie nie o to chodziło. Ja sama mam w rodzinie różne osoby, pisałam nawet na forum o tych trudnościach i jak sobie staram z tym radzić. Szkoda, że to nie jest widziane. Widziane jest jak napiszę, że stam się dobierać otoczenie tak, żeby się ludźmi nie dołować. Swoje doświadczenie mam i z tego to wynika.

Myślę, że 1. Nadinterpretujesz to, co piszę. Serio jak ty jeździsz po matkach czy matkach synów, to ja nie biorę tego do siebie, bo wiem, że to twoja opinia.

To jedno. A 2. to po prostu dziewczyny tu piszą o zawalonych przyjaźniach i żalach. Czasem serio lepiej szczerze napisać, że odrzucenie kogoś, bo x razy przyszedł z dzieckiem, to nie jest przyjacielskie zachowanie. To jest moje zdanie, sama utrzymałam przyjaźń i mogę komuś doradzić, żeby z takich powodów nie kończyć dobrych znajomiści, bo nie warto. A nie oceniem, bo nie znam detali znajomości. Mogę jedynie wypowiedzieć się o stosunku tych dziewczyn do ich dzieciatych koleżanek i tak zrobiłam.


Na pewno robię błąd, że na forum rozmawiam jak z ludźmi z mojego otoczenia. Rozmawiamy szczerze, często prowokacyjnie, żeby się jakoś stymulować do weryfikacji opinii. Ja takie rozmowy lubię i cenię, ale oczywiście zapominam, że są tu ludzie z różną wrażliwością. Psychologiem nie jestem.

Rzeka.chaosu pisze: ↑pt sty 23, 2026 8:37 am Jak to czytam, to bardzo się cieszę, że sama dostałam wsparcie od przyjaciólek, kiedy zostałam mamą. Jednej z nich mogę odwdzięczać się tym samym - czasem i poczekam na nią jak trzeba, czasem pojadę do niej pod miasto. Nasza znajomość pomimo macierzyństwa, odległości i nie tak częstych spotkań jest lepsza i mocniejsza niż była. Poznałyśmy się i w sukcesach i w troskach.

Nie krytykuję, ale po prostu doceniam dojrzałość osób, którymi się otaczam. Każdemu tego życzę.

waltherp99 pisze: ↑pt sty 23, 2026 8:36 pm Jako ta dzieciata koleżanka marzyłam o tym by wyjść z koleżankami sam na sam, bez dziecka. Życie jest przewrotne xdd

waltherp99 pisze: ↑pt sty 30, 2026 7:04 pm Ja już iskra nadziei na oddech, patrzę się na tą moją przyjaciółkę i widzę to zakłopotanie, jakoś tam się wymigała. Przykre to było, bo naprawdę mega wtedy tego potrzebowałam. Już nie mamy kontaktu, wyciszył się stopniowo od tamtego momentu ale ja też przestalam wtedy zabiegać.

PEONIA pisze: ↑pt sty 30, 2026 10:01 pm Ja Wam powiem, ze u mnie chyba najwięcej w życiu znajomosci kończyło się bo okazywało się, ze jestem sabotowana lub umyślnie ściągana w dół.
Serio, mogłabym książkę napisać o tym. Kilka totalnie na szybko z głowy.

1. Przyjaciółka ze szkoły średniej. Dorabiała sobie na imprezach jako hostessa czy na barze. Zapytałam czy nie szukają bo też bym dorobiła - obie byłyśmy z biednych domów. Nie szukają i nie biorą, ona tam jest tylko dlatego, ze to jakiś kolega ojca, ona pytała ale nie. Ok. Po czasie się okazało, ze szukali i potrzebowali i nawet ona była w to szukanie zaangażowana. Wyszło bo jej ojciec pytał czemu nie chciałam
2.. Spodobałam się koledze przyjaciółki i chciał zaprosić mnie na sylwestra na bal wydziałowy. Ona mu powiedziała, ze nie jestem zainteresowana (oczywiście nic mi nie mówiąc słowem) i wepchnęła swojego brata gimnazjalistę "skoro już jest miejsce". Przyjaciółka miała chłopaka i dziś jest jego żoną więc teoria, ze zrobiła to, bo on się jej podobał odpada.
3. Współlokatorka ze studiów. Miałyśmy podobny background życiowy, podobne cele i problemy więc bardzo się zżyłyśmy i rozumiałyśmy. No i pamietam do dziś jak starałam się o posade w firmie X i zwierzyłam się jej, że planuję poprosić o wynagrodzenie x złotych. Zaczęła mnie przekonywać, ze się odkleiłam nikt mi takiej kasy nie da, że zwariowałam. Nie posłuchałam. Pracę dostałam i kasę też. Zapomniałam o tym i ona najwyraźniej też bo inaczej by nie zrobiła tego co zaraz napisze (albo myślała, ze jestem aż tak głupia) . Jakiś rok pózniej ona pojechała do domu i zapomniała dokumentów które miała zabrać i zadzwoniła do mnie czy mogę jej zeskanować. No jasne, ze mogę. No i tam była jej umowa o pracę. I Tu zamarłam - słuchajcie okazało się, że w czasie gdy ona wmawiała mi, ze jestem odklejona i nikt mi tyle ona nie zapłaci zarabiała w podobnej firmie dużo więcej - aż myślałam, że zemdleje. Umyślnie mi wbijała do głowy głupoty bym zarabiała mniej niż ona. nie rozumiem czemu bo przecież ona pensji mi nie płaci.


I wiecie co mnie najbardziej boli - ze to są sytuacje gdzie ta druga osoba nie traciłaby nic i nic nie zyskała na tym. Bo jeszcze jak ktoś tak robi bo chce komuś coś zabrać, ma w tym interes dla siebie to nie popieram ale jakoś to rozumiem ale mam ogrom sytuacji gdzie nie rozumiem właściwie czemu to służyło. I nie jestem w stanie wytłumaczyć tego dlaczego tak jest.

waltherp99 pisze: ↑sob sty 31, 2026 7:51 pm Dokładnie tak, bo dlaczego mialabyś mieć lepiej niż oni. Jest typ ludzi, którzy nie znoszą jak komuś się powodzi. Gdy sama zaczęłam odnosić sukcesy zawodowe mniejsze lub większe to byłam obiektem docinek w towarzystwie, a nawet własna matka nazwała mnie zwykłą biurwą. Ja się cieszyłam, że wszystko idzie powoli do przodu, a potem słyszałam docinki typu "co tam u Pani Dyrektor?" "jak tam Pani Minister?". W środku aż się we mnie gotowało jak można być tak zgorzkniałym.

waltherp99 pisze: ↑sob sty 31, 2026 7:51 pm Dokładnie tak, bo dlaczego mialabyś mieć lepiej niż oni. Jest typ ludzi, którzy nie znoszą jak komuś się powodzi. Gdy sama zaczęłam odnosić sukcesy zawodowe mniejsze lub większe to byłam obiektem docinek w towarzystwie, a nawet własna matka nazwała mnie zwykłą biurwą. Ja się cieszyłam, że wszystko idzie powoli do przodu, a potem słyszałam docinki typu "co tam u Pani Dyrektor?" "jak tam Pani Minister?". W środku aż się we mnie gotowało jak można być tak zgorzkniałym.

Alessa pisze: ↑sob sty 31, 2026 9:55 pm Oj tak, sukces kończy wiele znajomości i przyjaźni. Nawet takich, wydawałoby się, na całe życie.

Alessa pisze: ↑sob sty 31, 2026 10:55 pm Mnie nie. Mam dwie bardzo bliskie koleżanki, takie mądre kobiety, które doradza i wesprą, ale nie ma tej bliskości, co w straconej relacji. Tylko, że ja już chyba tak się przejechałam, że granice w relacjach koleżeńskich uważam za pozytywne. Dla ex-przyjaciólki dość często byłam kołem ratunkowym, teraz moje relacje koleżeńskie są bardziej partnerskie, zrównoważone. Nikt nie oczekuje, że będę go ratować w kolejnych tarapatach. Z drugiej strony ja też nie miałabym takiej śmiałości, żeby te moje koleżanki prosić o pomoc w jakichś bardzo osobistych sprawach.

agrej pisze: ↑sob sty 31, 2026 11:36 pm U mnie podobnie. Generalnie rozmawiamy o osobistych sprawach, ale myślę, że każda zostawia pewne kwestie tylko dla siebie. Ten aspekt nie jest dla mnie problemem, szanuję to i podobnie jak Ty, uważam, że postawienie pewnych granic jest po prostu zdrowe. Bardziej doskwiera mi dystans, który jest wyczuwalny, a którego nie umiem przeskoczyć. Brakuje mi takiego luzu, np. żeby wspólnie pojechać gdzieś na babski wyjazd, dzielić pokój, spędzać czas na luzie, czuć w tym mega swobodę. Niestety w moich relacjach jest swego rodzaju rezerwa, takie hmmm ugrzecznienie… ale może to jeszcze przyjdzie z czasem… a może jednak trzeba trafić na „swojego” człowieka.

HeyJude pisze: ↑śr lut 04, 2026 2:59 pm Gdy najbliższa mi osoba z rodziny umierała w szpitalu, a ja się bałam i chciałam pogadać, to dostałam odpowiedź, że mój przyjaciel odezwie się "kiedyś tam", bo jakaś dziewczyna poznana przez neta go zablokowała. Nie zainteresował się w żaden sposób później. Nawet nie wie, że ta bliska mi osoba niestety umarła. Po kilkunastu latach znajomości, gdzie to on był priorytetem, a ja byłam osobą, która swoje problemy odkładała na bok, żeby omówić jego, to mi ręce opadły. Już dłużej nie chciałam się czuć ignorowana, dłużej już nie chciałam słuchać tych samych tłumaczeń. Żadne rozmowy nie pomogły, a wręcz upewniłam się w przekonaniu, że ta osoba nie chce pomocy, nie chce logicznego rozwiązania, nie chce być wsparciem dla kogoś innego. Bo jak mam słuchać, że to "za duże wymagania", gdy mówię, że fajnie byłoby, gdyby czasem zapytał co tam u mnie, to chyba nie było warto. Nie mam dużego żalu, życzę mu dobrze, ale nie chciałabym już dłużej kontynuować tej znajomości. I tak długo się starałam.

agrej pisze: ↑śr lut 04, 2026 6:21 pm Współczuję, że w tak trudnym dla Ciebie momencie, nie otrzymałaś wsparcia, na które zasługiwałaś . Przykra historia. Przynajmniej definitywnie mogłaś zweryfikować tą znajomość.

HeyJude pisze: ↑śr lut 04, 2026 2:59 pm Gdy najbliższa mi osoba z rodziny umierała w szpitalu, a ja się bałam i chciałam pogadać, to dostałam odpowiedź, że mój przyjaciel odezwie się "kiedyś tam", bo jakaś dziewczyna poznana przez neta go zablokowała. Nie zainteresował się w żaden sposób później. Nawet nie wie, że ta bliska mi osoba niestety umarła. Po kilkunastu latach znajomości, gdzie to on był priorytetem, a ja byłam osobą, która swoje problemy odkładała na bok, żeby omówić jego, to mi ręce opadły. Już dłużej nie chciałam się czuć ignorowana, dłużej już nie chciałam słuchać tych samych tłumaczeń. Żadne rozmowy nie pomogły, a wręcz upewniłam się w przekonaniu, że ta osoba nie chce pomocy, nie chce logicznego rozwiązania, nie chce być wsparciem dla kogoś innego. Bo jak mam słuchać, że to "za duże wymagania", gdy mówię, że fajnie byłoby, gdyby czasem zapytał co tam u mnie, to chyba nie było warto. Nie mam dużego żalu, życzę mu dobrze, ale nie chciałabym już dłużej kontynuować tej znajomości. I tak długo się starałam.

PEONIA pisze: ↑śr lut 04, 2026 7:15 pm Mnie samą też spotkała podobna syatucja do Twojej, nawet w tym wątku o tym pisałam, tylko ja zostałam całkiem olana, nawet nie uznała za stosowne jakkolwiek to wyjaśnić czy się wykręcić tylko mnie po prostu zghostowała...

FashFash pisze: ↑śr lut 04, 2026 7:38 pm Chciałam na to dać inną perspektywę: a dałaś tej osobie znać, że potrzebujesz pomocy/uwagi/obecności? Bo może ta osoba nie wie jak się zachować w tej sytuacji i dała Ci przestrzeń oraz przeżycie tego w ciszy?

PEONIA pisze: ↑śr lut 04, 2026 7:43 pm Tak jak opisałam w poście na drugiej stronie tego wątku - pisałam i dzwoniłam ale moje wiadomości zostały bez odpowiedzi. Co jeszcze powinnam była Twoim zdaniem zrobić by dać znać wystarczajaco?