wasze true crime

Robalka12090 pisze: ↑pt sty 16, 2026 5:26 pm Pięć lat temu wynajmowałam niewielką kawalerkę od starszej pani. Na początku wydawała się zupełnie niegroźna, wręcz budziła współczucie. Opowiadała, że jest samotna, bezdzietna, że po śmierci rodziców przeprowadziła się do ich mieszkania, a kawalerkę wynajmuje tylko po to, żeby mieć z czego żyć.
Czynsz płaciłam gotówką. Początkowo przychodziła po pieniądze osobiście, ale wizyty zawsze się przeciągały, bo potrafiła siedzieć kilka godzin, opowiadając w kółko te same historie. Z czasem zaczęło mnie to męczyć, więc ustaliłyśmy, że będę zostawiać pieniądze w kopercie w skrzynce na listy. Ona miała je odbierać tego samego dnia.

Żeby wejść na klatkę, trzeba było wpisać kod, a domofon w moim mieszkaniu wydawał charakterystyczny dźwięk. Dzięki temu zawsze wiedziałam, kiedy przychodzi. I właśnie wtedy zaczęło mnie coś niepokoić.
Kobieta pojawiała się o absurdalnych porach - drugiej, trzeciej w nocy. Czasem domofon dzwonił nawet wtedy, gdy żadnej koperty nie zostawiałam. Zaspana tłumaczyłam to sobie racjonalnie: może kody do drzwi są podobne, może ktoś się pomylił.

Mieszkanie było na ostatnim piętrze. Od klatki schodowej oddzielała je dodatkowa krata zamykana na klucz, zapewne dla bezpieczeństwa. Pewnej nocy siedziałam do późna nad magisterką, więc byłam w pełni przytomna, kiedy znów usłyszałam dźwięk domofonu. Tym razem nie zignorowałam go. Po kilku minutach poczułam dziwne wrażenie, że ktoś jest na piętrze. Podeszłam do drzwi i spojrzałam przez wizjer, myśląc, że to może sąsiad wracający z imprezy albo z nocnej zmiany.

Zobaczyłam ją. Stała przy kracie. Nieruchomo. Patrzyła w przestrzeń. Stała tak dobre trzydzieści minut. Potem po prostu wyszła.

Ta sytuacja powtórzyła się jeszcze kilka razy. Za każdym razem mój niepokój rósł. Zapytałam ją o to przy pierwszym osobistym spotkaniu, ale zaprzeczyła żeby to ona przychodziła. Później tłumaczyła to problemami ze snem i nocnymi spacerami dla zabicia czasu oraz że przychodzi w nocy do piwnicy posprzątać, a na piętro zagląda czy wszystko jest w porządku z mieszkaniem. Wydawało mi się to dziwne, ale wiele razy wcześniej wręcz maniakalnie wypytywała czy wszystko z mieszkaniem jest w porządku, więc machnęłam na to ręką. Pomyślałam, że może przychodzi do bloku licząc na to, że wpadnie na stare znajome i nie będzie czuć się tak samotnie w tej bezsenności.

W tym samym okresie zaczęłam nowy związek, więc postanowiłam wypowiedzieć mieszkanie i zamieszkać z partnerem. Właścicielka była wyraźnie smutna, ale lokalizacja była świetna. Byłam pewna, że szybko znajdzie nową najemczynię. Chcąc jej pomóc, wrzuciłam ogłoszenie na lokalne grupy. Odezwała się młoda dziewczyna, studentka. Podałam jej numer właścicielki, uprzedziłam o jej dziwnym zachowaniu i na tym temat się dla mnie zamknął. Cena mieszkania i lokalizacja były zbyt atrakcyjne, żeby ktokolwiek przejmował się dziwnymi nocnymi odwiedzinami tej kobiety.

Niecały rok później odebrałam telefon z policji. Powiedziano mi, że jestem wzywana na świadka w sprawie o morderstwo. Byłam przekonana, że to jakaś pomyłka. Na przesłuchaniu dowiedziałam się, że kilka dni wcześniej właścicielka weszła nocą do mieszkania i zabiła nożem tę dziewczynę. Później wyszło na jaw, że chorowała na schizofrenię. Że wbrew temu, co mówiła, miała córkę - ale córka bała się matki i rzadko ją odwiedzała. Biegli stwierdzili, że była to kwestia czasu jak kogoś zaatakuje w swoich epizodach manii.

Do dziś noszę w sobie poczucie winy. Że podałam tamtej dziewczynie numer telefonu. Że pomogłam w znalezieniu mieszkania. I ciągle wraca do mnie jedno pytanie, którego nie da się już sprawdzić: co by było, gdybym została tam dłużej?

Robalka12090 pisze: ↑pt sty 16, 2026 5:26 pm Pięć lat temu wynajmowałam niewielką kawalerkę od starszej pani. Na początku wydawała się zupełnie niegroźna, wręcz budziła współczucie. Opowiadała, że jest samotna, bezdzietna, że po śmierci rodziców przeprowadziła się do ich mieszkania, a kawalerkę wynajmuje tylko po to, żeby mieć z czego żyć.
Czynsz płaciłam gotówką. Początkowo przychodziła po pieniądze osobiście, ale wizyty zawsze się przeciągały, bo potrafiła siedzieć kilka godzin, opowiadając w kółko te same historie. Z czasem zaczęło mnie to męczyć, więc ustaliłyśmy, że będę zostawiać pieniądze w kopercie w skrzynce na listy. Ona miała je odbierać tego samego dnia.

Żeby wejść na klatkę, trzeba było wpisać kod, a domofon w moim mieszkaniu wydawał charakterystyczny dźwięk. Dzięki temu zawsze wiedziałam, kiedy przychodzi. I właśnie wtedy zaczęło mnie coś niepokoić.
Kobieta pojawiała się o absurdalnych porach - drugiej, trzeciej w nocy. Czasem domofon dzwonił nawet wtedy, gdy żadnej koperty nie zostawiałam. Zaspana tłumaczyłam to sobie racjonalnie: może kody do drzwi są podobne, może ktoś się pomylił.

Mieszkanie było na ostatnim piętrze. Od klatki schodowej oddzielała je dodatkowa krata zamykana na klucz, zapewne dla bezpieczeństwa. Pewnej nocy siedziałam do późna nad magisterką, więc byłam w pełni przytomna, kiedy znów usłyszałam dźwięk domofonu. Tym razem nie zignorowałam go. Po kilku minutach poczułam dziwne wrażenie, że ktoś jest na piętrze. Podeszłam do drzwi i spojrzałam przez wizjer, myśląc, że to może sąsiad wracający z imprezy albo z nocnej zmiany.

Zobaczyłam ją. Stała przy kracie. Nieruchomo. Patrzyła w przestrzeń. Stała tak dobre trzydzieści minut. Potem po prostu wyszła.

Ta sytuacja powtórzyła się jeszcze kilka razy. Za każdym razem mój niepokój rósł. Zapytałam ją o to przy pierwszym osobistym spotkaniu, ale zaprzeczyła żeby to ona przychodziła. Później tłumaczyła to problemami ze snem i nocnymi spacerami dla zabicia czasu oraz że przychodzi w nocy do piwnicy posprzątać, a na piętro zagląda czy wszystko jest w porządku z mieszkaniem. Wydawało mi się to dziwne, ale wiele razy wcześniej wręcz maniakalnie wypytywała czy wszystko z mieszkaniem jest w porządku, więc machnęłam na to ręką. Pomyślałam, że może przychodzi do bloku licząc na to, że wpadnie na stare znajome i nie będzie czuć się tak samotnie w tej bezsenności.

W tym samym okresie zaczęłam nowy związek, więc postanowiłam wypowiedzieć mieszkanie i zamieszkać z partnerem. Właścicielka była wyraźnie smutna, ale lokalizacja była świetna. Byłam pewna, że szybko znajdzie nową najemczynię. Chcąc jej pomóc, wrzuciłam ogłoszenie na lokalne grupy. Odezwała się młoda dziewczyna, studentka. Podałam jej numer właścicielki, uprzedziłam o jej dziwnym zachowaniu i na tym temat się dla mnie zamknął. Cena mieszkania i lokalizacja były zbyt atrakcyjne, żeby ktokolwiek przejmował się dziwnymi nocnymi odwiedzinami tej kobiety.

Niecały rok później odebrałam telefon z policji. Powiedziano mi, że jestem wzywana na świadka w sprawie o morderstwo. Byłam przekonana, że to jakaś pomyłka. Na przesłuchaniu dowiedziałam się, że kilka dni wcześniej właścicielka weszła nocą do mieszkania i zabiła nożem tę dziewczynę. Później wyszło na jaw, że chorowała na schizofrenię. Że wbrew temu, co mówiła, miała córkę - ale córka bała się matki i rzadko ją odwiedzała. Biegli stwierdzili, że była to kwestia czasu jak kogoś zaatakuje w swoich epizodach manii.

Do dziś noszę w sobie poczucie winy. Że podałam tamtej dziewczynie numer telefonu. Że pomogłam w znalezieniu mieszkania. I ciągle wraca do mnie jedno pytanie, którego nie da się już sprawdzić: co by było, gdybym została tam dłużej?

Robalka12090 pisze: ↑pt sty 16, 2026 5:26 pm Pięć lat temu wynajmowałam niewielką kawalerkę od starszej pani. Na początku wydawała się zupełnie niegroźna, wręcz budziła współczucie. Opowiadała, że jest samotna, bezdzietna, że po śmierci rodziców przeprowadziła się do ich mieszkania, a kawalerkę wynajmuje tylko po to, żeby mieć z czego żyć.
Czynsz płaciłam gotówką. Początkowo przychodziła po pieniądze osobiście, ale wizyty zawsze się przeciągały, bo potrafiła siedzieć kilka godzin, opowiadając w kółko te same historie. Z czasem zaczęło mnie to męczyć, więc ustaliłyśmy, że będę zostawiać pieniądze w kopercie w skrzynce na listy. Ona miała je odbierać tego samego dnia.

Żeby wejść na klatkę, trzeba było wpisać kod, a domofon w moim mieszkaniu wydawał charakterystyczny dźwięk. Dzięki temu zawsze wiedziałam, kiedy przychodzi. I właśnie wtedy zaczęło mnie coś niepokoić.
Kobieta pojawiała się o absurdalnych porach - drugiej, trzeciej w nocy. Czasem domofon dzwonił nawet wtedy, gdy żadnej koperty nie zostawiałam. Zaspana tłumaczyłam to sobie racjonalnie: może kody do drzwi są podobne, może ktoś się pomylił.

Mieszkanie było na ostatnim piętrze. Od klatki schodowej oddzielała je dodatkowa krata zamykana na klucz, zapewne dla bezpieczeństwa. Pewnej nocy siedziałam do późna nad magisterką, więc byłam w pełni przytomna, kiedy znów usłyszałam dźwięk domofonu. Tym razem nie zignorowałam go. Po kilku minutach poczułam dziwne wrażenie, że ktoś jest na piętrze. Podeszłam do drzwi i spojrzałam przez wizjer, myśląc, że to może sąsiad wracający z imprezy albo z nocnej zmiany.

Zobaczyłam ją. Stała przy kracie. Nieruchomo. Patrzyła w przestrzeń. Stała tak dobre trzydzieści minut. Potem po prostu wyszła.

Ta sytuacja powtórzyła się jeszcze kilka razy. Za każdym razem mój niepokój rósł. Zapytałam ją o to przy pierwszym osobistym spotkaniu, ale zaprzeczyła żeby to ona przychodziła. Później tłumaczyła to problemami ze snem i nocnymi spacerami dla zabicia czasu oraz że przychodzi w nocy do piwnicy posprzątać, a na piętro zagląda czy wszystko jest w porządku z mieszkaniem. Wydawało mi się to dziwne, ale wiele razy wcześniej wręcz maniakalnie wypytywała czy wszystko z mieszkaniem jest w porządku, więc machnęłam na to ręką. Pomyślałam, że może przychodzi do bloku licząc na to, że wpadnie na stare znajome i nie będzie czuć się tak samotnie w tej bezsenności.

W tym samym okresie zaczęłam nowy związek, więc postanowiłam wypowiedzieć mieszkanie i zamieszkać z partnerem. Właścicielka była wyraźnie smutna, ale lokalizacja była świetna. Byłam pewna, że szybko znajdzie nową najemczynię. Chcąc jej pomóc, wrzuciłam ogłoszenie na lokalne grupy. Odezwała się młoda dziewczyna, studentka. Podałam jej numer właścicielki, uprzedziłam o jej dziwnym zachowaniu i na tym temat się dla mnie zamknął. Cena mieszkania i lokalizacja były zbyt atrakcyjne, żeby ktokolwiek przejmował się dziwnymi nocnymi odwiedzinami tej kobiety.

Niecały rok później odebrałam telefon z policji. Powiedziano mi, że jestem wzywana na świadka w sprawie o morderstwo. Byłam przekonana, że to jakaś pomyłka. Na przesłuchaniu dowiedziałam się, że kilka dni wcześniej właścicielka weszła nocą do mieszkania i zabiła nożem tę dziewczynę. Później wyszło na jaw, że chorowała na schizofrenię. Że wbrew temu, co mówiła, miała córkę - ale córka bała się matki i rzadko ją odwiedzała. Biegli stwierdzili, że była to kwestia czasu jak kogoś zaatakuje w swoich epizodach manii.

Do dziś noszę w sobie poczucie winy. Że podałam tamtej dziewczynie numer telefonu. Że pomogłam w znalezieniu mieszkania. I ciągle wraca do mnie jedno pytanie, którego nie da się już sprawdzić: co by było, gdybym została tam dłużej?

annakozak123 pisze: ↑pt sty 16, 2026 5:48 pm Można gdzieś przeczytać o tym morderstwie?

PEONIA pisze: ↑pt sty 16, 2026 5:51 pm właśnie też szukam. Bo historia jest mocna i ma potencjał medialny, że aż dziw, że coś takiego przeszło bez echa. Z drugiej strony, z opisu autorki widać to chyba dotyczy dużego miasta a jakby media miały nadawać o każdym morderstwie w Warszawie czy Krakwie to by czasu nie starczyło

PEONIA pisze: ↑pt sty 16, 2026 5:46 pm O matko....

Historia jak z filmu.

Bron Boże nie mówię, ze jest fałszywa ale ciekawa jestem bo skoro weszła do mieszkania musiała mieć klucze i do kraty i do mieszkania. Nie zrobiła tego wcześniej tylko stała przed kratą. Ciekawe czemu. W sumie schizofrenia jest dziwna i może akurat wtedy tej przy dziewczynie się coś poprzestawiało jeszcze bardziej w głowie i zaatakowała.

Robalka12090 pisze: ↑pt sty 16, 2026 6:15 pm Zakładam, że miała dodatkowy komplet kluczy, bo w sumie każdy właściciel mieszkania które wynajmowałam
taki miał.

Też się zastanawiam do dzisiaj, czemu wcześniej stała pod kratą, a przynajmniej nie wchodziła do mieszkania, bo tego czy wcześniej zanim ją przyłapałam na tym staniu nie otwierała tej kraty.

Aruszka pisze: ↑pn sty 12, 2026 9:12 pm Historia nie moja, ale mojej około 30-letniej wtedy babci (gdzieś na przełomie lat 60. I 70.) Była na cmentarzu, przy którym kręcili się ekshibicjoniści. Trafiła na jednego z nich, który zaczął do niej machać (nie ręką). Babcia powiedziała, że nie ma się co chwalić taką krewetką, a chłop zdębiał i zwiał. Babcia mistrz i potwierdza to poruszony tutaj kiedyś wątek, że takie osoby czekają na zawstydzenie i speszenie drugiej osoby.

jaskana pisze: ↑wt sty 13, 2026 1:17 pm u mnie sąsiadka po zgłoszeniu ekshibicjonisty została wyśmiana przez policję, bo "hahaha pokazał pani pałę"

Robalka12090 pisze: ↑pt sty 16, 2026 5:26 pm Pięć lat temu wynajmowałam niewielką kawalerkę od starszej pani. Na początku wydawała się zupełnie niegroźna, wręcz budziła współczucie. Opowiadała, że jest samotna, bezdzietna, że po śmierci rodziców przeprowadziła się do ich mieszkania, a kawalerkę wynajmuje tylko po to, żeby mieć z czego żyć.
Czynsz płaciłam gotówką. Początkowo przychodziła po pieniądze osobiście, ale wizyty zawsze się przeciągały, bo potrafiła siedzieć kilka godzin, opowiadając w kółko te same historie. Z czasem zaczęło mnie to męczyć, więc ustaliłyśmy, że będę zostawiać pieniądze w kopercie w skrzynce na listy. Ona miała je odbierać tego samego dnia.

Żeby wejść na klatkę, trzeba było wpisać kod, a domofon w moim mieszkaniu wydawał charakterystyczny dźwięk. Dzięki temu zawsze wiedziałam, kiedy przychodzi. I właśnie wtedy zaczęło mnie coś niepokoić.
Kobieta pojawiała się o absurdalnych porach - drugiej, trzeciej w nocy. Czasem domofon dzwonił nawet wtedy, gdy żadnej koperty nie zostawiałam. Zaspana tłumaczyłam to sobie racjonalnie: może kody do drzwi są podobne, może ktoś się pomylił.

Mieszkanie było na ostatnim piętrze. Od klatki schodowej oddzielała je dodatkowa krata zamykana na klucz, zapewne dla bezpieczeństwa. Pewnej nocy siedziałam do późna nad magisterką, więc byłam w pełni przytomna, kiedy znów usłyszałam dźwięk domofonu. Tym razem nie zignorowałam go. Po kilku minutach poczułam dziwne wrażenie, że ktoś jest na piętrze. Podeszłam do drzwi i spojrzałam przez wizjer, myśląc, że to może sąsiad wracający z imprezy albo z nocnej zmiany.

Zobaczyłam ją. Stała przy kracie. Nieruchomo. Patrzyła w przestrzeń. Stała tak dobre trzydzieści minut. Potem po prostu wyszła.

Ta sytuacja powtórzyła się jeszcze kilka razy. Za każdym razem mój niepokój rósł. Zapytałam ją o to przy pierwszym osobistym spotkaniu, ale zaprzeczyła żeby to ona przychodziła. Później tłumaczyła to problemami ze snem i nocnymi spacerami dla zabicia czasu oraz że przychodzi w nocy do piwnicy posprzątać, a na piętro zagląda czy wszystko jest w porządku z mieszkaniem. Wydawało mi się to dziwne, ale wiele razy wcześniej wręcz maniakalnie wypytywała czy wszystko z mieszkaniem jest w porządku, więc machnęłam na to ręką. Pomyślałam, że może przychodzi do bloku licząc na to, że wpadnie na stare znajome i nie będzie czuć się tak samotnie w tej bezsenności.

W tym samym okresie zaczęłam nowy związek, więc postanowiłam wypowiedzieć mieszkanie i zamieszkać z partnerem. Właścicielka była wyraźnie smutna, ale lokalizacja była świetna. Byłam pewna, że szybko znajdzie nową najemczynię. Chcąc jej pomóc, wrzuciłam ogłoszenie na lokalne grupy. Odezwała się młoda dziewczyna, studentka. Podałam jej numer właścicielki, uprzedziłam o jej dziwnym zachowaniu i na tym temat się dla mnie zamknął. Cena mieszkania i lokalizacja były zbyt atrakcyjne, żeby ktokolwiek przejmował się dziwnymi nocnymi odwiedzinami tej kobiety.

Niecały rok później odebrałam telefon z policji. Powiedziano mi, że jestem wzywana na świadka w sprawie o morderstwo. Byłam przekonana, że to jakaś pomyłka. Na przesłuchaniu dowiedziałam się, że kilka dni wcześniej właścicielka weszła nocą do mieszkania i zabiła nożem tę dziewczynę. Później wyszło na jaw, że chorowała na schizofrenię. Że wbrew temu, co mówiła, miała córkę - ale córka bała się matki i rzadko ją odwiedzała. Biegli stwierdzili, że była to kwestia czasu jak kogoś zaatakuje w swoich epizodach manii.

Do dziś noszę w sobie poczucie winy. Że podałam tamtej dziewczynie numer telefonu. Że pomogłam w znalezieniu mieszkania. I ciągle wraca do mnie jedno pytanie, którego nie da się już sprawdzić: co by było, gdybym została tam dłużej?

Letsalwaysbe pisze: ↑sob sty 17, 2026 2:40 pm Ile razy ja miałam do czynienia z ekshibicjonista to chyba jakaś kumulacja. Pod kulem gdzie studiowałam kilkukrotnie nocą widziałam faceta co wiadomo co robił w aucie, też w innych miejscach, w innych miastach, haha. Ale to niegroźni zboczeńcy w większości, co jara ich że ktoś patrzy.

Kagami pisze: ↑sob sty 17, 2026 2:43 pm O ku*wa jakie ciary mnke przeszły... sa jakieś artykuły na ten temat??

Zosia22 pisze: ↑sob sty 17, 2026 4:38 pm Dziwne, ale nie ma nic. Przeszukałam cały internet i ani jednego artykułu. Mam wątpliwości co do tej historii.

Robalka12090 pisze: ↑pt sty 16, 2026 5:26 pm Pięć lat temu wynajmowałam niewielką kawalerkę od starszej pani. Na początku wydawała się zupełnie niegroźna, wręcz budziła współczucie. Opowiadała, że jest samotna, bezdzietna, że po śmierci rodziców przeprowadziła się do ich mieszkania, a kawalerkę wynajmuje tylko po to, żeby mieć z czego żyć.
Czynsz płaciłam gotówką. Początkowo przychodziła po pieniądze osobiście, ale wizyty zawsze się przeciągały, bo potrafiła siedzieć kilka godzin, opowiadając w kółko te same historie. Z czasem zaczęło mnie to męczyć, więc ustaliłyśmy, że będę zostawiać pieniądze w kopercie w skrzynce na listy. Ona miała je odbierać tego samego dnia.

Żeby wejść na klatkę, trzeba było wpisać kod, a domofon w moim mieszkaniu wydawał charakterystyczny dźwięk. Dzięki temu zawsze wiedziałam, kiedy przychodzi. I właśnie wtedy zaczęło mnie coś niepokoić.
Kobieta pojawiała się o absurdalnych porach - drugiej, trzeciej w nocy. Czasem domofon dzwonił nawet wtedy, gdy żadnej koperty nie zostawiałam. Zaspana tłumaczyłam to sobie racjonalnie: może kody do drzwi są podobne, może ktoś się pomylił.

Mieszkanie było na ostatnim piętrze. Od klatki schodowej oddzielała je dodatkowa krata zamykana na klucz, zapewne dla bezpieczeństwa. Pewnej nocy siedziałam do późna nad magisterką, więc byłam w pełni przytomna, kiedy znów usłyszałam dźwięk domofonu. Tym razem nie zignorowałam go. Po kilku minutach poczułam dziwne wrażenie, że ktoś jest na piętrze. Podeszłam do drzwi i spojrzałam przez wizjer, myśląc, że to może sąsiad wracający z imprezy albo z nocnej zmiany.

Zobaczyłam ją. Stała przy kracie. Nieruchomo. Patrzyła w przestrzeń. Stała tak dobre trzydzieści minut. Potem po prostu wyszła.

Ta sytuacja powtórzyła się jeszcze kilka razy. Za każdym razem mój niepokój rósł. Zapytałam ją o to przy pierwszym osobistym spotkaniu, ale zaprzeczyła żeby to ona przychodziła. Później tłumaczyła to problemami ze snem i nocnymi spacerami dla zabicia czasu oraz że przychodzi w nocy do piwnicy posprzątać, a na piętro zagląda czy wszystko jest w porządku z mieszkaniem. Wydawało mi się to dziwne, ale wiele razy wcześniej wręcz maniakalnie wypytywała czy wszystko z mieszkaniem jest w porządku, więc machnęłam na to ręką. Pomyślałam, że może przychodzi do bloku licząc na to, że wpadnie na stare znajome i nie będzie czuć się tak samotnie w tej bezsenności.

W tym samym okresie zaczęłam nowy związek, więc postanowiłam wypowiedzieć mieszkanie i zamieszkać z partnerem. Właścicielka była wyraźnie smutna, ale lokalizacja była świetna. Byłam pewna, że szybko znajdzie nową najemczynię. Chcąc jej pomóc, wrzuciłam ogłoszenie na lokalne grupy. Odezwała się młoda dziewczyna, studentka. Podałam jej numer właścicielki, uprzedziłam o jej dziwnym zachowaniu i na tym temat się dla mnie zamknął. Cena mieszkania i lokalizacja były zbyt atrakcyjne, żeby ktokolwiek przejmował się dziwnymi nocnymi odwiedzinami tej kobiety.

Niecały rok później odebrałam telefon z policji. Powiedziano mi, że jestem wzywana na świadka w sprawie o morderstwo. Byłam przekonana, że to jakaś pomyłka. Na przesłuchaniu dowiedziałam się, że kilka dni wcześniej właścicielka weszła nocą do mieszkania i zabiła nożem tę dziewczynę. Później wyszło na jaw, że chorowała na schizofrenię. Że wbrew temu, co mówiła, miała córkę - ale córka bała się matki i rzadko ją odwiedzała. Biegli stwierdzili, że była to kwestia czasu jak kogoś zaatakuje w swoich epizodach manii.

Do dziś noszę w sobie poczucie winy. Że podałam tamtej dziewczynie numer telefonu. Że pomogłam w znalezieniu mieszkania. I ciągle wraca do mnie jedno pytanie, którego nie da się już sprawdzić: co by było, gdybym została tam dłużej?

staratwoja pisze: ↑sob sty 17, 2026 9:53 pm Intuicja podpowiada mi, że taka sprawa byłaby bardzo głośna. Niepodawanie informacji do mediów aby zapobiec stygmatyzacji jakiegoś zaburzenia też nie brzmi jak zwyczajowy schemat działania policji

Lea88 pisze: ↑sob sty 17, 2026 10:23 pm Historia faktycznie wydaje się dość dziwna i straszna, że aż strach w nią uwierzyć. Natomiast, policja faktycznie tak postępuje, jeśli chodzi o choroby psychiczne. Fakt faktem, że media i tak dowiadują się o przypadkach śmierci, czy przestępstw i o nich pisza. Nich pisze, często dorabiając sobie do tego swoją historię. Moja firma współpracuje z władzami i prywatnymi właścicielami. Często w centralnych lokalizacjach ludzie postanawiają pożegnać się z życiem i zawsze jest to przedstawiane jako tragiczny wypadek.

Lea88 pisze: ↑sob sty 17, 2026 10:23 pm Historia faktycznie wydaje się dość dziwna i straszna, że aż strach w nią uwierzyć. Natomiast, policja faktycznie tak postępuje, jeśli chodzi o choroby psychiczne. Fakt faktem, że media i tak dowiadują się o przypadkach śmierci, czy przestępstw i o nich pisza. Nich pisze, często dorabiając sobie do tego swoją historię. Moja firma współpracuje z władzami i prywatnymi właścicielami. Często w centralnych lokalizacjach ludzie postanawiają pożegnać się z życiem i zawsze jest to przedstawiane jako tragiczny wypadek.

marysue pisze: ↑ndz sty 18, 2026 12:31 am GPT (XD) mówi to co w załączniku, a najpierw całkiem długo sama a potem dopiero z nim szukałam.
Oczywiście możemy się mylić, ale - a historia MOCNO mną wstrząsnęła - autorka zamilkła, więc chyba to porostu wymyślona rzecz. Nawet dzielnicy nie dostaliśmy, a na „lokalnych” stronach dzielnic jest niemalże każde zdarzenie.

Robalka12090 pisze: ↑pt sty 16, 2026 5:26 pm Pięć lat temu wynajmowałam niewielką kawalerkę od starszej pani. Na początku wydawała się zupełnie niegroźna, wręcz budziła współczucie. Opowiadała, że jest samotna, bezdzietna, że po śmierci rodziców przeprowadziła się do ich mieszkania, a kawalerkę wynajmuje tylko po to, żeby mieć z czego żyć.
Czynsz płaciłam gotówką. Początkowo przychodziła po pieniądze osobiście, ale wizyty zawsze się przeciągały, bo potrafiła siedzieć kilka godzin, opowiadając w kółko te same historie. Z czasem zaczęło mnie to męczyć, więc ustaliłyśmy, że będę zostawiać pieniądze w kopercie w skrzynce na listy. Ona miała je odbierać tego samego dnia.

Żeby wejść na klatkę, trzeba było wpisać kod, a domofon w moim mieszkaniu wydawał charakterystyczny dźwięk. Dzięki temu zawsze wiedziałam, kiedy przychodzi. I właśnie wtedy zaczęło mnie coś niepokoić.
Kobieta pojawiała się o absurdalnych porach - drugiej, trzeciej w nocy. Czasem domofon dzwonił nawet wtedy, gdy żadnej koperty nie zostawiałam. Zaspana tłumaczyłam to sobie racjonalnie: może kody do drzwi są podobne, może ktoś się pomylił.

Mieszkanie było na ostatnim piętrze. Od klatki schodowej oddzielała je dodatkowa krata zamykana na klucz, zapewne dla bezpieczeństwa. Pewnej nocy siedziałam do późna nad magisterką, więc byłam w pełni przytomna, kiedy znów usłyszałam dźwięk domofonu. Tym razem nie zignorowałam go. Po kilku minutach poczułam dziwne wrażenie, że ktoś jest na piętrze. Podeszłam do drzwi i spojrzałam przez wizjer, myśląc, że to może sąsiad wracający z imprezy albo z nocnej zmiany.

Zobaczyłam ją. Stała przy kracie. Nieruchomo. Patrzyła w przestrzeń. Stała tak dobre trzydzieści minut. Potem po prostu wyszła.

Ta sytuacja powtórzyła się jeszcze kilka razy. Za każdym razem mój niepokój rósł. Zapytałam ją o to przy pierwszym osobistym spotkaniu, ale zaprzeczyła żeby to ona przychodziła. Później tłumaczyła to problemami ze snem i nocnymi spacerami dla zabicia czasu oraz że przychodzi w nocy do piwnicy posprzątać, a na piętro zagląda czy wszystko jest w porządku z mieszkaniem. Wydawało mi się to dziwne, ale wiele razy wcześniej wręcz maniakalnie wypytywała czy wszystko z mieszkaniem jest w porządku, więc machnęłam na to ręką. Pomyślałam, że może przychodzi do bloku licząc na to, że wpadnie na stare znajome i nie będzie czuć się tak samotnie w tej bezsenności.

W tym samym okresie zaczęłam nowy związek, więc postanowiłam wypowiedzieć mieszkanie i zamieszkać z partnerem. Właścicielka była wyraźnie smutna, ale lokalizacja była świetna. Byłam pewna, że szybko znajdzie nową najemczynię. Chcąc jej pomóc, wrzuciłam ogłoszenie na lokalne grupy. Odezwała się młoda dziewczyna, studentka. Podałam jej numer właścicielki, uprzedziłam o jej dziwnym zachowaniu i na tym temat się dla mnie zamknął. Cena mieszkania i lokalizacja były zbyt atrakcyjne, żeby ktokolwiek przejmował się dziwnymi nocnymi odwiedzinami tej kobiety.

Niecały rok później odebrałam telefon z policji. Powiedziano mi, że jestem wzywana na świadka w sprawie o morderstwo. Byłam przekonana, że to jakaś pomyłka. Na przesłuchaniu dowiedziałam się, że kilka dni wcześniej właścicielka weszła nocą do mieszkania i zabiła nożem tę dziewczynę. Później wyszło na jaw, że chorowała na schizofrenię. Że wbrew temu, co mówiła, miała córkę - ale córka bała się matki i rzadko ją odwiedzała. Biegli stwierdzili, że była to kwestia czasu jak kogoś zaatakuje w swoich epizodach manii.

Do dziś noszę w sobie poczucie winy. Że podałam tamtej dziewczynie numer telefonu. Że pomogłam w znalezieniu mieszkania. I ciągle wraca do mnie jedno pytanie, którego nie da się już sprawdzić: co by było, gdybym została tam dłużej?