Wolontariat w hospicjum

Cześć, od jakiegoś czasu chodzi za mną taki pomysł, żeby zostać wolontariuszką w hospicjum. Być może wynika to z faktu że nigdy nie miałam dziadków, babcie poumierały jak byłam mała, dodatkowo moi rodzice też już nie żyją i chyba potrzebuję kontaktu ze "starymi ludźmi". Jednak jestem osobą z wysoką wrażliwością i nie wiem czy to mnie psychicznie nie rozwali, ale mam w sobie bardzo dużą potrzebę być potrzebną i przydatną światu. Czy jest tu ktoś kto robił coś takiego? Czy jest bardzo ciężki kawałek chleba? Czy można się troszkę uodpornić na krzywdę i cierpnie drugiego człowieka?

Też mi się wydawało, że mam taką potrzebę jak ty, więc lata temu poszłam na pielęgniarstwo. Ta przygoda skończyła się po roku, w dużej mierze dzięki praktykom w hospicjum. Jeśli chcesz kontaktu ze starszymi ludźmi to celowałabym raczej w miejsca typu dom spokojnej starości. W hospicjum większość ludzi nie będzie w stanie zamienić z tobą nawet słowa. Albo mają demencję albo są już po prostu wyłączeni i głównie stękają/jęczą/płaczą, jak cokolwiek przy nich robisz. Jak szłam kogoś umyć, to czułam się, jakbym się nad nim znęcała. To są osoby, którym jest potrzebna po prostu fachowa opieka i ulga w bólu na koniec życia. Większość z nich leży w pieluchach i mimo, że są zadbani w miarę możliwości to czuć to już po wejściu do budynku. Jeśli jesteś tak wrażliwa, jak mówisz, to ja bym zaczęła raczej od kontaktu ze starszymi w wersji "light". Na hospicjum naprawdę trzeba być gotowym.

Nie robiłam wolontariatu, ale ze względu na bliska osobę bywałam. Moim zdaniem wolontariat to bardzo potrzebne zajęcie. Ci ludzie chcą normalnych interakcji, chcą żartować, pogadać z kimś innym niż osoba, która zmienia im pieluchę czy robi zastrzyk lub równie chory sąsiad z łóżka obok. Widziałam, że pacjenci nieleżący grają w szachy, żartują z jakimś młodym personelem. Pytanie czy psychicznie dasz radę. Dla mnie te wizyty były trudne. Jak się pewnie domyślasz ci ludzie często odchodzą / zmieniają się. Nie pachnie tam ładnie, czasem ktoś krzyczy, czasem jest brudno, wiadomo.

Sama zastanawiałam się na wolontariatem w dziennych oazach dla dzieci z trudnych rodzin. To tzw. ogniska. Czasem są przy domach kultury. Pomaga się przy odrabianiu lekcji / nadrabianiu zaległości, organizuje zajęcia, warsztaty, itp.

Przez to że sporo czasu spędziłam w hospicjum z moim bliskim poznałam wspaniałych pracowników tego miejsca. Była też tam wieloletnia Pani wolontariuszka. Miała swoje stałe dni na wizyty w tygodniu. Przychodziła po prostu pogadać. I tak były osoby, które tego chciały. Do hospicjum trafia też mnóstwo osób samotnych, które czasem nawet nie powinny się tam tak szybko znaleźć. Czasem chcą rozmowy o czymś innym niż o codziennych lekach i pielęgnacji. Jeśli chodzi o psychikę- to trudne miejsce, zapach, widok, ludzie się zmieniają co chwilę, czasem są w agonii, czasem majaczą, czasem są agresywni jak mają objawy neurologiczne. Jeśli chcesz spróbować warto po prostu pytać u źródła czyli w konkretnym miejscu jaka jest procedura przyjmowania wolontariuszy. Dobrym miejscem jest też dom spokojnej starości czy inne tego typu miejsca. Tam jest wiele ludzi, którzy chcą porozmawiać a ich stan często jest lepszy, bardziej łagodny dla psychiki.