Spotkania z rodzinami z dziećmi

Echoidalia pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 2:47 pm Wszystko zaczyna się od dorosłych. Jeśli matka z ojcem nie umieją opanować dzieci, to, niestety, świadczy tylko o tych ludziach, że są niedojrzali i nieprzygotowani do tak odpowiedzialnej roli. Przykro mi, że tego doświadczacie, ale wyjście jest jedno: zero spotkań u was w domu albo co najwyżej spotkanie w miejscu publicznym, gdzie dorośli mogą zjeść przy stole, dzieci mają jakiś kącik zabaw/plac zabaw na terenie, ewentualnie jakieś animacje pod okiem doświadczonych pracowników.
Też mam wśród znajomych taka parę, która nie może ogarnąć kilkulatka. Ona pracuje w zawodzie pedagogicznym i chciałaby coś wymagać, ale mąż pajacuje z dzieckiem i o to też się kłócą. Przyszłam do nich na obiad, a synek łazi po kanapie, na której siedziałam w różne strony, przechodzi mi po kolanach, bo cały czas był w ruchu, wziął ketchup z lodówki i cała zawartość wywalił (przy radości ojca)na talerz bez potrzeby i wymieszał to z musztardą. Matka wściekła, bo to marnowanie produktów, ale nie mogła być ostra przy gościach. Jeden z zaproszonych mężczyzn to w ogóle raz przytrzymał, dzięki temu, że miał refleks, tego chłopca, bo tak wariował na kanapie, że upadłby na głowę.
Ojciec zabrał raz synka na spotkanie w galerii handlowej właśnie z tym mężczyzną - 'ratownikiem chłopca' (nasz wspólny bliski znajomy) i później mi ten mężczyzna opowiadał, co się działo. Nie dało się normalnie pogadać, bo mały w kółko chciał iść do różnych sklepów, wymuszał zabawki (nawet na poczcie będącej w tejże Galerii, bo były tam różne drobiazgi na sprzedaż). Rzucił się też na podłogę, bo tak mu się podobało i zaczął się drzeć oraz zwracać na siebie uwage. Znajomy skończył spotkanie, bo uznał, że w takich okolicznościach nie ma o czym w ogóle rozmawiać. Mały nie słuchał nikogo, za to jego ojciec słuchał jego i wykonywał jego polecenia, spełniał zachcianki. Masakra.
Raz spotkaliśmy się w naprawdę fajnej restauracji i w pewnym momencie,kiedy telefon małemu się znudził, zaczął biegać od stołu do kącika zabaw i z powrotem. Kelner zwrócił uwagę tym rodzicom,że chłopak stwarza zagrożenie dla kelnerów noszących szkła i ciężkie talerze - i tym samym dla siebie. To matka jeszcze się kłóciła z kelnerem,że co ona ma zrobić, przecież go nie przywiąże. Wstydziłam się za to też ja,choć to nie moja rodzina nawet.
Od tamtych sytuacji wiemy, że nieczęste spotkania mogą wchodzić w rachubę, ale zdecydowanie bez ich dziecka. Inaczej takie spotkanie przeradza się w walkę o uwagę, obawę, czy mały nie rozbije głowy, krzyk i zamieszanie i na koniec ulgę, kiedy już wracam do domu. To nie powinno tak wyglądać

Kufelpiwa pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 3:00 pm Tragedia, ja generalnie nie mam pretensji do dzieci. One są skutkiem wychowania czyjegoś. Szkoda tylko, że często jest tak, że wszystkim dookoła jest wstyd za czyjeś dzieci, a rodzice są tak jakby dumni i nie widzą problemu- bo ciągła wymówka dla nich to, że to tylko dzieci ;(

Echoidalia pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 3:12 pm Niestety. I dodam, że to wszystko kiedyś tym bardziej obróci się przeciwko rodzicom, bo dzieci będą coraz gorsze i później w ogóle bez szacunku do kogokolwiek. Brak konsekwencji w wychowaniu czy respektowania zasad, a nawet jeszcze bronienie pewnych zachowań ('bo dzieci tak mają') to prosta droga do kłótni, nerwów i przyjmowania w życiu sporo stresu przez te dzieci. Jasne, raz na jakiś czas może dzieciak coś zepsuć, wybić szybę piłka, ale wtedy wiemy, że to było niechcący, ma przeprosić i rodzic musi pokryć szkodę. Natomiast nagminne takie rzeczy tylko psują atmosferę, odstręczają od takich znajomych i przyprawiaja o bol glowy. I później nauczyciel ma sobie poradzić z trzodą od rana do prawie wieczora, bo rodzicom nie spieszy się, by odebrać latorośl o odpowiedniej porze z przedszkola czy świetlicy, bo sami chcą mieć spokój jak najdłużej na zakupy czy kawę na mieście.

Kufelpiwa pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 11:07 am Cześć mam pytanie na Wasz pogląd sytuacji.
Mam takich członków rodziny, którzy mają dwójkę dzieci w wieku szkolnym 1-3 podstawówki. Bardzo lubią u nas się gościć. Ich dzieci skaczą nam po kanapie, chodzą po stole - oni niby uwagę im zwracają ale te dzieci mają to w d… i robią ciągle to samo. Sama czasem zwrócę im uwagę by nie tupali bo pod nami mieszkają inni ludzie którym może to przeszkadzać - ja jestem taka, że szanuję innych i sama bym nie chciała by mi ktoś z sąsiadów tak życie uprzykrzał.
Od ich matki usłyszałam że przesadzam.
Często są też problemy z jedzeniem - cokolwiek nie przygotuje ciągle tym dzieciom coś nie pasuje - a to bułka z masłem nie taka, a to masło za mało maślane, a to że na stole nie ma płatków z mlekiem.
Zaglądają nam do lodówki i np pytają czy mogą zjeść jakiś jogurt - ja mówię, ze okej, ale niech zje ten jogurt. Dziecko mówi, że dobrze. W między czasie robię pizze i to dziecko pyta się mnie czy też będzie mogło zjeść tą pizzę. Ja, że oczywiście, ale niech zje najpierw jogurt bo ustaliliśmy, że może go wziąć, ale ma zjeść do końca. Niestety dziecko nie zjadło jogurtu i powiedziałam, że skoro nie może już jogurtu bo jest pełne to pizzy też nie będzie jadło bo jak się nie ma miejsca na jedną rzecz to na drugą też. Wjeżdża pizza na stół i pyta czy może pizzę - ja na to, tak jak zje jogurt- awantura - a mama mówi chodź dam Ci pizzę.
Zastanawiam się czy serio jest coś ze mną nie tak, czy się uwzięłam i jestem okropna, ale przestałam ich zapraszać i się odsunęłam bo czuję brak szacunku w moim własnym domu. Moje granice notorycznie są przekraczane.
Kolejna sprawa.
Czy to normalne że ktoś oferuje mi się że przyniesie mi ciasto jak przychodzi w gości i po wizycie przychodzi i mówi że zabiera je z powrotem?
Tak samo na wigilię, przyszli z ciastem zabrali, a potem mi wypomniano, że w ciąży dużo jem bo zjadłam 2 kawałki jakiegoś ciasta.
Zapraszają do siebie i mówią, że zrobili dużo jedzenia bo dużo jem, albo przy wszystkich, że dużo jem i ona by tyle nie zjadła (matka tych dzieci).
Mój mąż uważa, że przesadzam, że takie uwagi to nic złego, a zachowanie tych dzieci podsumowuje, że bez przesady to tylko dzieci i to normalne że czasem biegają po stole.

Dodam, że u innych zachowują się podobnie, łażą po kanapie za innych plecami, klepią po pupie ciocię i wujków, mojej córce kazały wąchać swoje stopy.

Raz teściowa zaprosila nas wszystkich na obiad do restauracji, oczywiście jedzenie dla dzieci, które sobie zamówiły było nie takie i ciągle coś nie pasuje- dostali na wynos to podrzucili nam te resztki i uciekli podsumowując, że jestem w ciąży i dużo jem to mam to zjeść.

Ich syn udawał że podstawia mi spluwę do głowy i strzela, a gdy zwróciłam mu uwagę, że to tak nie ładnie jego mama dla śmiechu zrobiła to samo.

Jestem z konserwatywnej rodziny i czasem mam bardziej surowy pogląd, ale no ja nie wiem czysto ze mną jest coś nie tak…

Waxap1 pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 2:54 pm Najgorszy sort człowieka ta bratowa - dzieci bez granic, ona też odhamowana, skoro pozwala tak się zachowywać dzieciom. Nie jesteś sztywna, w sumie podobny problem jak my mieliśmy tych znajomych, zwłaszcza w kwestii jedzenia oraz zachowania jak zwierzęta na wizytach. Później Ty ponosisz koszty - sprzątania, wyrzucania jedzenia, agresywnych zachowań i po spotkaniu czujesz się wyczerpana. O komentarzach odnośnie jedzenia, że ona to wprost mówi że zjadłaś dwa kawałki, to już jest dla mnie wyższy level bycia spierd*lonym trzeba mieć coś z głową, naprawdę.

Dobrze, że uciekłaś; jeśli resztę rodziny obgaduje, to Ciebie również, takim ludziom trzeba postawić mur obojętności, nie zapraszać, zachować polityczną poprawność. Cokolwiek byś jej nie powiedziała - że Ci przykro, że chciałabyś, żeby jej dzieci lepiej się w Twoim domu zachowywały, to ona by odwróciła kota ogonem, zrobiła z siebie ofiarę, wyciągnęłaby sytuacje z przeszłości kiedy to Twoje dzieci wg niej źle się zachowywały i czułabyś się jeszcze gorzej niż jakbyś tego nie powiedziała.

Trzymaj dystans, wszystko z Tobą ok

Echoidalia pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 2:47 pm Wszystko zaczyna się od dorosłych. Jeśli matka z ojcem nie umieją opanować dzieci, to, niestety, świadczy tylko o tych ludziach, że są niedojrzali i nieprzygotowani do tak odpowiedzialnej roli. Przykro mi, że tego doświadczacie, ale wyjście jest jedno: zero spotkań u was w domu albo co najwyżej spotkanie w miejscu publicznym, gdzie dorośli mogą zjeść przy stole, dzieci mają jakiś kącik zabaw/plac zabaw na terenie, ewentualnie jakieś animacje pod okiem doświadczonych pracowników.

Neoonna pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 6:11 pm Jak lubią się gościć to to ukróć.

Jeśli ktoś przynosi coś na imprezę a potem zabiera to ze sobą to jest absolutnym bucem i prostakiem. Absolutnie nie robi się czegoś takiego.
Musisz przestać tych ludzi zapraszać, nie wiem, czy to rodzina męża czy twoja, ale nie musisz ich przyjmować i skakać nad nimi i jeszcze znosić bandy niewychowanych bachorów. A jesli to rodzina męża i on nalega na wizyty - nie gotuj nie szykuj nic nie rób. Odechce mu się gości. Natomiast jeśli ważniejsza jest dla niego ta rodzina niż ty - zastanów się dokładnie czy jest ci potrzebny mąż który ciebie nie szanuje.

chleb_ze_smalcem pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 6:29 pm Tak, tylko, że później chodzą tacy zjebani rodzice z dziećmi które wariują w restauracji czy kawiarni i psują posiłek wszystkim wkoło. Bo niestety kelnerzy nie zwracają uwagi bo jeszcze rodzic wariat będzie miał pretensje i kelner skończy z kłopotami. Dla takich ludzi nie powinni być miejsca w strefie publicznej. Niestety jest to tolerowane z jakiegoś powodu.

Kufelpiwa pisze: ↑ndz wrz 27, 2026 6:58 pm No ja już ich dawno nie zapraszam, po co mam się czuć źle w swoim domu. A jak chcą wpaść mówię że ja chętnie wpadnę i temat się urywa

AKaBe93 pisze: ↑pt paź 02, 2026 5:53 pm O mój ulubiony temat, moja szwagier i szwagierka mają dzieci, spotkania z nimi u teściowej to istna mordęga. Dzieci przekrzykują dorosłych, ich rodzice oczywiście zero reakcji. Po obiedzie trzeba grać w gry dla dzieci, jak proponuję spacer i wychodzimy na niego z mężem to dziwne spojrzenia i oczekiwania ze wszystko ma być pod dyktando ich dzieci. Nie muszę mówić że przy stole nie spytają nawet co u nas, więc w sumie człowiek trochę nie wie co ze sobą robić oczywiscie dzieci ani się witają ani nie żegnają, wpadają jak do chlewu i wszystko jest ok. Jak przychodzimy do nich bezpośrednio to jest to samo - kinder ball. Maz akurat trzyma moją stronę i ograniczamy raczej wizyty do minimum. W moim domu zawsze imprezy to był mix, część czasu bawilo się z dziećmi a potem było „teraz dorośli chcą trochę porozmawiać” i tyle i każdy to szanowal. Tutaj mam wrażenie że powiedzenie czegoś takiego to byłby koniec świata