Mój przyszły mąż ma pretensje, że zaprosiłam na ślub przyjaciela (znamy się około 16 lat, z narzeczonym jestem 8). Z jednej strony staram się go zrozumieć, bo chodzi o to, że ten przyjaciel to nigdy nie był koj chłopak, ale jakaś tam romantyczna przeszłość mamy. A dokladnie 2 razy się całowaliśmy i raz jak mieliśmy po 20kilka lat doszło między nami do zbliżenia. Które bardzo szybko przerwaliśmy, uznaliśmy że to mega głupie i już kiedy nie wróciliśmy do jakiś relacji romantycznych. Ogólnie z tych czasów mamy paczkę przyjaciół. Już kontakt nie jest taki intensywny jak kiedyś, ale się lubimy. Z mężem z kolei planujemy ślub i wesele które jest już za tydzień. Wstępnie na liście gości nie było tego przyjaciela i części pączki. Było mi z tym źle, ale nie wyegzekwowałam tego od niego, był nieugięty. Dwa miesiące temu zmarł mój tato i od tych ludzi nieoczekiwanie dostałam duże wsparcie, byli na pogrzebie, kwiaty, msze… poczułam się bardzo zobowiązana i wdzięczna. Uznałam, że moje potrzeby też są ważne. Zakomunikowałam partnerowi, że nie wyobrażam sobie ich nie zaprosić więc wyszłam i zadzwoniłam z informacją o ślubie. W czerwcu byłam ich zaprosić - sama (on miał wyjazd, ale jeśli nawet nie to nie wiem czy by pojechał). Próbowałam go namówić, żeby spróbował się przekonać do niego, tyle lat….na samo zaproszenie się zgodził (przedstawiłam mu też argument które mówiła mi terapeutka, jestem w terapii). Miałam wrażenie że to do niego trafiło, do czasu potwierdzeń… ten kolega powiedział, że będzie sam, jego żona nie może. No i jestem w potrzasku partner mówi, że ten ślub to będzie dla niego dyskomfort teraz i okropne przeżycie. Abym nie miała za złe jak będzie wycofany wobec mnie, na naszym ślubie.
jest mi bardzo przykro, mam poczucie winy dodatkowo jednocześnie jednak uważając, że ja nic zlegonjie zrobiłam jak jestem w nim zwiazku, a też miałam jakies swoje przekonania na ten temat (ogólne zaproszeń). Nie umiem teraz zadziwić do kumpla i mu powiedzieć, aby jednak nie przychodził, po prostu przez usta chyba to mi to nie przejdzie, niezależnie komu bym to miała powiedzieć. Ja jestem na skraju wyczerpania, w nocy mam ataki paniki. Ogólnie tragedia, za tydzień ślub… nawet nie wiem po co to piszę, wstydzę się z tego zwierzyć komukolwiek.
Temat dotyczy faceta, z którym dziewczyna trzyma się blisko i z którym miała w przeszłości zbliżenie... To całkowicie inna sytuacja niż kolega z pracy na stołówce 
Facet ma pełne prawo do opisanych uczuć w tej sytuacji
Ja, tylko miałam na myśli to, żeby Twój facet bardziej popracował nad swoją pewnością siebie i był bardziej stabilny w podejmowaniu decyzji, bo no nie ukrywam tutaj słabo wyszło z zaproszeniem, ale teraz to nie ma największego znaczenia. Powodzenia! 
