![Obrazek]()
Przedstawiam kolaż, który sporządziłam. Na fotografii nr 1 szeptucha w kadrze z filmu – i już na tym etapie pojawia się pewna dysonansowa osobliwość: wizerunek ten pozostaje praktycznie nieprzystawalny do jej zdjęć pozowanych. Szczególnie uderzająca jest odmienność w obrębie oczu – zamiast znanych ze zdjęć bardziej „otwartych”, młodzieńczych, lekko skośnych, mamy tu oczy wyraźnie opadające, łezkowate, skierowane ku dołowi na zewnątrz, co zasadniczo zmienia odbiór całej twarzy. Nos też ma zupełnie inny kształt.
Zdjęcia środkowe stanowią materiał wyraźnie poddany ingerencji. Niezależnie jednak od stopnia cyfrowej obróbki, należy przyznać, że Wiola może pochwalić się ponadprzeciętnie dobrą, zwłaszcza jak na swój wiek, sylwetką. Cała reszta efektu wydaje się już konsekwencją dość przewidywalnego zestawu środków: długie, jasne włosy o jednoznacznie młodzieżowej konotacji, młodzieżowa, "współczesna" garderoba oraz wsparcie aplikacji pokroju FaceApp.
Ona po prostu unika estetyki właściwej dla kobiet w jej wieku - nie nosi ubrań o "dojrzałym" charakterze ani takich fryzur. Dla celów porównawczych zdecydowałam się więc na zabieg odwrotny: po prawej stronie przedstawiłam ją w stylizacji odpowiadającej temu, co zwyczajowo noszą kobiety w jej przedziale wiekowym - w bardziej powściągliwym stroju oraz krótkiej, siwawej fryzurze. Efekt tej, skądinąd niewielkiej, ingerencji jest taki, że nagle znika cała aura "ponadczasowej dziewczęcości", ustępując miejsca wizerunkowi całkowicie typowemu, niemal anonimowemu — jakby wystarczyło odjąć kilka wizualnych atrybutów, by narracja o wieku uległa natychmiastowemu uporządkowaniu.
Otrzymujemy obraz kobiety, która bez trudu wpisuje się w wizualny stereotyp 50+.
Trudno oprzeć się wrażeniu, że to nie tyle "cudowna młodość", ile raczej konsekwentnie dobrane atrybuty wizualne - fryzura, ubiór, stylizacja -konstruują narrację o wieku i atrakcyjności, której wiarygodność bywa, delikatnie rzecz ujmując, wysoce umowna.
