Podejście ludzi do siebie nawzajem w dzisiejszych czasach

Magda0888 pisze: ↑czw kwie 23, 2026 7:55 am Ja Ci też może dodam coś od siebie, z własnego doświadczenia.
Zawsze byłam bardzo wrażliwa, zaangażowana w relacje, hm, nazwijmy to na tamte czasy przyjacielskimi i tak w ogóle a priori ufałam ludziom, bo nie leżało w mojej naturze bycie podejrzliwą co do złych intencji- cóż, prawdą jest, że mierzy się ludzi własną miarą. Nie miałam też w życiu prywatnym zbyt wielu ludzi, bo jeżeli stawiasz na jakość relacji, to mając 30 znajomych tak naprawdę nikomu nie poświęcisz wystarczającej uwagi.
Nie chcę siebie kreować tutaj na świętą, ale mnie ludzie bardziej potrzebni byli do rozmowy, podobnego przeżywania pewnych rzeczy, analogicznego do mojego postrzegania świata. Sama wiesz, że naprawdę bardzo trudno znaleźć kogoś z kim rozumiesz się w pół słowa. W tych moich relacjach raczej mało było interesowności materialnej, ale...potraciłam tych ludzi, których również znałam po 20 lat w bardzo głupi i dziwny, dla mnie kompletnie niezrozumiały, sposób. Podam przykłady. Kolega, z którym przysłowiową beczkę soli zjadłam. Widział mnie w przeróżnych sytuacjach życiowych, a ja jego. Spędzaliśmy czas na milczeniu, gadaniu, piciu, płaczu, śmianiu się, na rowerze w bagnach, na urlopie, gdzie przypadło nam spać w jednym łóżku i to bez żadnych podtekstów. To był przyjaciel. Jak się wszystko skończyło? Bez słowa z jego strony. Poznał swoją obecną żonę, opowiedział mi o niej, powiedział kiedy bierze ślub i to była moja ostatnia rozmowa z nim. Nigdy nie zadzwonił, nie wysłał smsa na urodziny. Po prostu wywalił mnie z życia. Kolejna bliska osoba, nie aż tak bliska, stopniowo się odsuwała właśnie w momencie, gdy poznała swojego obecnie już męża. Następny kumpel z dzieciństwa, studiów, młodości- też taki do tańca i do różańca przestał się do mnie odzywać, pisać, dzwonić, gdy to ja poznałam 10 lat temu mojego obecnego faceta. Nie kumam, byliśmy znajomymi, nie parą. Takich sytuacji na przestrzeni lat było mnóstwo. Skończyłam z wdawaniem się w relacje, gdzie daję kawał siebie, swojego serca, czasu, emocji, dobrej energii i nagle ,,cięcie''. Nie ma mnie dla kogoś, gdy ten ktoś naprawdę był ważną częścią mojego życia. Teraz nie mam potrzeby poznawania ludzi i wikłania się w jakiekolwiek prywatne koterie w stylu: umówmy się na kawę, przyjdź na wino, pojedźmy połazić po górach. Mam fajnych ludzi w pracy. Gadamy, żartujemy, czasami coś z życia prywatnego sobie opowiemy i tyle. Wychodzę do domu, mówię cześć i koniec. W ogóle nie jestem egoistką, ani egocentryczką. Wręcz większą przyjemność sprawia mi dawanie i dbanie o kogoś, ale skupię się raczej na sobie i właśnie tak teraz żyję. Czytam, biegam, słucham podcastów, oglądam filmy, łażę po górach, jak mam ochotę na wino, to je sobie kupuje i wypijam kieliszek. Ciasto też kupuję po to, bo mam na nie ochotę, a nie bo ktoś mnie odwiedzi. Pomijając partnera, jak mam ochotę z kimś pogadać, to zawsze ktoś też biega, albo jeździ na rowerze i już jest człowiek z tematem do rozmowy. Ludzie w życiu są bardzo ważni, ale nie za wszelką cenę, a już absolutnie nie tacy w towarzystwie których czujesz się źle i jakby Ci ktoś całą dobrą energię odbierał.

mariaow pisze: ↑czw kwie 23, 2026 10:49 am Rozumiem Twój punkt widzenia, ale zrozum też tego przyjaciela. Jego żona raczej nie będzie chciała (lub on, bo może czuje jakby robił coś nie tak), żeby utrzymywał bliskie przyjacielskie kontakty z dziewczyną z którą sypiał w jednym łóżku (nawet jeśli bez podtekstów). Po prostu przyszedł moment, kiedy ktoś inny w jego życiu stał się ważniejszy i rozumiem Twoje zranienie, ale akurat w relacjach damsko-męskich (przyjaźniach) to częste.

Magda0888 pisze: ↑czw kwie 23, 2026 7:55 am Ja Ci też może dodam coś od siebie, z własnego doświadczenia.
Zawsze byłam bardzo wrażliwa, zaangażowana w relacje, hm, nazwijmy to na tamte czasy przyjacielskimi i tak w ogóle a priori ufałam ludziom, bo nie leżało w mojej naturze bycie podejrzliwą co do złych intencji- cóż, prawdą jest, że mierzy się ludzi własną miarą. Nie miałam też w życiu prywatnym zbyt wielu ludzi, bo jeżeli stawiasz na jakość relacji, to mając 30 znajomych tak naprawdę nikomu nie poświęcisz wystarczającej uwagi.
Nie chcę siebie kreować tutaj na świętą, ale mnie ludzie bardziej potrzebni byli do rozmowy, podobnego przeżywania pewnych rzeczy, analogicznego do mojego postrzegania świata. Sama wiesz, że naprawdę bardzo trudno znaleźć kogoś z kim rozumiesz się w pół słowa. W tych moich relacjach raczej mało było interesowności materialnej, ale...potraciłam tych ludzi, których również znałam po 20 lat w bardzo głupi i dziwny, dla mnie kompletnie niezrozumiały, sposób. Podam przykłady. Kolega, z którym przysłowiową beczkę soli zjadłam. Widział mnie w przeróżnych sytuacjach życiowych, a ja jego. Spędzaliśmy czas na milczeniu, gadaniu, piciu, płaczu, śmianiu się, na rowerze w bagnach, na urlopie, gdzie przypadło nam spać w jednym łóżku i to bez żadnych podtekstów. To był przyjaciel. Jak się wszystko skończyło? Bez słowa z jego strony. Poznał swoją obecną żonę, opowiedział mi o niej, powiedział kiedy bierze ślub i to była moja ostatnia rozmowa z nim. Nigdy nie zadzwonił, nie wysłał smsa na urodziny. Po prostu wywalił mnie z życia. Kolejna bliska osoba, nie aż tak bliska, stopniowo się odsuwała właśnie w momencie, gdy poznała swojego obecnie już męża. Następny kumpel z dzieciństwa, studiów, młodości- też taki do tańca i do różańca przestał się do mnie odzywać, pisać, dzwonić, gdy to ja poznałam 10 lat temu mojego obecnego faceta. Nie kumam, byliśmy znajomymi, nie parą. Takich sytuacji na przestrzeni lat było mnóstwo. Skończyłam z wdawaniem się w relacje, gdzie daję kawał siebie, swojego serca, czasu, emocji, dobrej energii i nagle ,,cięcie''. Nie ma mnie dla kogoś, gdy ten ktoś naprawdę był ważną częścią mojego życia. Teraz nie mam potrzeby poznawania ludzi i wikłania się w jakiekolwiek prywatne koterie w stylu: umówmy się na kawę, przyjdź na wino, pojedźmy połazić po górach. Mam fajnych ludzi w pracy. Gadamy, żartujemy, czasami coś z życia prywatnego sobie opowiemy i tyle. Wychodzę do domu, mówię cześć i koniec. W ogóle nie jestem egoistką, ani egocentryczką. Wręcz większą przyjemność sprawia mi dawanie i dbanie o kogoś, ale skupię się raczej na sobie i właśnie tak teraz żyję. Czytam, biegam, słucham podcastów, oglądam filmy, łażę po górach, jak mam ochotę na wino, to je sobie kupuje i wypijam kieliszek. Ciasto też kupuję po to, bo mam na nie ochotę, a nie bo ktoś mnie odwiedzi. Pomijając partnera, jak mam ochotę z kimś pogadać, to zawsze ktoś też biega, albo jeździ na rowerze i już jest człowiek z tematem do rozmowy. Ludzie w życiu są bardzo ważni, ale nie za wszelką cenę, a już absolutnie nie tacy w towarzystwie których czujesz się źle i jakby Ci ktoś całą dobrą energię odbierał.

Magda0888 pisze: ↑czw kwie 23, 2026 7:55 am Ja Ci też może dodam coś od siebie, z własnego doświadczenia.
Zawsze byłam bardzo wrażliwa, zaangażowana w relacje, hm, nazwijmy to na tamte czasy przyjacielskimi i tak w ogóle a priori ufałam ludziom, bo nie leżało w mojej naturze bycie podejrzliwą co do złych intencji- cóż, prawdą jest, że mierzy się ludzi własną miarą. Nie miałam też w życiu prywatnym zbyt wielu ludzi, bo jeżeli stawiasz na jakość relacji, to mając 30 znajomych tak naprawdę nikomu nie poświęcisz wystarczającej uwagi.
Nie chcę siebie kreować tutaj na świętą, ale mnie ludzie bardziej potrzebni byli do rozmowy, podobnego przeżywania pewnych rzeczy, analogicznego do mojego postrzegania świata. Sama wiesz, że naprawdę bardzo trudno znaleźć kogoś z kim rozumiesz się w pół słowa. W tych moich relacjach raczej mało było interesowności materialnej, ale...potraciłam tych ludzi, których również znałam po 20 lat w bardzo głupi i dziwny, dla mnie kompletnie niezrozumiały, sposób. Podam przykłady. Kolega, z którym przysłowiową beczkę soli zjadłam. Widział mnie w przeróżnych sytuacjach życiowych, a ja jego. Spędzaliśmy czas na milczeniu, gadaniu, piciu, płaczu, śmianiu się, na rowerze w bagnach, na urlopie, gdzie przypadło nam spać w jednym łóżku i to bez żadnych podtekstów. To był przyjaciel. Jak się wszystko skończyło? Bez słowa z jego strony. Poznał swoją obecną żonę, opowiedział mi o niej, powiedział kiedy bierze ślub i to była moja ostatnia rozmowa z nim. Nigdy nie zadzwonił, nie wysłał smsa na urodziny. Po prostu wywalił mnie z życia.

Meduza pisze: ↑czw kwie 23, 2026 5:39 pm Bardzo się utożsamiam z tym co piszesz. Sama przeżyłam multum takich rozczarowań ludźmi, łącznie z podobną historią jaką odpisujesz z kolegą. Miałam też np. fajną paczkę koleżanek w LO, po maturze spotkałyśmy się wszystkie raz. Później cisza, łącznie z usunięciem mnie z IG, nie odpisywaniem (nie tylko do mnie). Uderza mnie to, bo uważam że utrzymanie koleżeństwa nie jest jakieś ultra trudne - wysłanie życzeń na urodziny, wysłanie głupiego mema, spotkanie na dwie godziny raz na pół roku w grupie. Dlatego dziwi mnie czemu ludzie tego kompletnie nie chcą.
Więc to co piszesz jest mi bliskie. Też sama sobie spędzam czas i umiem go zagospodarować, ale jednak z tą różnicą że mi ludzi brakuje. Często myślę jak fajnie byłoby kogoś zaprosić na kawę do siebie, na grilla (z tym że ja pracuję zdalnie, wiec tego kontaktu z ludźmi prawie nie mam).
Także mocno odnajduje się w tym temacie. Zauważam bardzo dziwne zmiany w ludziach, już pomijając przyjaźnie to nawet sąsiedzi czasem nie odpowiadają dzień dobry, usługodawcy kompletnie mają cię gdzieś (dajmy na to umawiają się i przyjeżdżają o której chcą), podobno randkowaniu też nie jest w tych czasach super łatwe.

Rachell88 pisze: ↑czw kwie 23, 2026 11:37 pm Właśnie o to o czym piszesz mi chodzi....o kontakt z ludźmi, o utrzymanie relacji z obu stron, o czystej bezinteresownosci. Czytam Wasze odpowiedzi na moj post i przede wszystkim przewija sie określenie, zeby nie napierać na siłę, aby zostawić to i isc dalej..... na ta chwilę ciezko mi to sobie wyobrazić. Moze podpowiecie mi jak do tego doszliście? Bo ja na ta chwile mam tak, ze piecze mnie w klacie, jest mi w ch... smutno, dochodzę do wniosków (nigdy tak nie mialam, bo ufam badz ufałam ludziom), ze kazdy chce mnie przerobić, ze mówiąc do mnie jakies informacje, z gory zakładam, ze to kłamstwo i obłuda. Wy odcielyscie sie od nic nie dających relacji tak z dnia na dzien czy malymi kroczkami przez np coraz mniejszy kontakt?

Rachell88 pisze: ↑czw kwie 23, 2026 11:37 pm Właśnie o to o czym piszesz mi chodzi....o kontakt z ludźmi, o utrzymanie relacji z obu stron, o czystej bezinteresownosci. Czytam Wasze odpowiedzi na moj post i przede wszystkim przewija sie określenie, zeby nie napierać na siłę, aby zostawić to i isc dalej..... na ta chwilę ciezko mi to sobie wyobrazić. Moze podpowiecie mi jak do tego doszliście? Bo ja na ta chwile mam tak, ze piecze mnie w klacie, jest mi w ch... smutno, dochodzę do wniosków (nigdy tak nie mialam, bo ufam badz ufałam ludziom), ze kazdy chce mnie przerobić, ze mówiąc do mnie jakies informacje, z gory zakładam, ze to kłamstwo i obłuda. Wy odcielyscie sie od nic nie dających relacji tak z dnia na dzien czy malymi kroczkami przez np coraz mniejszy kontakt?

Pejczyk Pandory pisze: ↑czw kwie 23, 2026 9:36 pm Moim zdaniem to bardzo rozsądne zachowanie z jego strony i myślę, że nie miało na celu uderzenie w Twoją osobę a postawienie granicy pomiędzy etapami życia. Spójrz na to z innej perspektywy, jak Ty czulabys się wiedząc, że Twój mąż utrzymuje bliska znajomość z koleżanką z którą sypiał w jednym łóżku, nawet jeżeli do niczego nie dochodziło?