wasze true crime

Rzeka.chaosu pisze: ↑ndz paź 19, 2025 7:25 pm Przerażające jak wiele jest historii z zaczepianiem i macaniem. Mogłabym się podłączyć pod te historie. Co ciekawe to nie mija z wiekiem, nie pomaga obecność partnera. Mnie ostatnio jakiś tatuś głaskał w kinie, kiedy byłam sama z dzieckiem. On też z dziećmi. Myślałam, że mnie z kimś pomylił. Siedział za mną, dotykał ramienia i włosów. Jak wychodziliśmy to się o mnie ocierał, mimo, że nie było tłumów. I jeszcze ten wzrok pewnego siebie zboka. Nie chciałabym go spotkać po ciemku w nocy - odklejony lub jakiś niezdrowy na głowę.

Limonene pisze: ↑wt gru 23, 2025 11:47 am Dokładnie o tym samym pomyślałam, moi rodzice by ewentualnie mi zlali tyłek w takiej sytuacji

LauraBacha3 pisze: ↑śr gru 24, 2025 12:40 am Miałam 12 może 13 lat. Ktoś wrzucił do skrzynki na listy kartę z wyzwiskami. Kurwo, szmato, zgwalce cię. Co zrobili moi rodzice? Postawili mnie na środku pokoju, darli mordy, czytali mi te kartkę sto razy i TO MOJA WINA BO SKORO TAK KTOŚ NAPISAL TO JA SIĘ TAK ZACHOWUJĘ a ja stałam i płakałam

Rukola1 pisze: ↑śr gru 24, 2025 10:15 pm Może nie do końca true crime ale ta sytuacja sprawiła, że poczułam się dzisiaj jak w matrixie i wpłynęła mocno na moje myślenie względem wiary
23 października moja babcia trafiła do szpitala i od tamtego czasu jest w śpiączce. Nasze relacje zawsze były bardzo silne bo babcia mnie wychowywała i kiedy mieszkałam w rodzinnym mieście byłam u niej codziennie. Cała sytuacja z nią związana i ta niepewność czy będzie żyć tak mocno na mnie wpłynęła, że 25.10 w notatkach w telefonie napisałam bardzo osobisty list którego nigdy jej nie przeczytam. Było tam jedno zdanie które jest widoczne na screenie. Dotyczyło to tego że jeśli jakimś cudem to co opisałam dojdzie do babci niech da mi jakiś znak np motyl. Dziś 24.12 kiedy byłam w drodze do szpitala do niej przy temperaturach na minusie w aucie przy oknie zobaczyłam żyjącego motyla i zamarłam. Drzwi nie otwierałam przez całą drogę do szpitala a w połowie drogi motyl nagle wyparował. Sprawdzałam czy nie jest na ziemi, pod fotelem -nie ma.

Rukola1 pisze: ↑śr gru 24, 2025 10:15 pm Może nie do końca true crime ale ta sytuacja sprawiła, że poczułam się dzisiaj jak w matrixie i wpłynęła mocno na moje myślenie względem wiary
23 października moja babcia trafiła do szpitala i od tamtego czasu jest w śpiączce. Nasze relacje zawsze były bardzo silne bo babcia mnie wychowywała i kiedy mieszkałam w rodzinnym mieście byłam u niej codziennie. Cała sytuacja z nią związana i ta niepewność czy będzie żyć tak mocno na mnie wpłynęła, że 25.10 w notatkach w telefonie napisałam bardzo osobisty list którego nigdy jej nie przeczytam. Było tam jedno zdanie które jest widoczne na screenie. Dotyczyło to tego że jeśli jakimś cudem to co opisałam dojdzie do babci niech da mi jakiś znak np motyl. Dziś 24.12 kiedy byłam w drodze do szpitala do niej przy temperaturach na minusie w aucie przy oknie zobaczyłam żyjącego motyla i zamarłam. Drzwi nie otwierałam przez całą drogę do szpitala a w połowie drogi motyl nagle wyparował. Sprawdzałam czy nie jest na ziemi, pod fotelem -nie ma.

sarenka.lesna pisze: ↑wt lis 04, 2025 6:33 pm Nie wiem, może właśnie to kwestia tego, że zwyczajnie nie przyłożyli zbyt dużej uwagi do znalezienia go. Odezwę się do nich. Zobaczymy.
Jesteśmy w podobnym wieku. Niestety właśnie w moich okolicach roiło się od patologii, co gorsza ja byłam nawet wśród niej, z tej gorszej, cięższej. Może dlatego łatwiej było właśnie "dźwignąć" mi tą sytuację, bo spotykały mnie równie straszne rzeczy w domu. Co gorsza mam wrażenie, że ten zwyrol o tym dobrze widział i nie bez powodu wybrał mnie. Słynęłam na podwórku z tego, że po jakimś upadku z rowera czy nawet dachu garaży (takie mieliśmy wtedy pomysł), nigdy nie płakałam, może to był jakiś powodów dlaczego trafiło na mnie. Byłam też podobna z wyglądu do zamordowanej Kamili. Często o tym myślę.

Orzeszek44 pisze: ↑sob gru 27, 2025 1:27 pm Chyba Twoja historia tutaj najbardziej mnie poruszyła. Czy masz jakieś wieści od archiwum X?

Rukola1 pisze: ↑śr gru 24, 2025 10:15 pm Może nie do końca true crime ale ta sytuacja sprawiła, że poczułam się dzisiaj jak w matrixie i wpłynęła mocno na moje myślenie względem wiary

elobates pisze: ↑ndz sty 04, 2026 4:26 pm Czytałam ten wątek, nie sądząc, ze kiedykolwiek cokolwiek mi się zdarzy o czym będę mogła napisać, aż do Sylwestra. Kojarzycie sprawę zadźganego taksówkarza w Giżycku? Akurat przechodziłam obok miejsca „zatrzymania” taksówki. Gapie mówili, że kierowca taksówki prawdopodobnie jest pijany, ale jak zajrzeli tylko do środka to okazało się że jest pchnięty nożem kilka-kilkanaście razy. Niestety, ale zdążyliśmy zobaczyć ten widok człowieka całego we krwi, miejscami ta krew mocno, że tak powiem „chlupała”. Nie byłam nigdy w takiej sytuacji i strasznie słabo mi się zrobiło. Szliśmy akurat na kolację sylwestrową do centrum z chłopakiem i odechciało mi się wszystkiego. W sumie dopiero teraz się po tym otrząsnęłam. Jak tylko zamykałam oczy to widziałam tą krew. Myślałam o rodzinie zamordowanego. Straszna tragedia, która wywołała duże poruszenie w naszym miasteczku.

Hinata99 pisze: ↑ndz sty 04, 2026 6:15 pm To jest tak smutna sprawa. Starszy mężczyzna pewnie dorabiał sobie do emerytury i zmarł w tak strasznych okolicznościach. Czy coś więcej Ci wiadomo na temat mordercy, dlaczego to zrobił poza tym że był pijany jak bela?

LauraBacha3 pisze: ↑śr gru 24, 2025 12:40 am Miałam 12 może 13 lat. Ktoś wrzucił do skrzynki na listy kartę z wyzwiskami. Kurwo, szmato, zgwalce cię. Co zrobili moi rodzice? Postawili mnie na środku pokoju, darli mordy, czytali mi te kartkę sto razy i TO MOJA WINA BO SKORO TAK KTOŚ NAPISAL TO JA SIĘ TAK ZACHOWUJĘ a ja stałam i płakałam

sarenka.lesna pisze: ↑sob gru 27, 2025 3:35 pm Mają się do mnie odezwać, żebym złożyła zeznania w charakterze świadka. Czekam na datę spotkania. Mam nadzieję, że to co pamiętam, jakoś pomoże w znalezieniu sprawcy..

Kaniunia pisze: ↑ndz sty 11, 2026 2:10 pm Sarenka.lesna i jak tam? Kontaktował sie ktos z Tobą?
A jak ta sytuacja wpłynęła na Ciebie? Twoje dzieciństwo...? Relacje z rodzicami? I jak musiałaś sie poczuć, widząc portret pamięciowy tego zwrócą... rany.

Arabella133 pisze: ↑czw gru 18, 2025 10:55 am Czytając o zbrodni z Jeleniej Góry, przypomniała mi się pewna sprawa dotyczącą kolegi mojego męża
Koleś ten zawsze przejawiał cech psychopatyczne Mordował
zwierzęta , narkotyzował się i upijał, napastował kobiety, pozorował samob* i ect.
Rodzina która go zaadoptowała była dla niego bardzo dobra ale on i tak po ukończeniu 18 roku życia zaczął pomieszkiwać z rodziną biologiczną- skrajną patologią Matkę biologiczną zastraszał i okradał. W zasadzie bał się tylko silniejszych i mocniej zaburzonych niż on
W końcu wylądował w więzieniu za zabójstwo Pokłócił się z jakimś żulem i zadźgał go nożem Ponieważ był pijany, sąd uznał to za okoliczność łagodzącą i dostał tylko kilka lat Po wyjściu z więzienia, zawiązał się z kobietą ( która jest psychologiem!) i manipuluje nią w ten sposób, że ona go utrzymuje i odseparowała swoje dzieci od siebie, żeby mieć więcej czasu dla partnera
Zdarzyło mi się kilka razy rozmawiać z nim przez telefon ( ponieważ z więzienia dzwonił do mojego męża) Naprawdę miałam wrażenie, że rozmawiam z wężem Miał przerażający ton głosu i sposób wypowiedzi Niby uprzejmy ale manipulujący i usiłujący natychmiast coś narzucić Widziałam go kiedyś na żywo - jeszcze przed zbrodnią i nadal pamiętam jego psychopatyczny wzrok Takie puste spojrzenie i ograniczoną mimikę
W zasadzie jestem pewna, że on coś jeszcze odwali, bo to zabójstwo spłynęło po nim jak woda po kaczce

Hunde pisze: ↑pn lis 17, 2025 3:15 pm Bardzo współczuję Tobie, dziewczynom wyżej i innym osobom, które tego doświadczyły. Słuchając takich historii mam wrażenie, że policja niechętnie zajmuje się stalkingiem i często olewają sprawy, a ofiary żyją w ciągłym strachu . Dlaczego tak się dzieje?

sarenka.lesna pisze: ↑pn lis 03, 2025 10:33 pm Dziękuję choć jednocześnie bardzo mi przykro, że aż tyle nas jest. Miałyśmy szczęście w tej chorej rzeczywistości, w której się wychowywaliśmy (ale raczej hodowaliśmy) ale pewnie nawet nie zdajemy sobie sprawy ile dzieci z tych lat ich nie miało. Dziś nie mieści się to nam w głowach i chyba wiele ludzi nie zdaje sobie z tego sprawy, właśnie przez częste powtarzanie, że "wtedy było lepiej". Było ale tym z nielicznych dobrych domów albo rodzicom, bo było społeczne przyzwolenie na nie interesowanie się swoimi dziećmi, więc było im wygodnie. Pamiętam, że jako dziecko zakradałam się do różnych pijaczków prosząc ich o papierosy, bo uwierzyłam rodzicom, że dzięki nim są szczęśliwi i spokojniejsi, a widziałam, że fajki są ważniejsze niż jedzenie. Myślę, że to i Wasze historie tutaj dużo mówią o tym, dlaczego w latach 80-00 znikało i ginęło aż tyle dzieci.

ana_novicka pisze: ↑ndz sty 04, 2026 12:12 am Czytam na bieżąco wątki kryminalne a dopiero dziś przewertowałam ten temat… i czuję się przytłoczona i smutna, że tyle tego zła wciąż jest dookoła nas.

Również jestem dzieckiem lat 90. z małej wsi, jednak - i ta myśł pojawiła się w momencie pisania tego komentarza- jestem wdzięczna w szczególności matce, że trzymała mnie „krótko” w porównaniu do rówieśników- którzy mieli więcej swobody niż ja - latali gdzie chcieli, całe dnie. Ja zawsze musiałam pytać czy mogę gdzieś iść, gdzie, z kim i o której mam wrócić.
Ale teraz przypominam sobie wiele wiele sytuacji gdzie mimo nadopiekuńczości matki mogło coś się stać. Normą było samotne jeżdżenie rowerem lub 5 km piesze wędrówki przy trasie albo drugą polną drogą przy lesie.

Dziś sama zajmuje się sprawami karnymi (jednak bardziej karno gospodarcze), mam rodzinę i kilkuletnie dziecko i w życiu bym go nigdzie nie wypuściła. Ostatnio właśnie będąc u matki dowiedziałam się, że puścila moje dziecko do kolegi w ciągu dnia SAME bo to przecież tylko trzy domy dalej obok nas i nie musi przechodzić przez ulicę.

I przykro mi się czytało Wasze historie o dosypywaniu czegoś. Niestety syndrom wyparcia jest bardzo silny bo i ja byłam „ofiarą” dosypania mi czegoś trzykrotnie ale przez mojego byłego narzeczonego. I dopiero za trzecim razem zrozumiałam, że nie mogę się oszukiwać. Byłam z nim wiele lat, był typem bardzo chorobliwie zazdrosnym i chyba narcyzem.

Pierwsze dwa razy - pamiętam że piłam wino w naszym mieszkaniu i dwa razy pod rząd traciłam chyba świadomość i budziłam się rano. Nie miałam żadnego przejściowego stanu jak niektóre z Was- nie pamiętam ani pogorszenia samopoczucia, zawrotów głowy. Nic. Całkowite odcięcie. Po pierwszej nocy - żartował, że nieźle mnie ścięło. Powiedziałam mu, że dziwne że przecież wypiłam kieliszek wina, ale że może to ze zmęczenia. Zapytałam go wtedy też czy uprawialiśmy keks - bo zobaczyłam moją se*y bieliznę - na co on radośnie mi odpowiedział- no tak i to za*ebisty- nie mów że nie pamiętasz.
Tego samego wieczora ten sam schemat - namówił mnie na wspólne obejrzenie filmu z Netflixa którego miałam na iphone. Zapytałam czemu nie możemy w salonie na TV- odpowiedziałnże wygodniej będzie się przytulić nam w łóżku. Czaicie - to był mój kilkuletni partner, narzeczony - nie miałam wtedy powodu aby coś podejrzewać.
I znowu to samo. Obudziłam się rano sama. Nic - kompletne odcięcie. Ale on już był inny. Zaczął mi robić pretensje, wyrzuty i cytować praktycznie moje wiadomości z przyjaciółką. Pamiętam że do niej napisałam, czy się z nim kontaktowała ( co zacząl sugerować) i że chyba dorzucił mi coś do wina.
Wielka awantura była i to było nasze pierwszy wielkie rozstanie wraz z moją wyprowadzką. Wtedy znalazłam opakowanie leku NASEN gdzie z blistra 10tab zostały dwie. Poczytałam o tym leku, skutki uboczne to niepamięc następcza.

Przyznał się, przepraszał, chciał dostać się do mojej komórki bo podejrzewał że go zdradzam i szukał na mnie dowodów a jedyne co znalazł to prywatną korespondencję gdzie żaliłam się na niego i nasze problemy z przyjaciółką.
I co? I wybaczyłam mu.

Jednak - sytuacja powtórzyła się po 3 latach znowu ale nie użył już tego leku tylko ketaminy. Nie piłam nawet alkoholu - odcięło mnie jak po narkozie - obudziłam się rano w łóżku na piętrze naszego ówczesnego domu - i obok mnie leżała moja rozblokowana komórka. Wtedy mimo tego że czułam się bardzo zdezorientowana- wyskoczyłam do niego, zaczęłam się ubierać i napisałam do tej samej - mojej jedynej kilkunastoletniej przyjaciółki - że znowu to zrobił i że wychodzę i potrzebuję by po mnie przyjechał i zabrała mnie do siebie. Potem odsypiałam u niej chyba 24h.
Ponieważ byłam już w trakcie aplikacji adwokackiej, miałam już trochę więcej stażu w pracy i zajmowałam się karnymi sprawami - przeanalizowałam pewne rzeczy i doszłam że zdobył ketaminę. Oczywiście skonfrontowałam go z tym - napisałam mu wiadomość że wiem że użył ketaminy i naraził moje zdrowie ( przyjmuje leki przeciwpadaczkowe na stałe ) i nawet nie zaprzeczył.

I wiecie co się okazało? Że zdradzał mnie praktycznie cały nasz związek - i przez to że zdradzał - w swoich urojeniach uważał że ja też muszę go zdradzać. Przerzucał to na mnie w swej głowie - i szukał na to dowodów i „haków” których ostatecznie nie znalazł. Jedyne co go najbardziej bolało to jak pisałam i płakałam do przyjaciółki.


Czytając dzisiaj wasze historie przypomniały mi się tamte wydarzenia, te poczucie bezradności, ta straszna niepamięć, nawet poczucie wstydu że uprawiałam keks z moim narzeczonym i nic nie pamiętam i tak naprawdę nie wiem co ze mną robił.
Gdyby nie ta jedna przyjaciólka - u której wtedy zamieszkałam - która mnie odcięła od niego - nie wiem w jakim miejscu bym teraz była.
Dlatego zresztą - przeszłam do działu karno-gospo bo nie dałabym rady mierzyć się z tymi tragediami kobiet, dzieci… i dobrze zrobiłam bo mój były szef dziś jest obrońcą oskarżonego dosyć głośnej sprawy kryminalnej w Polsce z tego roku… i byłam w jego zespole i gdybym miała np razem z nim bronić tego człowieka - wiem że nie byłabym dobrym obrońcą. Pewne wydarzenia, ukryta trauma, PTSD wykluczają Cię a przynajmniej uważam że powinny wykluczać z pewnych zawodów.

Mam jeszcze wiele historii, włącznie z byciem śledzoną przez „detektywa” kryminalistę - ale to już chyba za duży offtop.

Ściskam Was wszystkie drogie kobietki, które kiedyś były być może niezaopiekowanymi małymi dziewczynkami - którym dorośli nie dali wsparcia.