Szukałam odpowiedniego tematu, ale nie znalazłam. A mianowicie różnice pokoleniowe. Jestem millenialka, im jestem starsza tym bardziej nie rozumiem swoich rodziców i babci. Ode mnie oczekują luzu i dystansu przy jakiekolwiek krytyce, a im samym nie można nic powiedzieć. Ojciec od razu się wydziera, ostatnio tylko dlatego że miałam inne zdanie
rodzice zawsze wspierali mnie finansowo i nigdy w życiu nic mi nie brakowało, jednak przez wybuchy ojca i brak jakiejkolwiek refleksji nad soba nigdy nie chce iść do nich z problemami. Mama to samo, trochę widzę że boi się taty ale też zawsze jak coś mówię to się obrusza, nie spróbuję zrozumieć ani postawić się w mojej sytuacji. Jednocześnie jak raz nie pomogłam rodzicom w czymś (byłam wtedy po rozstaniu po 5 letnim związku) i po prostu odmówiłam to zostałam nazwana egoistką. Mam wrażenie że oni nie potrafią się komunikować, zwrócenie uwagi to dla nich obraza i koniec świata. Dodam że ja im nie mówię Ty jesteś taki i owaki, tylko mówię że np zraniło mnie to ich zachowanie i proszę żeby tego nie robili. Babcia to w ogóle dramat, siedzisz cicho zle, za głośno zle. Siedzisz tylko w domu zle, nie ma Cie cały dzień w domu zle - tak było od dziecka. Mam podejrzenia że to wszystko wpłynęło na moje poczucie wartości w dorosłym życiu i dlatego do teraz bardzo przejmuje się ich humorami. Nie mam też rodzeństwa więc zawsze czułam się bardzo samotna, nie miałam kogoś kto by np powiedział - nie przejmuj się starymi ;) czy Wy też tak macie? Jak sobie z tym radzicie? Czy po prostu to olewacie albo można się nauczyć olewać to?
), tym bardziej wiedziałam, że trzeba ze sobą rozmawiać, komunikować się, mówić o emocjach, uczuciach, a problemy rozwiązywać właśnie przez rozmowę, a nie krzykiem, histerią, płaczem, milczeniem, obrażaniem się, wyzwiskami, trzaskaniem drzwiami. I co z tego miałam? Nic. No nie dało się tych ludzi zreformować. Do starego w chwilach pokoju próbowałam przemówić, żeby na mnie nie krzyczał i mnie nie przezywał, bo to przykre. Jednym uchem wleciało, drugim wyleciało, chociaż się ze mną zgadzał. Matka caaaałeee życie ubolewała, jakie ma ciężkie życie i chłopa nie do zniesienia. Jej wizyty u koleżanek w 80% składały się z obopólnego narzekania na swoich mężów. Gdy kiedyś wezwałam policję, bo ojciec mnie uderzył, a miałam 17 lat i wszystkiego już dość, to cała rodzina się na mnie obraziła, bo jaki to wstyd, gdy policja przyjeżdża pod chatę. Aaaa, pranie brudów w 4 ścianach. Dodam, że to była inteligencka rodzina. Rodzice wykształceni, materialnie miałam wszystko, a emocjonalnie jakaś totalna patologia. No i witaj w klubie egoistek. Ja za każdym razem byłam egoistką, gdy chciałam coś zrobić po swojemu i dla swojego dobra. Podobnie jak Ty najbardziej przejmowałam się tym, co do mnie mówią najbliżsi i niestety były to czasy, gdy nas tresowano na ,,starszy, więc ma racje, a ja się mylę'', więc praktycznie do końca studiów słuchałam złotych rad rodziców i dziadków, i przez to dla świętego spokoju często podejmowałam decyzje wbrew sobie. Przykład? Kuzynka miała zamiar poprosić mnie, żebym została chrzestną jej synka. W ogóle mi to nie siedziało, bo raz, że z kościołem mam nie po drodze, dwa, że kuzynka była mi kompletnie obojętna i nie miałam z nią żadnej relacji. Powiedziałam do mamy i babci, że się nie zgodzę na bycie matką chrzestną, ale nią zostałam, bo babcia rzekła ,,magdalenko, dziecku się nie odmawia''. Ech, miałam wówczas 20 lat, więc wierzyłam w takie pierdololo starszych.
). Natomiast odkąd zaczęłam często podkreślać, że wiek nie jest w żadnym aspekcie usprawiedliwieniem czegokolwiek, to jest jakby spokojniej. Może zrozumieli, że na szacunek trzeba zapracować, sam wiek tego nie gwarantuje i to dotyczy nie tylko rodziny, ale ogólnie ludzi. Nie znoszę, jak ktoś mi mówi "to jest starszy człowiek, trzeba go szanować". Tak jakby innych nie trzeba było.
Całe moje życie, to było albo darcie ryja albo słuchanie, że źle stoję, mam złą minę, źle się ubieram, źle chodzę, źle mówię, inni to są tacy och i ach a ja to porażka, że moja mama ma ze mną tyle problemów (kobieto, ja byłam i jestem zyciową pierdołą, chyba problemów nie widziałaś), garbie się, źle się uśmiecham, źle mówię dzień dobry, źle łóżko ścielę. Do pewnego momentu, gdy cokolwiek opowiadałam dostawałam opierdziel, że źle mówię, że podoba mi się nie to co powinno, albo mnie wyśmiewała, do tego stopnia że bałam się bawić w pokoju jak przechodziła obok, bo źle się bawię, bo tak się nie układa klocków itp. 