Ja mam rodzeństwo a nie lubię i nigdy nie lubiłam się dzielić i zawsze byłam zazdrosna. Ludzie myśleli, że jestem jedynaczką.g_nine pisze: ↑śr sie 19, 2026 12:11 pm Jestem jedynaczką i jako dziecko byłam bardzo zazdrosna. Cieszyłam się, że nie mam rodzeństwa, nie musiałam dzielić się zabawkami i uwaga rodziców była skupiona tylko na mnie. Z perspektywy czasu wydaje mi się, że coś ważnego mnie jednak ominęło w kontekście rozwoju charakteru, np. w takich obszarach jak dzielenie się czy szukanie kompromisu. Kiedy uczy się tego dziecko poprzez relacje z rodzeństwem, to chyba przychodzi to łatwiej niż kiedy jest się nastolatkiem/młodym dorosłym i wymusza to otoczenie.
Zawsze jednak trochę idealizowałam relacje między rodzeństwem i wydawało mi się, że jak już ktoś ma brata lub siostrę to jest to równoznaczne z tym, że ma najlepszego przyjaciela na całe życie. Lubiłam słuchać, gdy moi znajomi opowiadali o swoich relacjach z rodzeństwem i niestety tylko garstka z nich ma taką dobrą więź, jaką uważałam za oczywisty standard.
Teraz niektórzy z moich znajomych zaczynają wchodzić w etap, kiedy traci się rodziców i jak słucham o kłótniach z rodzeństwem o spadek, to zaczynam myśleć, że może to jednak lepiej, że jestem jedynaczką, chociaż, z drugiej strony, rodzeństwo jest się też w stanie podzielić opieką nad starszymi rodzicami, a u mnie nie ma takiej możliwości.
Każdy wariant ma plusy i minusy i chyba nie umiem się zdecydować, czy w ostatecznym rozrachunku to dobrze, że nie mam rodzeństwa, czy jednak moje życie mogłoby być lepsze i pełniejsze.
A swoją drogą, kto z Was może faktycznie powiedzieć, że brat/siostra jest Waszym najlepszym przyjacielem?
To też zależy od rodziców czy nauczą dzieci jak się dzielić, moi mieli na to wywalone. Byłam jedynym dzieckiem przez jakiś czas, oczkiem w głowie a później pojawiło się rodzeństwo i cała rodzina się zachwycała a ja czułam się totalnie olana. Więc posiadanie rodzeństwa nie zachwycało mnie wtedy. Dziś mamy średnie kontakty. Tzn nic do siebie nie mamy ale też nie jesteśmy jakoś blisko. Rzadko rozmawiamy.
ale np. gotowania uczyłam się po części sama, a po części z pomocą chłopaka, matka mnie wyganiała za każdym razem z kuchni "bo przeszkadzam i syf robię", więc oprócz obrania ziemniaków, ugotowania ich i usmażenia jajecznicy nie umiałam nic. Oczywiście były pretensje, że ona w moim wieku to już robiła trzydaniowy obiad dla rodziny xd.