Start w dorosłość

Hej! Chciałabym poruszyć pewien, jak się okazuje, dość delikatny temat.

Myślę, że każdy wie, jak dziś wygląda start w dorosłość. Zakup własnego mieszkania, szczególnie w większym mieście, to ogromne wyzwanie. Przede mną i moim mężem stoi trudna decyzja o wzięciu kredytu i przyznam, że mam wokół tego sporo przemyśleń.

Obracam się w gronie osób, które na start otrzymały znaczącą pomoc od rodziców – pieniądze na wkład własny, mieszkanie kupione za gotówkę, spłatę części kredytu, a czasem nawet całkowite sfinansowanie zakupu. My natomiast mamy tylko to, co udało nam się samodzielnie odłożyć.

Rodzice mojego męża aktualnie budują swój dom i spełniają swoje marzenie. Moi rodzice z kolei również nic nie otrzymali od swoich rodziców, jednak całe życie inwestują w budowę swojego domu „z myślą o mnie”. Tata od ponad 20 lat pracuje za granicą i naprawdę wiele poświęcił, choć odbiło się to również na mnie, gdy byłam młodsza, i na naszej relacji.

W żadnym wypadku nie mam do rodziców pretensji ani roszczeń. Wiem, że każdy podejmuje decyzje najlepiej, jak potrafi. Jednocześnie gdzieś z tyłu głowy pojawia się u mnie refleksja i pewien smutek, że przez te wszystkie lata nie pomyśleli o tym, aby w jakiś sposób pomóc mi w starcie w dorosłe życie.

Piszę ten post, ponieważ jestem ciekawa, jak wygląda to u Was. Jak wyglądał Wasz start? Czy rodzice pomogli Wam finansowo przy zakupie mieszkania lub budowie domu, czy wszystko osiągnęliście sami? A może sami jesteście rodzicami i planujecie w przyszłości wesprzeć swoje dzieci?

Mam też świadomość, że są osoby w dużo trudniejszej sytuacji, które nie tylko nie otrzymały żadnej pomocy, ale wręcz same muszą wspierać swoich rodziców. Dlatego zależy mi na spokojnej, kulturalnej dyskusji i poznaniu różnych perspektyw.

Nie pomogli, pierwsze mieszkanie kupiłem ponad dekadę lat temu i szczerze mówiąc d… potrafi zaboleć nadal mimo że mam już dom, i żyje mi się dobrze.

Autorko tematu - zamierzam być takim rodzicem. Może zmięknę ale nie do miękkości większości wkładu, dotowania czy wręcz brania na siebie kredytu (znam takie przypadki). Z tym, że moje dziecko będzie już żyło w innych realiach gdy zdecyduje się opuścić nasz dom niż ja, gdy zaczynałam pracę. Może się nie zdecydować, i to jest do przyjęcia. Ale „na swoim” - to na swoim.

U mnie było tak, że faktycznie tata sfinansował jakieś 3/4 mojego pierwszego i tym samym obecnego mieszkania. Oponowałabym nad tak dużą pomocą, gdyby był to dla niego gigantyczny wydatek obejmujący oszczędności życia, ale miałam to szczęście, że tak po prostu nie było i mogłam z niej skorzystać bez wyrzutów sumienia, a po prostu z radością i wdzięcznością.

Mając dzieci chyba zdecydowałabym się na podobną filozofię, jak moi rodzice – wsparcia i ułatwienia startu w dorosłość, ale z naciskiem na to, żeby dziecko się rozwijało, edukowało, pracowało. U mnie zawsze było parcie na to, że mam być niezależna, wykształcona i szybko zacząć pracę, wiadomo, na początku były to typowe młodzieżowe prace jak epizod roznoszenia ulotek czy pomaganie na zapleczu jakiegoś sklepu internetowego.