Start w dorosłość

Hej! Chciałabym poruszyć pewien, jak się okazuje, dość delikatny temat.

Myślę, że każdy wie, jak dziś wygląda start w dorosłość. Zakup własnego mieszkania, szczególnie w większym mieście, to ogromne wyzwanie. Przede mną i moim mężem stoi trudna decyzja o wzięciu kredytu i przyznam, że mam wokół tego sporo przemyśleń.

Obracam się w gronie osób, które na start otrzymały znaczącą pomoc od rodziców – pieniądze na wkład własny, mieszkanie kupione za gotówkę, spłatę części kredytu, a czasem nawet całkowite sfinansowanie zakupu. My natomiast mamy tylko to, co udało nam się samodzielnie odłożyć.

Rodzice mojego męża aktualnie budują swój dom i spełniają swoje marzenie. Moi rodzice z kolei również nic nie otrzymali od swoich rodziców, jednak całe życie inwestują w budowę swojego domu „z myślą o mnie”. Tata od ponad 20 lat pracuje za granicą i naprawdę wiele poświęcił, choć odbiło się to również na mnie, gdy byłam młodsza, i na naszej relacji.

W żadnym wypadku nie mam do rodziców pretensji ani roszczeń. Wiem, że każdy podejmuje decyzje najlepiej, jak potrafi. Jednocześnie gdzieś z tyłu głowy pojawia się u mnie refleksja i pewien smutek, że przez te wszystkie lata nie pomyśleli o tym, aby w jakiś sposób pomóc mi w starcie w dorosłe życie.

Piszę ten post, ponieważ jestem ciekawa, jak wygląda to u Was. Jak wyglądał Wasz start? Czy rodzice pomogli Wam finansowo przy zakupie mieszkania lub budowie domu, czy wszystko osiągnęliście sami? A może sami jesteście rodzicami i planujecie w przyszłości wesprzeć swoje dzieci?

Mam też świadomość, że są osoby w dużo trudniejszej sytuacji, które nie tylko nie otrzymały żadnej pomocy, ale wręcz same muszą wspierać swoich rodziców. Dlatego zależy mi na spokojnej, kulturalnej dyskusji i poznaniu różnych perspektyw.

Nie pomogli, pierwsze mieszkanie kupiłem ponad dekadę lat temu i szczerze mówiąc d… potrafi zaboleć nadal mimo że mam już dom, i żyje mi się dobrze.

Autorko tematu - zamierzam być takim rodzicem. Może zmięknę ale nie do miękkości większości wkładu, dotowania czy wręcz brania na siebie kredytu (znam takie przypadki). Z tym, że moje dziecko będzie już żyło w innych realiach gdy zdecyduje się opuścić nasz dom niż ja, gdy zaczynałam pracę. Może się nie zdecydować, i to jest do przyjęcia. Ale „na swoim” - to na swoim.

U mnie było tak, że faktycznie tata sfinansował jakieś 3/4 mojego pierwszego i tym samym obecnego mieszkania. Oponowałabym nad tak dużą pomocą, gdyby był to dla niego gigantyczny wydatek obejmujący oszczędności życia, ale miałam to szczęście, że tak po prostu nie było i mogłam z niej skorzystać bez wyrzutów sumienia, a po prostu z radością i wdzięcznością.

Mając dzieci chyba zdecydowałabym się na podobną filozofię, jak moi rodzice – wsparcia i ułatwienia startu w dorosłość, ale z naciskiem na to, żeby dziecko się rozwijało, edukowało, pracowało. U mnie zawsze było parcie na to, że mam być niezależna, wykształcona i szybko zacząć pracę, wiadomo, na początku były to typowe młodzieżowe prace jak epizod roznoszenia ulotek czy pomaganie na zapleczu jakiegoś sklepu internetowego.

Rodzice utrzymywali mnie do końca trzeciego roku studiów, potem zaczęłam zarabiać na siebie i swoje potrzeby. Mogę teoretycznie liczyć na drobną pomoc ojca, ale jeśli chodzi o zakup mieszkania czy inne większe wydatki to już było po mojej stronie. W efekcie długo wynajmowałam coś po taniości, żeby pozwolić sobie po latach na zakup.

Nie mam żalu, raczej satysfakcję. Chociaż większą będę miała jak już spłacę kredyt

Mój start wyglądał jak gówno, nie dość że nie dostawałam od rodziców pieniędzy to jeszcze mi wykradali oszczędności, pożyczali i nigdy nie oddawali xD pierwszą wakacyjną pracę miałam jak miałam jakieś 13 lat, zrywałam wiśnie w sadzie. Jak dostałam wypłatę, zawrotne 500 zł to mama stwierdziła, że akurat mi wystarczy na podręczniki i zeszyty xD tak że tak.
Potem jak już myślałam że się ogarnęli życiowo to się okazało że matka nabrała jakichś chwilówek i ma 60k do spłaty, akurat tyle ile miałam odłożone na wkład własny żeby kupić dom
Więc no, nie ma lekko xD chociaż dom się ostatecznie udało kupić a rodzice przestali ode mnie brać kasę to i tak się boję, że jak umrą to się okaże że mają nabrane jakieś 100 tysięcy pożyczek niewiadomo gdzie

Ja nie ukrywam, że dostałam spore wsparcie na start. W zasadzie całe studia pomagali mi rodzice. Jednak dorabiałam też, na recepcji, bo po prostu uznałam, że nie mogę ciągnąć od nich jak pijawka. Później po studiach już byłam z moim obecnym partnerem i gdy się do niego przeprowadziłam to też rodzice, już wtedy nam obojgu pomogli, ale tu już raczej mój tato, który miał firmę remontową i po prostu jego ekipa nam pomagała w remoncie mieszkania. Jestem bardzo wdzięczna rodzicom za to wsparcie i widzę i zawsze widziałam, jak dużo dla mnie zrobili.